เกร็ดความรัก
ใครบ้างที่คิดว่าผมเป็นคนเย็นชา?คำตอบดูจะชัดเจน เมื่อภาพอากาศที่เคยว่างเปล่าเมื่อสักครู่ ถูกเติมจนแน่นไปด้วยฝ่ามือน้อยใหญ่จนไม่ทันนับจำนวนไหว ชั่วขณะหนึ่งที่ความสูญเปล่าผลิดอกขึ้นบน Cardiac muscle แล้วหยุดฉันไว้ ณ เวลานั้นเสมอมา...

คุณคิดว่า...
ในขณะที่ทั่วทั้งโลกกำลังตื่นตัวเรื่องสภาพแวดล้อม 
ถุงพลาสติก และ คุณภาพชีวิตของสัตว์ทะเล 
ในขณะที่อุณหภูมิโลกร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ จนน้ำแข็งขั้วโลกละลาย 
คุณคิดว่า...จะมีน้ำแข็งที่ไม่ละลายในวันที่แดดร้อนเกือบ 40 องศาไหม ?


ครั้งหนึ่งในช่วงชีวิตของผม 
ในตอนที่เยื่อแก้วหูสั่นสะเทือนจากเสียงเพลงของอินเอียร์ทั้งสองข้างเพียงเท่านั้น 
ไม่มีเสียงผู้คนนินทา 
ไม่มีเสียงพ่อแม่ทะเลาะกัน  
ไม่มีเสียงนกร้อง หรือ ใบไม้ไหว
ทุกอย่างดำดิ่งลึกลงไปในเสียงดนตรี
เปียโน เบส กระเดื่อง และ อาจมีเครื่องเป่าแทรกเข้ามาบางจังหวะ
ในขณะนั้น...หัวใจฉันยังเป็นสามัญ สูบฉีดเลือด เป็นอวัยวะที่ทำหน้าที่อย่างสื่อสัตย์

แต่น่าแปลก...ทุกครั้ง เมื่อเพลงดับหายไป
แทนที่ด้วยสรรพเสียงอื้ออึงวุ่นวายเหล่านั้น 
ถึงแม้จะได้ยินเสียงทุกคน ทุกอย่างที่เคลื่อนไหว และขยับเขยื้อน
แต่ฉันกลับไม่ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเลย 
มันเงียบเสียจนฉันสงสัย
ว่ามันยังคงซื่อสัตย์ในหน้าที่ของมันหรือเปล่า
ว่ามันยังคงอยู่ข้างในนั้นจริงๆหรือเปล่า

เมื่อเติบโตขึ้น ฉันรู้สึกได้ และ เข้าใจดี
ว่าเราจำเป็นต้องหาวิธีอยู่ร่วมกับคนในสังคม 
หรือ หาวิธีทำทุกอย่างด้วยตัวคนเดียว
ซึ่ง...เหนื่อยทวีคูณ
แต่ถึงอย่างนั้น...ใช่ว่าฉันจะเลือกสังคมมาอันดับแรก
แต่เป็นเพราะ...ฉันทำทุกอย่างคนเดียวไม่ไหว(จริงๆ)

การตัดขาดจากเซฟโซน โลกส่วนตัว จินตนาการ 
(หรือจะเรียกว่าอะไรก็ตาม)
ในครั้งแรก มันเหมือนขาดอากาศหายใจ 
เหมือนกับปลาที่ต้องขึ้นมาหายใจบนบก 
มันไม่ใช่แค่อึดอัดใจ แต่มันหายใจลำบากจริงๆ
การสูดลมหายใจได้ไม่สุดขั้วปอด 
คุณน่าจะรู้ว่ามันหงุดหงิดขนาดไหน

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ การก้าวออกมาสู่โลกภายนอก
มันกลับโหดหินกว่าที่คิดเอาไว้ 
หัวใจที่ทำหน้าที่อย่างสม่ำเสมอ 
แทนที่จะได้รางวัล กลับ โดนลงทัณฑ์
จากคำพูด และ การกระทำ อันไม่ใส่ใจใยดี
ซ้ำแล้ว...
ซ้ำอีก...
ซ้ำไปอีก...
ซ้ำจน...หัวใจมันหายไปแล้ว


รู้สึกตัวอีกที 
ภาพของก้อนเนื้อสีแดง เต็มไปด้วยลวดลายเส้นเลือด และความมีชีวิตชีวาจากสีแดงฉ่ำ
กลับกลายเป็นสารพัดสิ่ง...ที่มืดมนเหลือเกิน
บางครั้งเป็นโพรงมืดดำสนิท ราวกับจะมีปีศาจจากนรกโผล่ขึ้นมาทักทายได้ทุกขณะ
บางครั้งเป็นก่อนน้ำแข็งที่ภายใน มีก้อนเนื้อสีม่วงอมเขียว ราวกับเนื้อตายบนผิวศพ
บางครั้งก็หายไปไหนสักแห่ง เหลือไว้เพียงความโหวงเหวงว่างเปล่า

ย้อนกลับไปยังคำถาม...
มันจะไปมีได้ยัง...
ร้อนระอุขนาดนั้น...
น้ำแข็งขั้วโลกยังละลายเลยนะ
แน่นอน...ในกรณีที่มันคือน้ำแข็งตามธรรมชาตินะ
แค่เปลวเทียนก็หลอมละลายเป็นน้ำแล้ว

แต่...ถ้าหากมันไม่ใช่น้ำแข็งตามธรรมชาติ
มันจะละลายไหมนะ?
น้ำแข็งที่พิเศษ 
ก็คงต้องละลายด้วยวิธีพิเศษ
ทุกอย่างมีคู่ขาของมันเสมอถึงแม้ว่า ณ ขณะนี้หัวใจฉัน ความรู้สึกฉันจะกลับมาปกติสมกับที่เป็นมนุษย์ธรรมดาสักที
แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ...มันจะหล่นหาย หรือ ละลายไปอีกตอนไหน
เกร็ดน้ำแข็งที่เกาะกัดจิตใจอยู่ 
บางครั้งก็เจ็บปวด บ้างครั้งก็ทำให้สงบนิ่ง
เห็นไหม?
ทุกอย่างมีคู่ขาของมันเสมอ
เราเพียงต้องเลือกให้ถูกเท่านั้นเอง

SHARE
Written in this book
Emotion 
Writer
KonKean
Rookie Writer
Hi, I'm jame. 22 years old (23/03/1997) I love travel, culture, nature, photography and music. nice to meet yall.

Comments