🐺 When เจ้าหมาดำ comes to my mind.
เจ้าหมาดำของเราชอบมาเยือนตอนดึกๆเวลาดึกที่เงียบสงัดทำให้ความคิดร้อยแปดพันเก้าพรั่งพรูเข้ามา
คำพูดของผู้คนที่เคยย่ำยีจิตใจเรามันสะท้อนก้องมาอีกครั้ง
คำว่า "อยากตาย" วนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา


เรามานั่งตรงระเบียงห้อง มองลงไปด้านล่าง
"ถ้าเรากระโดดลงไปจะเป็นยังไงนะ?"
"เรามีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไรกัน?""ถ้าตายก็ไม่รู้อ่ะดิว่าพรุ่งนี้จะมีอะไรเกิดขึ้น"
เรามองเจ้าต้นแคคตัสทั้ง8ตรงขอบระเบียง
"ถ้าตายใครจะดูแลเจ้าพวกนี้ล่ะ?"

มันเหมือนกับไม่ใช่ตัวเราเลย ทุกอย่างหนักอึ้งไปหมด
เราพยายามจะต้านความรู้สึกนั้น
เป็นช่วงเวลาที่ทรมานที่สุดเลย

แต่ยังโชคดีที่เราสามารถชนะมันได้
ถ้าแพ้ก็คงจะไม่มีเรามาเล่าเรื่องนี้หรอก

มีดกรีดลงบนต้นขา เรามองเลือดที่ซึมออกมา มันทำให้โล่งใจมากน้ำตาที่ไหลมาราวกับน้ำตก
มีดค่อยๆจิ้มลงตรงต้นขา
เราพยายามต่อสู้กับมัน สู้กับอะไรที่ไม่ใช่ตัวเรา
"ไม่ได้นะ อย่าทำ"
"กรีดมันลงไป"
"มันเจ็บนะ"
"ทำแล้วสบายใจไม่ใช่หรอ"

เรากรีดลงไป 1แผล 2แผล 3แผล...
เราดูเลือดที่ค่อยๆซึมออกมาจากแผลนับสิบ
เรารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
เรายิ้มและหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา

แน่นอนว่าเรารู้ว่าการทำร้ายตัวเองมันไม่ใช่เรื่องดีนัก
แต่เรากลับคิดว่ามันคือการระบายอารมณ์ที่ได้ผลกับเราที่สุด

ที่เราทำไม่ได้หวังจะฆ่าตัวตายแต่อย่างใด 
หากแต่เพียงต้องการระบายสิ่งที่หนักอึ้งในใจเราแค่นั้นเอง

จากคนที่ใจเย็นกับทุกเรื่องกลายเป็นคนฉุนเฉียวเป็นการเปลี่ยนแปลงพฤติกกรรมครั้งใหญ่ของเราเลยก็ว่าได้
อาการนี้เป็นผลจากการเปลี่ยนแปลงของสารเคมีในสมอง
คล้ายผู้หญิงเป็นประจำเดือนแต่มันเป็นตลอดเวลา

ครอบครัว เพื่อน และแฟนต่างก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่าเราขี้หงุดหงิดขึ้นมาก
แม้แต่เรื่องเล็กๆ(หรือที่คนอื่นบอกว่าเป็นเรื่องเล็ก)เราก็เก็บมานั่งคิดอยู่นาน
เราหงุดหงิดและพาลไปทั่ว

"อยากอยู่คนเดียวบนโลกว่ะ อย่าให้ใครมายุ่งกับเราเลย"
"แล้วอย่าบ่นเหงาละกัน"

เรากลายเป็นคนอ๊องไม่ใช่อ๊องแบบน่ารักอย่างนางเอกนิยายหรอกมันคืออาการสมองประมวลผลช้า
ส่งผลให้เรามีการรับรู้ การตัดสินใจช้าลง หรือเข้าใจสิ่งที่ผู้คนสื่อผิดพลาดไป
หรือที่คนอื่นเรียกว่า "โง่"

ทั้งผู้ใหญ่และเพื่อนบางคนต่างเห็นว่าเป็นเรื่องตลกที่เราเป็นแบบนี้
และนี่ทำให้ฉันโดนบุลลี่...
ผู้คนเหล่านั้นคงไม่ทันคิดหรอกว่าคำพูดเหล่านั้นมันย่ำยีจิตใจเราแค่ไหน
หลายครั้งที่แอบไปร้องให้คนเดียวในห้องน้ำและชกกำแพง
"เราโง่ขนาดนั้นเลยหรอ"
"เราแย่ขนาดนั้นเลยหรอ"
"เขาก็แค่พูดเล่นน่า อย่าไปคิดมาก"
"อืม..."

เราเบื่อทุกอย่างสิ่งที่ชอบทำกลับกลายเป็นไม่ชอบ
เราไม่สามารถทำอะไรติดต่อกันเป็นเวลานาน

ความเบื่อทำให้เรา
เล่นเกมทีละหลายเกม
อ่านหนังสือทีละหลายเล่ม
พฤติกรรมเหล่านั้นล้วนส่งผลให้เราเป็นคนสมาธิสั้น 

กลายเป็นคนไม่มีจุดมุ่งหมายในชีวิต
"อิจฉาคนที่มีจุดมุ่งหมายแน่วแน่จังเลย"
"อิจฉาคนที่รู้ตัวเองว่าชอบอะไรแล้วทำได้แบบไม่เบื่อ"
"ในเมื่อเราไม่มีจุดหมาย จะอยู่ไปเพื่ออะไรกัน?"

เราต้องพึ่งยานอนหลับเลยเหรอ?ช่วงหลังมาเราชอบตื่นขึ้นมากลางดึกและไม่สามารถหลับต่อได้
จนหมอให้ยานอนหลับมา
หมอบอกว่ามันเกิดจากการคิดมากตอนก่อนนอนทำให้จิตใจกังวลอยู่ตลอด
เรารักยานอนหลับ

"ไม่นะ เราจะไม่ติดยานอนหลับ"
"แต่กินแล้วหลับสบายมากเลยนะ"
"เราต้องนอนได้ด้วยตัวเองสิ"
จิตใจคนเราล้วนยากที่จะเข้าใจ แม้แต่ตัวเราเองบางทียังไม่เข้าใจเลย

SHARE
Written in this book
เจ้าหมาดำ
I Had a Black Dog: His Name was Depression - Matthew Johnstone
Writer
99skies
the errorist
engineering student ft.เจ้าหมาดำ 🐺🥀

Comments

Kindaweird
9 months ago
เรารู้สึกแล้วก็คิดแบบเดียวกันกับคุณเลย ทุกอย่างเลย แต่เราแค่ไม่กล้าทำให้ตัวเองเจ็บก็แค่นั้น บางทีเราก็กลัวใจตัวเองมากเลยจริงๆ
Reply
qmiisr
9 months ago
เข้าใจเวลาที่เห็นเลือดตัวเองไหลออกมาแล้วมันรู้สึกโล่งขึ้นจริงๆแหละ ไม่รู้สึกผิดไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลย
เรื่องนอนก็เหมือนกันนอนวันละ 5 นาที พูดจากับใครก็ไม่ค่อยรู้เรื่องด้วย ที่มันแย่กว่านั้นคือ เราไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกรักและเป็นห่วงจากคนรอบข้างได้เลย 
Reply