จันทราอับแสง
ท่ามกลางแผ่นฟ้าสีทะมึน
ปรากฏแสงสว่างดวงกลมโตอยู่เหนือหัวของคนหลายคน

แม้จะไม่ร้อนแรงเท่าดวงอาทิตย์ในยามกลางวัน
แต่ก็เป็นแสงสว่างที่ช่างนุ่มนวลและอบอุ่น

เวลามีเรื่องทุกข์ใจ
ฉันมักเงยหน้ามองหาท้องฟ้าเป็นสิ่งแรก

คุณแผ่นฟ้า

โอบกอดฉันที...
ปลอบประโลมฉันหน่อย...

ฉันเว้าวอนต่อก้อนเมฆที่เคลื่อนคล้อยผ่าน
ดวงอาทิตย์อันเจิดจ้า
แสงดาวระยิบระยับ
และดวงจันทร์ดวงโต

รู้ทั้งรู้ว่าไม่ช่วยอะไรหรอก...

แต่มันเป็นความสบายใจที่ฉันพอจะหาให้ตนเองได้ ณ เวลานั้น


เที่ยงคืนแล้ว...

ฉันเงยหน้ามองท้องฟ้าอีกครั้ง
ความขุ่นมัวเกาะติดในหัวใจตั้งแต่ยามเช้า
ดึกป่านนี้ก็ยังไม่หาย...

แต่ในราตรีนี้ไม่ได้มีฉันเพียงคนเดียวที่เศร้าหมอง
ท้องฟ้าคืนนี้ก็เช่นกัน...

อมาวสีหรือคืนเดือนดับ
ไร้ซึ่งแสงนวลจากดวงจันทร์ปัดเป่าความเศร้าหมอง
ฉันทุกข์และตรอมตรมเหลือเกิน

แล้วคุณล่ะ คุณจันทรา

วันที่คุณไร้ซึ่งแสงสว่าง คุณตรอมตรมเหมือนอย่างฉันไหม?


SHARE
Written in this book
รอยเท้าก้าวเดียว
ขาข้างหนึ่งที่ย่างออกไป แม้ไม่รู้ว่าผืนดินตรงนั้นจะเป็นเส้นทางอ่อนนุ่มหรือขวากหนามบั่นทอนจิตใจ
Writer
Daphnis
Yesterday you
Lost in blue, never come back.

Comments

Dearbea
3 months ago
หรือว่าคุณจะมีความสุขดีเเม้จะไร้เเสงกันนะ=)
Reply
Daphnis
3 months ago
เราไม่รู้เลยว่าเค้าสุขหรือเศร้า รู้แต่เพียงว่าเค้าเป็นกำลังใจดีๆของเราเสมอมา :)