วันนี้พยายามได้ดีแล้วนะ
ฉันเป็นคนไม่กล้าแสดงออกเท่าไหร่ เวลาพูดต่อหน้าคนเยอะๆหรือทำอะไรสักอย่างที่มีคนจับจ้องมา ฉันมักจะประหม่าจนทำอะไรผิดพลาด หรือพูดตะกุกตะกักจนฟังไม่รู้เรื่อง 

ยิ่งฉันพูดหรือทำอะไรผิดพลาดซ้ำๆหลายๆครั้งก็ยิ่งทำให้ฉันไม่มีความมั่นใจในตัวเอง จมอยู่กับความคิดที่ว่าฉันทำไม่ได้ ฉันไม่สามารถ

ฉันเป็นแบบนี้จนฉันคิดว่ามันคือปกติของฉัน มันคือตัวตนของฉัน 

วันหนึ่งที่ฉันกลับบ้านไป ฉันคุยกับพ่อแม่ถึงความไม่กล้าของฉัน พ่อแม่ของฉันก็แปลกใจ แล้วสงสัยว่าทำไมฉันถึงเป็นแบบนี้ไปได้

พวกเขาเล่าว่า ตอนเด็กๆฉันเป็นคนที่กล้าที่สุดในบ้าน เวลาพูดอะไรก็พูดฉะฉาน เต็มไปด้วยความมั่นใจ เวลาที่พ่อแม่ให้ฉันกับพี่สาวไปซื้อของ พี่สาวฉันมักจะไม่กล้า ก็จะเป็นฉันที่จูงมือพี่สาวไป

หรือตอนที่ทานอาหารที่ร้านอาหาร พ่อแม่ฉันต้องการจะเรียกเด็กเสิร์ฟ ด้วยความที่ฉันยังเด็ก ฉันจึงไม่รู้ว่าคำว่า"น้อง" ใช้กับเด็กเสิร์ฟคนที่เด็กกว่าเราเท่านั้น ฉันก็เรียกออกไปว่า"น้องๆ" พร้อมกับกวักมือเรียกเด็กเสิร์ฟที่แก่กว่าฉันมาก

พอฉันได้รู้ว่าอดีตฉันเคยเป็นแบบนั้น มันทำให้ฉันฟื้นความจำส่วนนั้นได้ขึ้นมา ฉันคิดถึงตอนนั้น คิดถึงความกล้าแสดงออก คิดถึงความมั่นใจ ความสดใสร่าเริงเหล่านั้น

แต่ก็รู้ว่ามันไม่สามารถที่จะกลับไปเป็นแบบนั้นได้100% อยู่แล้ว


SHARE

Comments