เห็นแก่ตัวบ้างก็ได้
เราไม่เคยอยากจะทำงานองค์กรใหญ่เลย  (ก็เคย แต่แผนกไม่ใหญ่และวุ่นวายขนาดนี้)
ไม่เคยคิดมาก่อนว่าอยากจะทำงานออฟฟิศแบบที่ต้องมาเจอกลุ่มคนนั้นเกลียดคนนี้ คนนี้เข้าไม่ได้กับคนนั้น คนนั้นไม่ชอบคนนี้ แต่คุยได้ แต่หากมีโอกาสจะแทงหลังมัน จนมาเจอกับตัวเองเพราะด้วยโอกาสและอะไรหลายๆอย่างทำให้เลือกเส้นทางนี้ 

พอเข้ามาจริงๆ เรากลัว..
กลัวตัวเองจะต้องโดนกินจากวัฒนธรรมเน่าๆ ที่ก่อให้เกิดคนแย่ๆ ที่โคตรจะเป็นมลพิษทางสังคมเอาเสียมากๆ เราไม่ชอบเลยที่จะต้องมาปั้นหน้าทำเป็นไม่รู้สึกอะไรกับคำด่า คิดเสียว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาของโลก ทั้งที่มันไม่ควรจะธรรมดาเอาเลยสักนิด กับการด่าทอ เหยียดหยาม และพร้อมกดให้คนที่กำลังลำบากให้ต่ำกว่าเดิม 

ทำใจยอมรับไม่ได้ แต่ก็ต้องอยู่กับมัน ไม่อยากยอมแพ้เลย ไม่อยากยอมแพ้กับสภาพสังคมเหี้ยๆแบบนี้ เพราะใจนึงก็อยากแสดงให้ที่บ้านได้เห็นว่าเราเองก็แข็งแกร่งนะ แต่การแข็งแกร่งขึ้นเพราะเห็นมุมเห็นโอกาสที่จะเหยียบหัวคนอื่นเพื่อปีนไปกำแพงที่สูงกว่า มันดีจริงๆ หรอ ? แล้วถ้าตกลงมา มันไม่โคตรรู้สึกแย่เลยหรอวะ 

ใจนึงอยากรู้ว่าตัวเองจะทนได้ดีแค่ไหน อีกใจนึงเราก็แมร่งอยากยอมแพ้ เพราะกลัวจะซึมซับนิสัยที่เราไม่อยากรับไปมากกว่านี้ เข้าใจเลยว่าคำว่า สถานการณ์มันบีบให้คนเราต้องสู้ ต้องรอด ต้องต่อกรมันเป็นยังไง อดพูดขึ้นมาไม่ได้ว่า "นี่มาทำงานหรือมาทำสงคราม" รู้สึกต้องสู้ ต้องพยายามดิ้นรนให้ตัวเองไม่เป็นรองตลอดเวลา จนอดถามตัวเองไม่ได้ว่า มันจะมีความสุขบ้างไหม

เราไม่เคยคิดว่าการทำงานเป็นความสุขเลย เพราะเรารู้ดีว่าเราไม่ชอบการทำงาน เพราะรู้ดีว่างานมันก็แบบนี้ มันแค่รอเวลาให้เรารู้สึกว่าไม่มีอะไรให้เรียนรู้จากตรงนี้แล้ว เราถึงอยากออกมา อันที่จริงก็รู้แหละว่าอีกหน่อยมันจะไม่มี แต่ตัวเราเองก็ยังไม่ได้อยากจะไปเริ่มใหม่อะไรในเร็วๆนี้เท่าไหร่ ชีวิตคนเรามันไม่ได้ขึ้นอยู่แค่จังหวะ หรือโอกาส โชคเองก็มีผลไม่น้อย เราเชื่อในผลของการกระทำ แต่เราคิดว่าการจะประสบความสำเร็จ ไม่ได้ขึ้นอยู่แค่การอดทน เพราะบางครั้งการอดทนมันไม่ใช่หนทางที่ดีที่สุดที่จะทำให้รอดในทุกสถานการณ์ ยิ่งทนยิ่งเป็นต่อ ยิ่งทนยิ่งถอย 

ข้อดีของงานออฟฟิศคืออะไร... ออฟฟิศในสังคมใหญ่
สอนให้เรารู้จักและยอมรับกับตัวเองอย่างเงียบๆในทุกวันทั้งที่ไม่อยากทำเลยว่า 
เห็นแก่ตัวบ้างก็ได้

การเห็นแก่ตัว มันไม่ผิดเลย ถ้ามันจะทำให้เธอไม่บอบช้ำจากอะไรที่ไม่ใช่ของเธอ
พูดไม่บ้าง ก็ไม่เห็นเป็นอะไร ทำไมเวลาของเค้าต้องมีค่าและของเธอต้องไม่มีค่าเพราะทำงานของเค้า
ไม่พูดว่าลาก่อนหรอกออฟฟิศแย่ๆแบบนี้ แมร่งต้องอยู่กันซักตั้งให้มันรู้กันไปว่าตัวเราเองก็จะดีในที่แย่ๆแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน อย่างน้อย ถ้าจะจากไปจากออฟฟิศแย่ๆ นี่ ก็จะทำให้คนในนั้นยังคิดถึงให้ได้... ในแง่ไหน อีกเรื่อง 
SHARE
Writer
Aonandon
ฉันผู้อยากจะมีความหวังเสมอ.
ฉันผู้เขียนความผิดหวังเป็นตัวหนังสือ.

Comments