ขาว-เทา-ดำ-ค่ำคืน.
แด่คุณ, 
เสือร้ายสีดำในค่ำคืนสีเทา.

“No (ไม่)” เสียงกระซิบแหบพร่าหยุดการลากไล้ของปลายนิ้วร้อนลงแค่ที่หน้าท้องแบนราบ

“Not here (ไม่ใช่ที่นี่)”
คนอายุมากกว่าดันตัวห่างจากราวเหล็กกั้น ให้คนที่สวมกอดหลวมๆ อยู่ด้านหลังต้องผละออกตาม 

ตาเรียวที่เขียนไว้จนคมเหมือนดวงตาของนักล่าปรายไปยังคู่รักที่ยืนอยู่อีกด้านของลาน และวกกลับมาสานสบกับดวงตาของกวางน้อยในชุดกระโปรงสีขาวพิสุทธิ์ที่กำลังหายใจแรง อย่างมีความหมาย

รอยยิ้มแต้มที่มุมปากบาง ก่อนที่เด็กฉลาดจะเดินกระโปรงปลิวมุ่งหน้าไปยังชั้นดาดฟ้าโดยไม่หันกลับมามองเสือสาวรุ่นพี่อีก


ริมราวกั้นของดาดฟ้า ข้างโต๊ะตัวเล็กปูด้วยกระจก โครงเก้าอี้ที่ทำจากเหล็กขึ้นรูปเป็นเส้นและถักทอขึ้นมาเลียนแบบหวายแผ่กระไอเย็นเฉียบมาแตะท่อนแขนเปลือยที่พาดอยู่อย่างลำลอง 

ดวงตาโตกลมใสคล้ายนัยน์ตากวางอย่างที่ใครๆ ชอบพูดกัน บัดนี้สะท้อนแววซุกซนขณะที่จดจ้องยังบันไดตาไม่กะพริบมาหลายนาทีแล้ว

เธอกำลังรอคอย...


ร่างเปรียวสีดำที่ค่อยๆ นวยนาดขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อนเรียกรอยยิ้มสมใจให้ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของคนที่คาดการณ์ไว้แล้ว

ร่างสูงโปร่งเชิดใบหน้า ทำทีเป็นมองลมมองฟ้า สลับกับหมุนก้านแก้วไวน์ในมือให้เครื่องดื่มสีแดงหม่นที่ก้นแก้วกระเพื่อมขึ้นลง เหมือนไม่สนใจอีกหนึ่งชีวิตบนดาดฟ้ากว้างแม้แต่น้อย แต่ขาเรียวที่โผล่ออกมาจากรอยแหวกของเดรสสีรัตติกาลก็พาตัวหล่อนมุ่งตรงเข้ามาใกล้เก้าอี้สานโครงเหล็กที่เธอจับจองอยู่มากขึ้นเรื่อยๆ


‘ร้ายกาจ’

ร่างในชุดสีขาวคิดเช่นนั้นเมื่ออีกฝ่ายทิ้งสะโพกลงมาเบียดหมายจะแบ่งเอาที่ว่างอันน้อยนิดบนเก้าอี้ที่ตรงหว่างขาเธอ มือเรียวดันขาเธอให้อ้ากว้างออกเปิดพื้นที่ พลางขยับเข้ามาบดเบียดอะไรๆ ที่อยู่ตรงนั้นไปด้วย 

ไอร้อนระอุแผ่ออกมาจากแผ่นหลังเปลือยระหว่างเสื้อที่เว้าหลังลึก ร้อนจนกลบความเย็นจากลมกลางคืนและโครงเหล็กของเก้าอี้ไปได้โดยสิ้นเชิง

สีดำบนตักทิ้งกายแนบผิวกรุ่นไอร้อนลงมา เอี้ยวตัวหมายจะวางแก้วไวน์ที่กลายเป็นเกะกะไว้ที่โต๊ะสูงข้างเก้าอี้ แต่จังหวะที่ตาหันไปสบประสานกับสายตาอีกคู่ที่มองกันอยู่ก่อนแล้ว ก็ราวกับหล่อนจะเปลี่ยนใจ


“Had you tried wine before, kid? (เคยดื่มไวน์ไหมคะ เด็กน้อย)”
หล่อนว่าด้วยโทนเสียงเหมือนสัตว์ร้ายกำลังหยอกเหยื่อ

คนไม่ประสาได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ โตมาป่านนี้ก็เคยดื่มแต่สไปร์กับเบียร์กระป๋องโง่ๆ เท่านั้นแหละ ไม่มีงบประมาณพอจะไปดื่มอะไรแพงๆ หรือถ้าได้เงินมาก็อย่าหวังเลยว่าสาวเจ้าจะเอาเงินไปเสียกับเครื่องดื่มที่ดื่มแล้วหมดไปแถมไม่แรงพอให้เมาแบบนั้น

หญิงสาวที่แก่วัยกว่าเกือบหนึ่งรอบกระตุกยิ้มที่สีขาวมองยังไงก็รู้สึกว่าแสนจะร้าย หล่อนจรดขอบแก้วกับริมฝีปาก กระดกรินของเหลวภายในเข้าไปจนหมด ของเหลวสีแดงหม่นหนึ่งสายเล็ดรอดออกมาจากมุมปากและไหลไล่ลงมาตามลำคอขาว ไหปลาร้า และหลบหายเข้าไปใต้เนื้อผ้าสีดำที่เว้าลึกน่าหวาดเสียว

คนที่เผลอมองตามกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ยังไม่ทันหันใบหน้าร้อนฉ่าหนีความอายที่เผลอไปมองอะไรๆ ของพี่เขา ก็ถูกเชยคางขึ้นให้ต้องสบตาคมทอประกายวับวาวตรงๆ 

ลมหายใจกลิ่นแอลกอฮอล์ระผิวแก้ม สัมผัสเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวเย็นยังริมฝีปาก สัมผัสแผ่ว และรสฝาดเฝื่อนของไวน์ยังปลายลิ้นทำให้สมองของเธอมึนเบลอ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนน่ากลัวคนในอ้อมกอดจะสัมผัสจังหวะของมันได้ผ่านแผ่นหลังที่แนบชิด

เธอกลืนของเหลวเย็นที่เผาไหม้ลำคอได้ร้อนแรงกว่าที่คิดลงไป เพื่อเคลียร์พื้นที่ในโพรงปากให้กับสัมผัสนุ่มนวลที่อยู่ๆ ก็เผาย่างร่างเธอได้ระอุยิ่งกว่าแอลกอฮอล์ มวลความรู้สึกมากมายที่ไม่รู้จักตีตื้นขึ้นมาจนอึดอัดไปหมด ไม่ได้รู้สึกเสียใจ แต่น้ำตาหยดน้อยก็ออกคลอที่หางตาด้วยแรงอารมณ์

มือของอีกฝ่ายข้างที่วางแก้วไวน์ไปเมื่อไรก็ไม่รู้แทรกเข้ามาประคองต้นคอ ขยุ้มเส้นผม และนวดเคล้นช้าๆ กึ่งปลุกเร้า กึ่งปลอบประโลม ขณะที่อีกข้างดึงชายเสื้อสีขาวออกจากกระโปรง และสอดเข้ามาแตะแผ่วๆ ที่แผ่นหลังใต้ร่มผ้าอย่างชำนิชำนาญจนขนลุกเกรียวไปหมด

สองมือเล็กที่ประคองไหล่กับเอวอยู่เผลอดึงร่างพี่เขาเข้ามาติดกายมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว

อุณหภูมิร่างกายสูงขึ้นเรื่อยๆ จนลมบนดาดฟ้าให้ความรู้สึกเย็นลงจนแทบจะกรีดผิว แต่ลมหนาวพัดแรงเท่าไร ก็ไม่อาจดับเปลวไฟที่กำลังลุกลามเลียหลอมทั้งสองร่างให้ผสานกันแน่นสนิทอยู่ลงได้เลย

ความตื้อตันอันแสนทรมานในอกขับให้มือเล็กที่ยังไม่แคล่วคล่องเท่าคนมากประสบการณ์กล้าตามรอยหยดไวน์แดงมุดหายเข้าไปสำรวจความนุ่มนิ่มและเต็มแน่นของคนในอ้อมกอด

ยังไม่ทันจะซุกซนให้สมใจ มือใหญ่ของรุ่นพี่ที่เริ่มหายใจติดขัดไม่แพ้กันก็ทาบทับลงมาหยุดกิจกรรมของปลายนิ้วเรียวไว้ เด็กที่เริ่มจะทำตัวไม่ค่อยเด็กส่งเสียงจึ้กในลำคออย่างขัดใจ 

จนอีกฝ่ายประสานนิ้วเข้ามาและบีบแน่นเป็นเชิงเรียกให้สนใจ เธอจึงยอมละใบหน้าจากซอกคอหอมกรุ่นขึ้นมาสบดวงตาที่โชนแสงปรารถนาแรงกล้าไม่ต่างกัน 


“Stay at my place tonight (คืนนี้นอนห้องพี่นะ)” ประโยคของสีดำก็ยังคงเป็นรูปคำสั่งเหมือนเคย แต่คราวนี้สีขาวรู้สึกยิ่งกว่าเต็มใจ

“Til dawn and beyond... as long as you need (อยู่ได้จนเช้า... และนานตราบเท่าที่พี่ต้องการค่ะ) ”
ประโยคนั้นได้รับการตอบรับเป็นรอยยิ้มกว้างเหมือนเด็กได้ของถูกใจ แสนน่ารักจนเธออดนึกเอ็นดูไม่ได้ แม้ว่าอีกคนจะอายุมากกว่าก็ตาม

ร่างในอ้อมกอดผละออกไปอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะยืดตัวขึ้นเต็มความสูง และยื่นมือมาให้คนตัวเล็กกว่าจับยึดเป็นหลักลุกขึ้น

แล้วกวางเด็กสีขาวก็แทบจะถูกเสือสาวสีดำลากปลิวติดมือไป


เมื่อจุดสีดำขาวลับหายลงบันได บนดาดฟ้าก็ไม่เหลือหลักฐานใดที่แสดงถึงการมีอยู่ของร่างสีขาวดำ และกิจกรรมสีเทาร้อนระอุระหว่างคนทั้งคู่

นอกเสียจากโครงเหล็กของเก้าอี้สานที่อุ่นขึ้นมา
อย่างมีนัยสำคัญ.





SHARE
Written in this book
เรื่องเล่าจากอีกฟากหนึ่ง.
ที่เก็บเรื่องเล่าเว้าแหว่งจากอีกฟากหนึ่งของความรู้สึก.
Writer
BlueBlackCat
แมวดำสีน้ำเงิน
A Black Cat in the Middle of Nowhere

Comments