ผู้หญิงสีจาง
ฉันอยู่ตรงนี้

มีใครได้ยินฉันไหม?
มีใครเห็นฉันหรือเปล่า?

ไม่มีจริงๆหรอ...

ไม่ได้ยินเสียงสะอื้นของฉันหน่อยหรอ
น้ำตาของฉันล่ะ เธอไม่เห็นมันหรอ

ค่อยๆทิ้งตัวลงกอดปลอบตัวเองอย่างไร้เรี่ยวแรง

หยุดสั่นเสียที ร่างกายเอ๋ย
หยุดหลั่งน้ำตาเสียที ดวงตาเอ๋ย
หยุดตอกย้ำตัวเองเสียที หัวใจเอ๋ย

พอเถิดหนา... 
ไม่มีใครเห็นค่าเรา ไม่เป็นไร
ไม่มีใครใยดีเรา ไม่เป็นไร
ไม่มีใครใส่ใจเรา ไม่เป็นไร

ขอแค่เธอยังรักตัวเองอยู่

เท่านี้... ก็พอแล้วนะคนดี


SHARE
Written in this book
รอยเท้าก้าวเดียว
ขาข้างหนึ่งที่ย่างออกไป แม้ไม่รู้ว่าผืนดินตรงนั้นจะเป็นเส้นทางอ่อนนุ่มหรือขวากหนามบั่นทอนจิตใจ
Writer
Daphnis
Yesterday you
Lost in blue, never come back.

Comments