ฉันรักรอยแตกร้าว(ของฉัน)
ฉันรักรอยแตกร้าว(ของฉัน)


รอยแตกร้าว ความไม่สมบูรณ์ ความผิดพลาด บาดแผล รอยแผลเป็น ฉันรักทั้งหมดนั่น เพราะมันประกอบขึ้นมาเป็นตัวฉัน



ฉันไม่สนใจหากผู้คนจะมองมายังตัวฉัน จับจ้อง ซุบซิบ เกี่ยวกับรอยแผลบนตัวฉัน


ฉันยกแขนขวาขึ้นมามองไปยังข้อศอกด้านบน มันมีร่องรอยแผลเป็นเป็นทางยาวอยู่ 
ฉันยกมือซ้ายขึ้นมาลูบรอยนั้นเบาๆ มันไม่เจ็บแล้วล่ะ มันผ่านมานานแล้ว                    
หึ ฉันส่งเสียงในลำคอพอที่ตัวเองจะได้ยินคนเดียวพร้อมกับยิ้มบางเบาให้กับแผลนั้น 
อืม... แผลนี้ได้มาจากไหนนะ ฉันค่อยๆหลับตานึกย้อนไปถึงอดีต 
แผลนี้มันมาจากไหนกัน มันเกิดขึ้นตอนไหน ฉันเป็นคนทำมัน หรือใครทำมัน ฉันจำไม่ได้แล้วล่ะ 
เพียงแต่มีความคิดในหัวขึ้นมา 


                                “ถ้าดูแลมันให้ดีกว่านี้ มันจะเป็นรอยแผลเป็นแบบนี้มั้ยนะ” 

ฉันไม่รู้หรอก แต่ฉันจำได้แค่ฉันใส่ยาให้มัน แล้วก็ปิดแผลทับไปซะ แค่นั้นก็พอ แล้วฉันก็ไม่ได้สนใจมันอีกเลย จนฉันรู้ว่าแผลปิดสนิทฉันก็ไม่ได้สนใจดูแลมันมากนัก ไม่ได้ทาครีม ไม่ได้ใส่ใจ จนมันเป็นรอยแผลเป็นมาจนถึงวันนี้ ความจริง ฉันลืมมันไปแล้วด้วยซ้ำ ถ้าคนอื่นไม่ได้มองมัน...แล้วถามฉันว่านั่นไปโดนอะไรมา


บ่อยครั้งที่ฉันมองดูตัวเองในกระจกเงา ฉันพบหญิงสาวที่มีรอยยิ้มสดใสอยู่ประจำ พร้อมความคิดที่ว่าโลกนี้มีสิ่งสวยงามอยู่เสมอ เพียงรอให้เธอออกไปเจอมัน แต่พักนี้ไม่ใช่สิ พักใหญ่เลย 
ช่วงนี้แววตาของหญิงสาวคนนั้นดูเศร้าหมอง ดวงตาแดงก่ำ ยิ้มเธอดูฝืนเหลือเกิน
 อ่า...เธอไม่เหมือนเดิม อะไรที่ทำให้เธอเปลี่ยนไปกันนะ? อายุของเธอ? สังคมที่เธอเจอ? หรือจิตใจของเธอเอง?


ฉันยิ้มเบาๆให้กับภาพหญิงสาวตรงหน้า


“เธอมีรอยแตกร้าวเพิ่มมาอีกแล้วนะ”


แต่ไม่เป็นไรหรอก เธอจะไม่เจ็บปวด รอยความปวดร้าว ความบอบช้ำ ความทรมาน


เธอเลือกมันแล้วในทุกๆการกระทำ แม้เธอจะเสียใจ ผิดหวัง แต่มันก็จะผ่านไป ถึงตอนนั้นเธอจะเจ็บปวด แต่ถ้าเธอผ่านทุกอย่างไปได้ มันจะกลายเป็นเธอที่งดงามที่สุด ฉันสัญญา...



                                              
    



SHARE
Writer
Ppdd44
Uncertainty : Me
"เราชอบยิ้มนะ แต่คงไม่ใช่ตอนนี้"

Comments