ความทรมาน
มันน่าเบื่อนะที่ต้องมาฟังคนทะเลาะกันด้วยเรื่องเดิมๆ
ค่ำคืนที่พระจันทร์เต็มดวง
สว่าง สดใส และเปร่งประกาย
มันดูสวยงามเหลือเกิน
แต่ภายใต้ความสวยงามนั้น
ก็มีคนๆนึงกำลังร้องไห้อยู่

คนๆนั้นคือฉันเอง
คนที่ฉันรักมากที่สุดสองคนกำลังทะเลาะกัน
ฉันรับรู้และได้ยินในทุกๆประโยค
มันเป็นประโยคที่รุนแรงเหลือเกิน
รุนแรงเกินกว่าที่ใจจะรับไหว

พวกเขาต่อว่ากันเฉกเช่นว่าไม่รักกัน
บางทีนะ..... 
พวกเขาอาจจะไม่รักกันแล้ว
แต่ยังทนที่จะอยู่ด้วยกัน
เพียงเพราะมีฉันเป็นตัวเหนี่ยวรั้ง

บางครั้งฉันก็คิดว่า ฉันมันเป็นตัวขัดความสุขรึเปล่า ถ้าไม่มีฉันมันอาจจะดีกว่านี้ก็ได้
ภายใต้ดวงจันทร์ที่สว่างไสว
ฉันกำลังจมดิ่งสู่ความมืดมิด
ฉันกำลังจะทนไม่ไหว
กับความทุกข์ทรมาน
ที่กำลังกัดกินจิตใจของฉัน
น้ำตาไหลออกมาเรื่อยๆ
แบบไม่คิดจะหยุดไหล

ฉันกำลังรู้สึกว่า
ฉันอยากจะหายไป
หายไปตลอดกาล
จะทนอยู่ทำไม
ถ้าอยู่มันไม่มีความสุขเลยสักนิด
สู้ตายๆไปเลยไม่ดีกว่าหรอ
มันอาจจะช่วยให้คนสองคน
ไม่ต้องมาทนอยู่ในสภาพแบบนี้

เพียงแค่ฉันหายไปเท่านั้นเอง
ความคิดแบบนี้
มันกำลังจะกลืนกินจิตใจฉัน
จะสนใจอะไร
ขนาดพวกเขายังไม่สนใจฉันเลย
แค่นิดเดียวเอง
แค่โดด 
ก็ไม่ต้องทรมานแล้ว 
:)






SHARE
Writer
Forget_menot
A girl
I'm (not) happy every time.

Comments