ปล่อยให้ฉันจมดิ่งอยู่แบบนั้น...
ฤดูหนาวที่ไม่ค่อยจะหนาวเท่าไหร่ได้จากเราไปแบบเต็มตัว
ไอความร้อนแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่
ซึ่งจริงๆจะว่าไปแล้วมันก็อยู่ของมันแบบนี้มาตลอด
แม้กระทั่งดวงอาทิตย์ดวงโตที่ใหญ่ขึ้นทุกวันๆ
บางครั้งมันอาจจะดวงเท่าเดิมมาโดยตลอดแต่เราไม่เคยสนใจที่จะมองมันเลยก็ได้

ฉันเปรียบตัวเองเป็นดั่งนักผจญภัยในท้องทะเล
ฉันใช้เรือลำเล็กๆเป็นยานพาหนะ
เรือลำน้อยลำนี้พาฉันผ่านร้อนผ่านฝนผ่านหนาวมามากมาย
ผ่านพายุ ผ่านคลื่นแรง ผ่านสัตว์ร้าย
มาเป็นเวลา 19 ปี
จนกระทั่งวันหนึ่ง
เรือลำนั้นก็แตกออก
ทั้งๆที่โครงสร้างมันแข็งแรงมากๆเมื่อมองจากภายนอก
แต่แท้จริงแล้วนั้นข้างในมันผุพังจนไม่เหลือชิ้นดี

ฉันจมดิ่งลงไปใต้มหาสมุทร
และพยายามตะเกียกตะกายตัวเองขึ้นมา
พยายามเอื้อมมือจับเศษไม้เหล่านั้น
เพื่อพยุงตัวเองไว้
แต่สุดท้าย
มันก็พังอยู่ดี

ฉันลอยคออยู่แบบนั้นมา 1 ปีกว่าๆ
จนฉันได้มาเจอกับ
ท่อนไม้ท่อนหนึ่งที่ใหญ่และแข็งแรง
ค่อยๆลอยมาหาฉัน
ทันใดนั้นฉันก็ไม่ลังเลใจที่จะคว้าท่อนไม้นั้นไว้
และแล้วฉันก็ได้ออกไปผจญภัยใหม่อีกครั้ง
กับท่อนไม้ท่อนนั้น
ออกไปตามล่าหามุมที่ท้องฟ้าสวยที่สุด
ออกไปหากระแสน้ำอุ่นๆที่ทำให้ฉันสบายใจ
ฉันเกาะท่อนไม้อยู่แบบนั้นมา 7 เดือน
ก่อนที่...
ท่อนไม้จะหายไป
ตัวฉันจมดิ่งลงไปอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้มันแย่กว่าเดิม
ฉันจมลึกลงไปเรื่อยๆ
เรื่อยๆ
ใต้ท้องมหาสมุทรมันลึกกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะมาก
ข้างล่างนี่ช่างหนาว มืด และน่ากลัว
ฉันกลัวเหลือเกิน
ทำไมนะทำไมกัน
ทำไมท่อนไม้ถึงหายไป
ทำไมถึงทิ้งฉันไว้แบบนี้
หรือว่าที่ผ่านมา
มันเป็นฉันเองที่บังคับเธอมากเกินไป
เพราะฉันเองที่ทำให้เธอต้องฝืนมากมายขนาดนี้


ท่อนไม้หายไป...
พร้อมกับทิ้งความสับสนมากมายในใจของฉัน
คำถามนับล้านผุดขึ้นมาเต็มหัว
ทำไมกัน ทำไม ทำไมนะ เต็มไปหมด
ระหว่างที่สมองของฉันกำลังสับสนอยู่นั้น
ร่างกายก็จมลงไปเรื่อยๆ
ข้างล่างนี้
จะมีอะไรอีกไหมนะ
ฉันกลัวเหลือเกิน
ฉันกลัวจังเลย
แต่แล้วจู่ๆ
ฉันก็ได้พบกับปลาตัวหนึ่ง
ที่เข้ามาทักทายฉัน
คอยดันไม่ให้ฉันจมลง
คอยอยู่คุยเวลาที่ฉันเศร้า
แถมยังคอยช่วยพยุงให้ฉันลอยขึ้นเรื่อยๆ
และเหมือนทุกๆอย่างจะดี
เจ้าปลาน้อยเป็นเพื่อนที่ดีมากๆ
เป็นคนคอยห่วง ดูแล ถามไถ่ตลอด
ฉันไม่เคยรู้สึกกลัวอีกเลยตั้งแต่มีปลามาว่ายน้ำอยู่ข้างๆ

พอวันหนึ่งฉันเริ่มแข็งแรง
ฉันก็ว่ายน้ำขึ้นมาได้อีกครั้ง
แล้วทิ้งเจ้าปลาเอาไว้แบบนั้น
ทั้งๆที่ฉันควรจะพาเจ้าปลาไปด้วย
แต่ไม่
ฉันดันเลือกที่จะว่ายน้ำออกตามหาเรือลำใหม่
หรือท่อนไม้สักท่อนอีกครั้ง
ขอโทษนะเจ้าปลา
ทุกๆอย่างที่เธอทำเพื่อฉัน
มันดีมากจริงๆ
ขอโทษที่เป็นคนเห็นแก่ตัวแบบนี้
เออจะบอกว่า...
ตอนนี้ฉันเริ่มเหนื่อยแล้วล่ะ
เหมือนร่างกายมันอ่อนล้า
เหมือนตัวฉันกำลังจมลงไปอีกรอบ
ตอนนี้ก็แค่หวังว่า
มันจะไม่จมจนเป็นแบบครั้งก่อนๆ
หรือหากเป็นแบบนั้น
หรือมากกว่านั้น
มันก็คงสมควรแล้วล่ะ
สมควรแล้วกับคนแบบฉัน
ที่ไม่เคยเอาตัวรอดด้วยตัวเองเลย
หวังแต่จะเอาชีวิตและความรู้สึก...
ไปผูกไว้กับคนอื่นตลอดเวลา
สุดท้ายนี้..
ฉันพบว่า
บางที
ชีวิตที่ถูกฝังด้วยทรายใต้ทะเล
อาจเป็นทางออกของชีวิตฉันก็ได้
ลาก่อน
จนกว่าจะได้พบกันอีก

SHARE
Writer
qmiisr
reader and sleeper
มนุษย์ปล.ผู้บิดเบี้ยวและเด๋อด๋า ชอบถ่ายรูปท้องฟ้า และรักโกโก้เป็นชีวิตจิตใจ อยากท่องเที่ยวรอบโลกแล้วเขียนหนังสือดีๆสักเล่ม🌻

Comments