ผม, เมือง
เป็นเหมือนสัญญาใจแบบกลายๆระหว่างผมและคนข้างกาย เรามีข้อตกลงแบบไม่ผูกมัดกันว่าถ้าเป็นวันปกติที่เราต่างต้องทำงานด้วยกันทั้งคู่ และหากต่างฝ่ายไม่ติดธุระใดๆ เป็นไปได้ก็อยากให้เราเจอกันทุกวัน ใช้เวลาตอนเย็นหลังเลิกงาน สั้นบ้างยาวบ้างมาทานข้าวด้วยกัน นั่งพูดคุยกันถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างวัน ขยายความต่อจากเรื่องสั้นๆที่เราส่งหากันในไลน์เสมอๆ

.

วันนี้เช่นกัน ผมกับเธอนัดเจอกันที่ห้างสรรพสินค้าย่านอโศก เป็นจุดตัดระหว่างรถไฟฟ้าและรถไฟใต้ดิน ระยะทางของเราทั้งคู่ในการมาที่นี่อยู่ในจุดที่เหมาะสมพอดี ไม่ไกลเกินไปและไม่ใกล้จนฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดจนต้องมีใครซักคนนั่งรอ

.

ถ้าผมเป็นคนขับแทคซี่ การมีผู้โดยสารเรียกมาย่านนี้ผมคงส่ายหน้ายี๊เป็นจังหวะแรก แต่นั่นไม่ใช่สำหรับรถจักรยานยนต์ที่พร้อมซอกแซกไปตามช่องว่างระหว่างถนน และพร้อมกระโจนขึ้นมาอยู่แถวหน้าในจังหวะรอผ่านทางแยกเสมอ แต่กระนั้น การจราจรแยกอโศกยังคงติดเหมือนเช่นทุกวัน ต่อให้เป็นรถจักรยานยนต์ที่เร็วแรงแค่ไหนก็ยังคงพ่ายแพ้ต่อสัญญาณไฟจราจรสีแดงที่ดูเหมือนจะยาวนานไร้กาลเวลา กว่าจะก้าวเท้าลงจากจักรยานยนต์ได้ ผมพบว่าตัวเองและพี่คนขับติดอยู่แยกนี้มาแล้วราวๆ 15 นาที ทั้งๆที่จุดหมายอยู่ต่อหน้า แต่ใช่ว่าเราจะไปถึงได้ในตอนนี้

.

ใครบางคนเคยว่าไว้ว่าเราเสียเวลาไปกับการจราจรบนท้องถนนเป็นปีๆ คิดดูก็เยอะดีและน่าเสียดายอยู่บ้าง แต่ถ้าถามว่าเราจะเอาเวลาหนึ่งปีบนท้องถนนนั้นไปทำอะไร ผมเองก็คงตอบไม่ได้ มองรอบๆ รถจักรยานยนต์คันข้างๆกันจุดบุหรี่ตัวที่สองขึ้นมาสูบใกล้ๆกับรถยนต์ที่ผมเริ่มเห็นรอยย่นบนหน้าผากระหว่างคิ้วของคนด้านหลังพวงมาลัย ในช่วงเวลาแบบนี้ บนท้องถนน ทุกคนต่างมีจุดหมายกันทั้งนั้น ช่วงเวลาหกโมงจนถึงหนึ่งทุ่มคล้ายเป็นเวลาแบ่งแยกระหว่างมนุษย์ผู้กำลังเดินทางกลับบ้าน และช่วงเวลาเริ่มงานของใครบางคน

.

ปล่อยเวลาให้ผ่านไปจนไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว คนขับเลี้ยวขวาพาผมไปจอดยังจุดหมาย เราแยกย้ายโดยไม่มีคำล่ำลาต่อกัน ผมถึงจุดหมายที่นัดกันไว้ แต่ดูเหมือนว่ารถคันที่เธอนั่งมายังไม่สามารถพาตัวเธอออกห่างจากจุดเดิมได้ไกลเท่าไรนัก “ช่วงเวลาเลิกงานก็แบบนี้แหละ” ผมบอกเธอ ในขณะยืนอยู่บนสกายวอคเข้าห้างสรรพสินค้า ผู้คนเดินสวนทางกันไปมามายมาย แต่ยังไม่ใช่คนที่ผมรอ “งั้นเราเข้าไปรอข้างในนะ” ผมบอกเธอ

.

มองออกไปด้านนอกจากมุมสูง ท้องถนนตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับงูอ้วนขนาดมหึมาที่มีลำตัวยาวไกลสุดลูกหูลูกตา คล้ายกับว่างูตัวนั้นได้กลืนกินถนนเส้นนี้จนอิ่มหนำ นอนแน่นิ่งไม่ไหวติง จะมีบ้างทีที่มันค่อยๆเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ แต่โดยรวม บนถนนเส้นนั้น คล้ายการเวลาถูกทำให้หยุดนิ่ง เอาเข้าจริงก็สวยดี ไฟหน้าไฟท้ายจากรถมากมายช่วยให้ภาพตรงหน้า กลายเป็นงานศิลปะที่เกิดจากความไม่ได้ตั้งใจ และหนึ่งในศิลปินผู้สร้างสรรค์ผลงานก็คงไม่ได้เต็มใจให้เกินผลงานนี้

.

ไม่ห่างกันเท่าไร ป้ายของบริษัทก่อสร้างแห่งหนึ่งถูกขึงตรึงไว้เป็นการบ่งบอกว่าอีกไม่นานจะมีโครงการใหม่เกิดขึ้น ณ ที่ตรงนี้ กรุงเทพเป็นเมืองที่ไม่เคยหยุดสร้าง เสียงขุดเจาะและภาพรถตัดขนาดใหญ่กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเมืองไปเสียแล้ว

.

ผมเดินเข้าไปในประตูห้าง คุณยามชุดขาวยังทำหน้าที่ต้อนรับเราอย่างดีเสมอมาแม้ว่าเราจะเป็นหนึ่งในพันคนที่ผ่านตัวเขาไปเพียงเท่านั้น ในบรรยากาศที่วุ่นวายจากภายนอก เมื่อเดินเข้าไปในมิติของห้างสรรพสินค้า คล้ายว่าโลกข้างนอกอันตรธานไป เสียงเร่งเครื่องบนท้องถนนเปลี่ยนเป็นเสียงเพลงเบาๆ เสียงแตรกลายเป็นเสียงเท้าและเสียงจอจากผู้คนโดยรอบ

.

ห้างเชื้อเชิญให้เราหลบเข้ามาพักกายใจในสถานที่กึ่งสาธารณะแบบนี้ และยินดีให้เราเข้ามาใช้เวลานานเท่าที่เราจะพอใจ ผมเดินเตร่ๆไปมา เข้าร้านนู้นออกร้านนี้โดยไม่มีสิ่งใดติดมือออกมา ก่อนตัดสินใจว่าใช้เวลาในการรอต่อจากนี้ในร้านกาแฟซักทีดูจะเป็นการดีกว่า จริงอยู่ว่าห้างดูเหมือนจะเป็นสถานที่กึ่งสาธารณะตราบเท่าที่เรายังไม่ต้องการบริการอื่นใดนอกเหนือไปจากแอร์เย็นฉ่ำและห้องน้ำสะอาดๆ ทุกความต้องการมีค่าใช้จ่ายเสมอๆ และความต้องการเบาะนุ่มๆไว้เอนหลังในตอนนี่ต้องแลกมาด้วยราคากาแฟหนึ่งแก้ว และนับเป็นโชคดีที่ผมมองไป ยังมีเบาะว่างหลงเหลืออยู่

.

เปิดมือถือ ไถหน้าไทม์ไลน์ไปเรื่อยๆ เฟสบุ๊คอาจได้ยินผมบ่นในใจ มันจึงส่งโฆษณาคอนโดโครงการใหม่ใกล้รถไฟฟ้ามาให้ ตลกดี นับว่าโฆษณานั้นตรงกลุ่มเป้าหมาย ผมกดเข้าไปและดูราคาเริ่มต้นของห้องที่ถูกที่สุด ลองบวกลบคูณหารจำนวน

เงินเดือนและรายรับอื่นๆที่มี ผมคงไม่สามารถเป็นเจ้าของมันได้ในเร็วๆนี้แน่ๆ

.

นั่งปล่อยตัวลงอยู่บนเบาะนุ่มๆพักหนึ่งเธอก็มาถึงพอดี สีหน้าเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางระยะสั้นปรากฏให้เห็น เธอนั่งเบาะตรงข้าม ไม่พูดอะไร เข้าใจว่าคงเหนื่อย

.

“หาคอนโดแถวนี้อยู่กันมั้ย” ผมพูดแซวเธอ “เอาดิ” เธอตอบ

.

จริงอยู่ ซักวันหนึ่งหากเราทั้งคู่ตั้งใจอยากใช้ชีวิตในบั่นปลายอยู่ในมหานครย่านนี้ สำหรับคู่ที่ไม่มียานพาหนะส่วนตัวแบบเรา การมีคอนโดติดรถไฟฟ้าคงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด แต่ในจุดหนึ่ง ใช่ว่าทุกตัวเลือกนี้จะเหมาะกับทุกคนเสมอไป ตราบใดที่เรายังไม่พร้อม การจ่ายค่าเช่าห้องรายเดือนต่อไปแบบนี้โดยแลกกับที่พักเล็กๆพอให้หลับตื่นได้อย่างสบายใจและไม่ไกลที่ทำงานได้ก็ดีเท่าไรแล้ว

.

กว่าเราทั้งคู่จะมาถึงและพักผ่อนจนความเหนื่อยทุเลาลง ห้างแห่งนี้ก็ใกล้ถึงเวลาปิดทำการเข้าไปเสียทุกที ครั้นจะให้หาร้านอาหารทานในห้างช่วงเวลานี้ก็คงจะเป็นการทานที่ต้องอาศัยความเร็วซักหน่อย เราคาดเดา รถบนท้องถนนคงทุเลาลงบ้างแล้ว แต่ไหนๆก็มาถึงนี้ ครั้นจะไม่มีสิ่งใดติดไม่ติดมือกลับไปก็คงเสียเที่ยวในการมาถึง ด่านล่างของห้างมีซุปเปอร์มาเกต เราตัดสินใจซื้อของคบเคี้ยวเล็กๆในปริมาณความอิ่มพอทุเลา กับเบียร์ซักหน่อย ก่อนจะเรียกรถไปยังห้องพักของใครซักคนเพื่อใช้เวลาอยู่ด้วยกันอย่างที่ตั้งใจไว้

.

บนถนน รถยังคงเคลื่อนตัวอย่างช้าๆตามจังหวะสัญญาณไฟ จากคอนโดโครงการหนึ่ง ถัดไปก็มีอีกโครงการหนึ่ง นี่ยังไม่นับถึงส่วนต่อขยายรถไฟฟ้าที่ไม่รู้ว่าจะเสร็จเมื่อไร โลกภายนอกและภายในของสรรพสินค้าต่างกันอย่างอย่างสิ้นเชิง ระหว่างที่ผมกำลังเคลิ้มจากแอร์ภายในรถ เสียงบีบแตรไล่จักรยานยนต์ที่มาปาดหน้ารถคันที่ผมกำลังนั่งตามด้วยเสียงสบทด่าจากคนขับทำเอาผมสะดุ้งจากอาการเคลิบเคลิ้ม จุดหมายอยู่ไม่ไดลเท่าไรแล้ว คนขับเร่งเสียงวิทยุ ข่าวในนั้นยังคงเป็นเรื่องการฟ้องร้องนักการเมืองบางคนบางกลุ่มจากการกระทำที่ผ่านมาของเขา

.

ผมเลื่อนมือถืออีกที หน้าบราวเซอร์ยังคงเปิดค้างไว้ในหน้าโครงการคอนโดนั้น ผมเห็นภาพประกอบการตัดสินใจเป็นกลุ่มคนกำลังใช้ชีวิตหรูหราในห้องแสนสบาย ยิ้มแย้มให้กันและกัน ใช้เวลาว่างจากการทำงานอยู่ในสปอทคลับ นี่ช่างดูเป็นชีวิตในฝันเสียเหลือเกิน

.

จะทำอย่างไรดี หากอยากพาตัวเองไปให้พ้นจากสภาพแบบนี้ต้องใช้ชีวิตอีกเท่าไร ผมคิด รถยังไม่ขยับออกจากจุดเดิมมากนัก ในจังหวะที่ไม่รู้จะทำอะไร ผมเปิดดูของกินที่เราซื้อมา ขนมเอย ของทอดเล็กน้อย เฟรนชฟรายที่ซื้อราคาโปรโมชั่น และสิ่งสำคัญคือเบียร์ยังคงเย็นอยู่

.

ชั่วขณะนั้นคล้ายพุทธองค์ค้นพบความจริงของชีวิต

ในตอนนั้น ผมลืมเรื่องคอนโดและชีวิตหรูหราในฝันไปเลย

ตอนนี้ผมกำลังกลายเป็นอีกหนึ่งคนในท้องถนนที่กำลังงุ่นง่านใจ

เพราะผมไม่แน่ใจว่าก่อนถึงห้องและใช้เวลาร่วมกันกับเครื่องดื่มของเรา

เราทั้งคู่ ควรแวะซื้อน้ำแข็งก่อนหรือเปล่า


SHARE
Writer
khaikung
storylog reader
เป็นคนธรรมดาที่ชอบหาเรื่องใส่ตัว ยินดีที่ได้รู้จักครับ IG : khaikung_journey , Ask.fm : @khaikung

Comments

writer-gt
8 months ago
ไม่เคยอ่านอะไรที่มีสาระมาก่อนเลย5555นี่คือครั้งแรก
Reply
Leslie_R
8 months ago
การจราจรในเมืองทำให้หงุดหงิดจริงค่ะ /ประสบการณ์ตรงจากผู้ที่ต้องอยู่คอนโดใกล้รถไฟฟ้าเพราะไม่มียานพาหนะส่วนตัว 5555
Reply
LaFloraRa
8 months ago
เป็นเรื่องตลกร้ายจริงๆนะคะ
Reply
Takaing_Doa
8 months ago
เหมือนจะไม่ได้เขียนอะไรมาสักพักแล้วนะคะ
Reply
Plutokung
8 months ago
อย่าลืมโซดานะฮะ 

Reply