ใจฉัน ฉันขอคืนนะ
หญิงสาวกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนโซฟาในห้อง 
มือหนึ่งถือบุหรี่ไฟฟ้า พลางยกขึ้นสูบเป็นระยะ
อีกมือหนึ่งกำโทรศัพท์มือถือเครื่องสีดำ ที่หน้าจอมีรอยแตกหลายจุด

เธอกดปลอดล็อคโทรศัพท์เพื่อเข้าแอปฯไลน์
นั่งอ่านข้อความที่พิมพ์ค้างไว้ ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า
เธออยากจะกดส่งข้อความตั้งแต่ที่เธอพิมพ์เสร็จ
แต่เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะพร้อมแล้ว สำหรับคำตอบที่จะได้รับกลับมา

เธอปล่อยเวลาล่วงเลยผ่านไปอยู่เกือบ 4 ชั่วโมง
จนในที่สุดเธอก็ตัดสินใจกดส่งข้อความนั้นออกไป
"เมื่อไรจะเปิดใจให้เรา" ข้อความของเธอถูกเปิดอ่านแทบจะในทันที

"อะไร" ชายหนุ่มตอบกลับมาสั้น ๆ เหมือนอย่างเคย

"เธอมีอะไรคาใจ หรือปมอะไรในใจหรือเปล่า เรารู้สึกว่าเธอไม่ได้เปิดใจให้เราเต็มที่"

"ก็ยังไม่เปิดเต็มที่แหละ" 

คำตอบของชายหนุ่มเป็นไปตามที่หญิงสาวคิดไว้แต่แรกแล้ว
ก็ในเมื่อมันออกจะชัดเจนเสียขนาดนี้

"ขอเหตุผลหน่อย อยากรู้ว่าเพราะอะไร" หญิงสาวเริ่มมือสั่นขณะพิมพ์ 
เธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่เริ่มถี่ขึ้น การเต้นของหัวใจที่เร็วขึ้น

"ยังไม่พร้อมมั้ง"

"ไม่พร้อมยังไง ไม่พร้อมจะมีใคร หรือแผลเก่ายังไม่ปิด"

"ไม่เกี่ยวกับคนเก่า แต่ไม่รู้ ตอบไม่ถูกเหมือนกัน"

"งั้นไปหาคำตอบมาให้เราได้มั้ย 2-3 วันน่าจะพอ เดี๋ยวเรามาเอาคำตอบ
แล้วถ้าไม่ไปต่อก็บอกด้วย เราจะได้ไม่ต้องฝืนเธอ"

"คิดมากอีกแล้ว"

"ไม่ต้องคิดเลย มันเห็นชัดเจนขนาดนี้ แค่เราไม่รู้ว่าทำไมก็เท่านั้น"

"ครับ"

หญิงสาวเดินเข้าห้องนอน ปิดไฟจากหลอดนีออนบนเพดาน
และเปิดม่านเพื่อให้แสงจากภายนอกลอดเข้ามาในห้อง
เธอเปิดเพลงกล่อมตัวเอง ก่อนที่จะกดล็อคโทรศัพท์มือถือ แล้วโยนลงบนที่นอนข้างตัว
เธอนั่งเหม่อลอย พร้อมความคิดที่วนเวียนในหัวไม่สิ้นสุด
บุหรี่ไฟฟ้าถูกยกขึ้นสูบคำแล้ว คำเล่า
ไม่มีทีท่าว่าเธอจะชะลอการเสพไอน้ำนั้นให้เบาลงสักนิด

"ถ้าไม่พร้อมแต่แรก จะมาคุยกันทำไมวะ"
ประโยคที่หญิงสาวเอ่ยออกมาช่างเบาบางเหมือนกับควันจากไอน้ำที่เธอพ่นออกมา

เธอปาดน้ำตาที่อาบแก้มมาเป็นสาย สลับกับการอัดควันไอน้ำเข้าปอด
หญิงสาวรู้ดีว่า ถ้าเธอถอยออกมา
"เขา" จะไม่รั้งเธอไว้อย่างแน่นอน
แต่เธอก็จะไม่ยอมทนอยู่แบบนี้

"กูรอได้เว่ย แต่ไม่ใช่การรอแบบไม่มีจุดหมายปลายทางแบบนี้"
หญิงสาวยังคงพูดกรอกหูตัวเอง ราวกับข้างกายนั้น มีเธออีกคนหนึ่งกำลังนั่งฟังอยู่

"แต่แค่คำว่า 'ยังไม่พร้อม' แม่งก็ชัดเจนจนไม่ต้องหาเหตุผลอะไรมาเสริมแล้วเหอะ"
จริงดั่งคำของหญิงสาว แค่คำว่าไม่พร้อม มันก็ชัดเจนอยู่ในตัวแล้ว แต่เธอก็เลือกที่จะรอฟังเหตุผล
แม้ว่าเหตุผลนั้นจะไม่เปลี่ยนแปลงความรู้สึกของเขา หรือความตั้งใจของเธอก็ตาม

"กูทำเต็มที่ในส่วนของกูแล้ว กูขอใจของกูคืนนะ" 
น้ำตาของเธอหยุดไหลหลังสิ้นสุดประโยคนั้น
หลงเหลือแต่ความรู้สึกมึนชา จากนิโคตินที่เธอเสพเข้าไป 
และความเจ็บปวดที่มีมากเกิน
จนเธอต้องปล่อยมันให้เบลอ และจางหายออกมาจากชีวิตเขาเสียที
SHARE
Writer
Loverdose
Wandering girl
My name is Love.

Comments