เอาน้ำตารดดอกไม้
สวัสดีค่ะ

หายไปนานเลย ยังสบายดีกันอยู่ใช่มั้ยคะ?

ก่อนอื่นต้องขอสวัสดีปีใหม่เพื่อนๆนักเขียน นักอ่านทุกท่านด้วยนะคะ
ขอให้ประสบพบเจอสิ่งที่สร้างแรงบันดาลใจ ประสบการณ์ใหม่ๆที่สนุกสนาน ท้าทาย และมีสุขภาพกายและจิตดีและดีขึ้นทุกๆคนเลยนะคะ

สำหรับเรา ตอนนี้ดีขึ้นเยอะเลยค่ะ อาจมีบางช่วงที่มีขึ้นๆลงๆเพราะเครียดบ้างแต่ก็กลับมาเข้าที่ได้ตลอด 

ตอนนี้เริ่มนิยามความสุขของตัวเองได้แล้วค่ะ ดีใจมากๆๆๆๆ

ความสุขของเราคือ 
การได้นอนอย่างเต็มอิ่ม
การได้รับประสบการณ์ใหม่ๆ (แค่ได้ฟังเพลงเพราะที่ไม่เคยฟังก็ยิ้มได้ทั้งวันแล้วค่ะ)
การได้อยู่ใกล้ๆกับธรรมชาติ ต้นไม้ ลำธาร แค่คิดถึง ใจก็เต้นแรงแล้วค่ะ

และคิดว่าจะเพิ่มขึ้นอีกเรื่อยๆ

จนเราคิดถึงคำๆนึงค่ะ
เอาน้ำตารดน้ำให้ดอกไม้
ฟังดูเศร้านะคะ

ใครจะร้องไห้ได้มหาศาลจนเอาไปรดน้ำดอกไม้ได้ขนาดนั้น การที่ต้นอ่อนหนึ่งต้นจะมีดอกออกมาได้ต้องใช้น้ำเยอะขนาดไหน 

เราไม่รู้หรอกค่ะ ตอนก่อนน้ำตาหยดแรกจะไหล เราเจ็บ เราปวดร้าว 

แต่พอถึงน้ำตาหยดสุดท้าย เราลืมไปแล้วล่ะ ว่าเราร้องไห้เพราะอะไร

ตื่นขึ้นมาอีกว่าก็ต้องวุ่นวายกับการเริ่มต้นวันใหม่ จนลืมไปว่าเมื่อวานร้องไห้เพราะอะไร


พอเจอเรื่องแย่ก็ร้องไห้อีก หลังจากนั้นก็ลืมไปอีก 
วนๆไปเรื่อยๆ

เพราะระบบหลั่งสารเคมีในสมองนั้นอัจฉริยะมากค่ะ ถึงจะมีเวลาเสื่อมของมันด้วยก็เถอะ 
เอนโดรฟีน และอะดรีนารีน คือเพื่อนที่แสนดีของเราเลยค่ะ

เจอเรื่องแย่ๆมา 

เพียงแค่เดินเข้าร้านชงชาที่เคยปั่นจักรยานผ่านประจำ ตื่นตะลึงกับเมนู การตกแต่งร้าน สั่งชาร้อนมาจิบนิดๆหน่อยๆ พลิกหน้าหนังสือเล่มเล็กที่ควรจะอ่านจบแล้วมาอ่านต่อ (ช่วงนี้สมาธิสั้นค่ะ จะใช้เวลาอ่านนิดนึง) 

อ้าว

ก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นนะคะ?

ถ้าเราเลือกเอาน้ำตาที่ต้องอาบหน้า ไปรดให้กระถางดอกไม้ในใจ ให้ที่แห่งนั้นสวยงามสดใสขึ้น

ก็อาจจะเป็นเรื่องดีขึ้นก็ได้นะคะ


ทุกๆคนมีปัญหาของตัวเอง และมีวิธีรับมือที่แตกต่างกัน ขอเพียงเราเข้าใจ ใส่ใจ "ตัวเอง" ทุกอย่างจะดีขึ้นค่ะ

ขอให้ดอกไม้ในใจของทุกๆคนบานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วทั้งใจนะคะ

สวัสดีปีใหม่


SHARE
Written in this book
Dear, Diary
เรื่องเล่าจากความทรงจำ ความเป็นอยู่ การวิเคราะห์จากสิ่งที่เห็น
Writer
Double9
Nobody
Someone - Something - Somewhere

Comments