หมอกจำสีจาง
ภาพของคุณที่อยู่หน้าฉันมันช่างเหมือนฝันสีจางที่ไม่รู้ว่า จะเลือนหายไปเมื่อไหร่ 

ที่ตลกคงจะเป็นตอนที่ฉันยืนสั่นอยู่หน้ารั้วกั้น ในยามที่คิดว่าเราคงจะได้เจอกันแล้ว จะได้เจอกันโดยไม่ต้องมองผ่านรูปถ่ายอีกแล้ว

พอคิดแบบนั้นก็เกิดความวูบไหวของผีเสื้อในช่องท้องขึ้นมา มันคงกระพือปีกอันแสนสวยของมันพร้อมจะบินออกมาได้ทุกเมื่อ

ฉันไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดอะไรกับคุณก่อน แต่ฉันจะจดจำทุกเฟรมภาพที่อยู่เบื้องหน้าให้หมดเท่าที่สมองจะจำได้
พอเอาเข้าจริงเวลาช่างผ่านไปเร็วจนฉันกลัว กลัวว่ามันจะกลายเป็นภาพจำสีจาง ที่สักวันฉันจะลืมมันไป

ถ้าตัวฉันที่คุณเห็นเป็นเพียงหมองสีจาง แต่คุณรู้ไหม? คุณที่ฉันเห็นเป็นภาพที่ชัดเจนเหมือนดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิเลย
แต่ถึงอย่างนั้นตัวฉันก็ดีใจที่เมื่อนึกย้อนไปก็เห็นภาพคุณได้ชัดเจน ฉันมีความสุขทุกครั้งที่นึกถึงคุณ พอคิดได้แบบนั้นฉันก็ดีใจและพอใจมากๆ
ที่ทุกเฟรมภาพที่ฉันถ่ายผ่านดวงตาคู่นี้ มันชัดเจนไม่เลือนหายไป
ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฉันดีใจมากที่เกิดมาได้พบกับคุณ ขอบคุณที่เข้ามาเป็น โลกอีกใบ ในจักรวาลของฉันนะ


SHARE
Written in this book
one year
ชีวิตเราใน 1 ปี
Writer
Petoosan
Petoosan
Depression

Comments