ชื่อเรื่องว่าแมว แต่ไม่มีแมวสักตัว

ฉันเคยไม่เข้าใจเพื่อนของฉัน คิดว่ามันเป็นคนที่มีความสุขที่สุด 

แต่ฉันไม่รู้ว่ามันมีอะไรซ่อนอยู่อีกมากมายที่ฉันไม่เคยรู้


เราสองคนไม่ได้คุยกันแสนนาน ตั้งแต่เราจบประถม เราคุยกันบ้างช่วงม.ต้น อีกบ้างช่วงม.4-5 แต่เราก็ห่างหายกันไปหลังจากนั้น 

ตอนที่มีโอกาสได้เจอกันอีกครั้ง ฉันก็ยังไม่รู้ว่าฉันควรที่จะทำตัวให้สมกับเป็นเพื่อน ฉันสนใจแต่เพื่อนใหม่ สังคมใหม่ๆ ไม่ได้อยู่เคียงข้างตอนที่เพื่อนคนนี้ต้องการใครสักคนมาอยู่เคียงข้าง


มารู้ว่าฉันเสียเพื่อนไป ก็คือตอนที่เราเดินมาเจอกันที่ทางเดิน ฉันพูดรั้งไว้อยากคุยกัน แต่เพื่อนก็เดินผ่านฉันไป ฉันเห็นสีหน้าทุกอย่างของมัน แต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี


ตอนนั้นฉันเป็นโรคซึมเศร้าขั้นหนักขึ้น กรีดข้อมือ ผูกคอ บีบคอตัวเอง สารพัดอย่างที่ทำให้ฉันเจ็บตัว 


เพื่อนคนนี้ไม่ใช่เหตุผลหลักหรอกนะที่ทำให้ฉันเป็นโรคนี้ ฉันมีเหตุผลอื่น

แต่ฉันมักจะฝันถึงเพื่อนคนนี้ ว่ามันเข้ามาทักฉัน ฝันว่าเรากลับมาเป็นเพื่อนกันอีกครั้ง คุยกัน เล่นสนุกกัน 

และฉันก็ตื่นขึ้นมาในทุกๆวัน ค้นพบว่ามันไม่เป็นความจริง

ความเป็นจริงเจ็บปวดกว่าบาดแผลที่ข้อมือฉันนัก

ฉันโทษทุกสิ่ง โทษคนรอบตัว โทษเพื่อน โทษสังคม 

แต่ฉันไม่เคยเลยที่จะโทษตัวเอง

ตอนที่ฉันได้รู้ว่าเพื่อนคนนี้มีปัญหามากมายรุมเร้าและเป็นโรคเดียวกัน
ก็คือ2ปีผ่านไปแล้ว...


ฉัน...

ฉันไม่สามารถย้อนเวลากลับไปทำอะไรได้เลย

ฉันขอโทษ ฉันผิดเองที่ไม่เคยรู้อะไร

และขอบคุณ ที่วันนั้นคุยกับฉันอีกครั้ง

ในความเป็นจริง..


ฉันแก้อดีตไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะยอมให้อดีตมาพังทุกอย่าง ฉันจะสร้างความสัมพันธ์ของเราสองคนขึ้นมาใหม่ จะไม่ยอมให้มันจบลงหรอก





SHARE

Comments