วัยเยาว์​
... นานแค่ไหนแล้วนะ​ ที่ไม่ได้อยู่พร้อมหน้ากันทั้งครอบครัว
... นานแค่ไหนแล้วนะ​ ที่เคยมีความสุขล้นเวลาเล่นกับเพื่อน
... นานแค่ไหนแล้วนะ​ ที่รู้สึกว่าทุกสิ่งที่ต้องการนั้น​ เราครอบครองมันได้อย่างง่ายดาย

นานแค่ไหน... กับการที่ชีวิตเคยมีความสุขและประสบ​ความสำเร็จ​กับทุกอย่าง

ไม่นานเท่าไรหรอก​ แค่... ช่วงของการเป็นเด็กเอง


จากที่ทุกคนชอบพูดกันว่า ''​ตอนเด็ก เป็นช่วงที่มีความสุขที่สุดแล้ว" ซึ่งสำหรับเรามันก็ใช่จริงจริงนั่นแหล่ะ​ เพราะช่วงนั้นได้อยู่กับครอบครัว​ อยู่กับพ่อกับแม่ตลอด​ มีคนคอยดูแลเอาใจใส่​ ทั้งยังรักเราอย่างที่สุด​ และการเป็นเด็ก​ เรายังได้เพื่อนที่น่ารัก​ จริงใจ​ ใสซื่อและบริสุทธิ์​ ปราศจากเหล่เหลี่ยมหรืิอการเอาเปรียบกันและกัน​ ซึ่งถือได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำมากที่สุดของชีวิตเลยหล่ะ

แต่พอมองกลับมาปัจจุบัน​นี้​ มองตัวเราที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กดัดเบาะกลมสีส้ม​ กับข้างหน้าที่เป็นโต๊ะหนังสือเหล็กเคลือบสีช็อกโกแลต​ ทั้งยังมีกองหนังสือกับเอกสารรกรกอยู่ข้างกัน​ เลยทำให้เหมือนชีวิตไม่มีความสุขเอาซะเลย

การทำงานที่เหมืิอนใช้พลังชีวิตไปวันต่อวัน​ พยายามมาก​ ใช้พลังเยอะ​ ผลที่ได้ก็เท่าเดิม
และการใข้ชีวิตวนลูปเดิมเดิม​ คือตื่นเช้า​ อาบน้ำ​ แต่งตัว​ กินข้าว​ ทำงาน​ และกลับห้​อง​ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าชีวิตผกผันมาอยู่จุดนี้ได้ยังไง​ พอรู้ตัวอีกที​ ก็เหมือนติดไปแล้ว​ ชินไปแล้ว​ และเริ่มที่ไม่กล้าท้าทายอะไรใหม่ใหม่​ เริ่มไม่กล้าใช้ชีวิตคนเดียวท่ามกลางผู้คนเยอะเยอะ​ และเริ่มหวางระแวงกับการคบเพื่อน​ เพราะการเป็นผู้ใหญ่​ วัยแห่งการรับผิดชอบ​ เป็นธรรมดาของชาวเราที่จะใช้ชีวิตเพื่อความอยู่รอด​ ทำให้การเริ่มอะไรใหม่ใหม่ต้องทบทวนก่อนทำหลายครั้งหลายหน จนส่วนใหญ่ก็ต้องปล่อยความฝันนั้นไป​ ทั้งการคบเพื่อน​ เหมือนเป็นการหาเศษเพชรในเศษแก้ว​ ที่ที่คนร้อยแปดพันเก้าต่างตะกายเพื่อตัวเอง​ ความจริงใจจึงเป็นเรื่องที่หาได้ยากเช่นกัน

การเป็นผู้ใหญ่​ การมีความรับผิดชอบ​ จึงเริ่มทำให้การลำดับชีวิตเปลี่ยนไปหลายหลายอย่าง​ ให้ความมั่นคงและความปลอดภัยเป็นลำดับต้นต้น​ และเป้าหมายใหม่กับสิ่งท้าทายตกไปลำดับท้าย​ ไม่ง่ายใช่ไหม? วัยผู้ใหญ่นะ

ส่วนวัยเยาว์​นี่​สวยงามเสมอเลยนะ​ เวลาที่ได้มองย้อนกลับไป​ ทั้งที่ชีวิตช่วงเด็กก็เป็นการวนลูปเช่นกัน​ คือตื่นเช้า​ อาบน้ำ​ แต่งตัว​ กินข้าว​ เรียนหนังสือ​ และกลับบ้าน​ แต่ทำไมถึงเป็นช่วงที่มีความสุขที่สุด?

ซึ่งทุกคนรู้  ความสุขข​องวัยเด็ก
พอลองเชื่อมโยงความเข้ากันได้ของวัยเด็กกับวัยผู้ใหญ่​ และเอามาปรับให้ใช้ชีวิตอยู่ได้ง่ายขึ้น​ คือ​ การใช้ชีวิตแบบให้ความคิดของเราอิสระ​ ซึ่งจุดนี้ในวัยเด็ก​เราทุกคนมีมันเยอะมาก​ หากได้ส่วนนี้มาบรรจุในวัยผู้ใหญ่​จะทำให้ชีวิตรู้สึกโล่ง​ ง่าย​ และสบายใจมากขึ้น​ เพราะความคิดอิสระนั้น​ มันทำให้เราพร้อมเปิดใจกับสิ่งใหม่ใหม่​ กับความสนุกข​องเส้นทาง​ กับความท้าทายที่กล้าลอง​ และกับการใช้ชีวิตที่วันนี้ต่างจากเมื่อวานของเมื่อวานกับเมื่อวาน​ และรู้สึกดีแม้บางเป้าหมายอาจไม่เคยได้ครองมันสักที​ แต่อย่างน้อยเราก็ลงมือกับมัน​ แค่นี้... ก็มีความสุขในใจแล้ว

ขอบคุณ​วัยเยาว์ ที่เราได้มีไว้ให้หวนคิดถึง
ข​อบคุณ​วัยเยาว์​ ที่เราได้มีพ่อแม่ที่รักและเข้าใจ
ขอบคุณ​วัยเยาว์​ ที่เราได้มีเพื่อนที่ดี​ สังคมที่น่ารัก​ ได้มีรากฐานของความสุขด้านความสัมพันธ์​ในใจ

ขอบคุณ​วัยเยาว์​ ที่ทำให้แค่คิดถึงก็เหมือนพร้อมจะใช้ชีวิตทุกวันให้ต่างออกไปอย่างสนุก

ขอบคุณ... ขอบคุณ​นะตัวตนของเรา
SHARE
Writer
Faiifaii_1a
Humen
Freedom

Comments