เกมซ่อนหาระหว่างเรา
บอกเลยว่าตอนนี้ไอซ์รู้สึกรำคาญเสียงกรีดร้องของคนพวกนี้จนอยากจะหาอะไรมาอุดปาก เธอไม่เคยเข้าใจว่าพวกนี้ไปเอาเรี่ยวแรงพลังมาจากไหนเยอะแยะ ลำพังตัวเธอแค่ลากสารร่างจากบ้านมาที่นี่พลังงานก็ลดฮวบฮาบลงเหลือศูนย์แล้ว


ส่วนตัวต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องออกจากบ้านมาในวันหยุดแบบนี้ก็ยืนกรี๊ดอยู่ตรงนั้นอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวเหมือนกัน ไอซ์ได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ ไม่รู้ทำไมต้องตามใจผู้หญิงคนนี้ตลอดเวลา--หรือบางทีเธออาจจะรู้แต่แกล้งไม่รู้

"เฮ้ย ไอซ์ มึงไหวป้ะเนี่ย"

นั่น...ยังมีหน้าจะมาถามว่าไหวไหม สภาพแบบนี้คิดว่าไงล่ะ

ทั้งๆที่คิดแบบนั้นแต่พอเห็นตาเป็นประกายและรอยยิ้มหวานๆแบบนั้นอยู่ดีๆก็ไหวขึ้นมาเฉยๆ แก้มยุ้ยๆตัวกลมๆแบบนั้นดูน่ากอดชะมัด วาฬไม่ใช่คนอ้วนแต่ดูกลมนุ่มนิ่มไปหมด เหมือนมาชเมลโลนุ่มๆเดินได้

"กูแค่ร้อนนิดหน่อย"

"เออ คนมันเยอะไง เลยร้อน"

พูดเสร็จก็ดูดน้ำอัดลมจากหลอด ไอซ์คิดว่าทิ้นต์สีชมพูที่วาฬทามาวันนี้ดูเข้ากับเธอดี รอยสีชมพูบนหลอดสีขาวก็ดูรัญจวนใจอย่างประหลาด ไอซ์เสสายตามองทางอื่น เผลอกลืนน้ำลายโดยไม่ตั้งใจ

"กินน้ำป่ะ"

น้ำอัดลมถูกยื่นมาตรงหน้า รอยสีชมพูนั่นยังอยู่ จู่ๆไอ้คำพูดว่า 'จูบทางอ้อม' ก็ผุดขึ้นมาในหัวขึ้นมาเฉยๆ แค่นั้นแก้มก็ร้อนเหมือนไปวิ่งกลางแดดรวมถึงหัวใจที่ไหวสั่นนั่นด้วย

"เอ้ย! โทษทีมึง กูลืมว่ามันเปื้อน"

แล้วเรียวนิ้วก็ปาดรอยสีชมพูออก ไอซ์กระพริบตาถี่ๆเรียกสติ รู้ตัวว่าควรจะมีปฏิกิริยาอะไรออกไปบ้าง ไม่ใช่นิ่งอึ้งไปอย่างนี้

"ไม่ๆ กูไม่ถืออะไร"

หญิงสาวรับน้ำอัดลมขวดนั้นมา ทาบทับริมฝีปากบนหลอดที่เคยมีร่องรอยสีชมพูนั้น รับรสหวานซ่ากรุ่นกลิ่นผลไม้จากเครื่องดื่ม รู้สึกตัวเองอ่อนหัดเหมือนเด็กสิบห้าที่ไร้ประสบการณ์

"และเป็นไง น้องไอวี่มึงอะ"

'น้องไอวี่' ที่ว่าคือเด็กในสังกัดเดียวกับเพลง และเพิ่งเดบิวต์วันนี้เป็นวันแรกในฐานะไอดอลคู่กับจินนี่ เด็กสาวหุ่นสูงเพรียวอีกคน ไอซ์อดนึกเป็นห่วงเพลงไม่ได้--สำหรับไอซ์การที่เดบิวต์วันแรกแต่มีคนมีรอเยอะขนาดนี้ถือว่าเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวของเพลงเลยทีเดียว ในฐานะผู้จัดการส่วนตัวและพี่สาวคนสนิทเธอคงต้องเข้มงวดกับเพลงให้มากขึ้นซะแล้ว คลื่นลูกใหม่มาแรง ถ้าของเก่าไม่เจ๋งจริง คนจะลืมในไม่ช้า

"ดีม้ากกก มึ้งงง น้องน่ารักม้ากกก แงง กูจะโอชิน้อง!"

พอพูดถึงเด็กสาวบนเวที ดวงตาของวาฬก็เป็นประกายอีกครั้ง แก้มยุ้ยซ่านด้วยริ้วแดงเรื่อ เห็นแล้วมันน่ากัดให้จมเขี้ยวจริงๆ

"อีเพลงมาได้ยินนี่สงสัยร้องไห้ละ หวีดคนอื่นมากกว่าน้องตัวเองอีก จิตใจมึงมันทำด้วยอะไร"

"เอ่า อีเพลงมันก็น้องรหัสป่ะ น้องก็ส่วนน้อง ผัวก็ส่วนผัวป่ะ"

นั่น...พูดออกมาได้อย่างเต็มปากเต็มคำ สงสารน้องไอวี่จริงๆที่ต้องมามีแฟนคลับอย่างมึงเนี่ย

ไอซ์คิดอย่างนั้น...แต่คิดอีกทีก็สงสารตัวเองมากกว่า...

"ทำเป็นพูด มึงอ่ะ กูก็เห็นแรกๆมึงก็หวีดงี้ทุกคนอ่ะ เดี๋ยวก็เบื่อ"

ว่าแล้วก็ผลักหัวคนตัวเล็กกว่าเบาๆ ผลคือโดนค้อนเข้าให้วงใหญ่โทษฐานพูดจาไม่เข้าหู

"พูดมาก!" เธอทำเสียงขึงขัง แล้วก็เปลี่ยนปุบปับไปอีก "แต่คนนี้น่ารักจริงๆนะมึง หมวยๆขาวๆ ดูขี้เล่น ยิ้มทีนี่ ฮือ! กูจะตาย!" ไม่พูดเปล่า...วาฬทำท่ากุมหัวใจประกอบด้วยเพื่อให้เห็นภาพว่าเธอปลื้มปริ่มน้องไอวี่มากขนาดไหน

"หืม? ขนาดนั้นเลย?"
ไอซ์ลากเสียง เลิกคิ้วสูง ดวงตาส่องประกายวับๆเป็นรอยยิ้ม

"ขนาดนั้นเลยล่ะจ่ะ" ปากสีสดคว่ำเป็นรูปตัวยูกลับหัว บ่งบอกให้รู้ว่า 'แอมโซซีเรียส แอม นอทคิดดิ้ง' "กูว่าน้องเค้ามีลุคผัวเด็กมาก" แล้วก็ยกนิ้วโป้งเป็นเครื่องหมายว่าเจ้าตัวถูกใจแบบสุดติ่งกระดิ่งแมว

"เฮ้ย เอาจริงดิ ชุดสีพาสเทลนี่ไม่ช่วยอะไรน้องเค้าเลยเหรอวะมึง"

ไอซ์ทักด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ ด้วยว่าวันนี้ชุดเดบิวต์เป็นชุดกระโปรงสั้นสีพาสเทลโชว์ขาเรียวยาวตามคอนเซปต์ของวงที่ขายความน่ารักสดใสของสาวน้อยแรกรุ่น

"ไม่อ่ะ กูมองยังไงก็ผัวเด็ก ฮือ!" วาฬยืนยันหนักแน่น "มึงต้องช่วยกูนะ ในฐานะคนวงใน"

"คนวงในอะไรวะ กูเป็นผู้จัดการไม่ได้หมายความว่ากูจะทำไรก็ได้นะเว่ย"

ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ แต่ลงท้ายถ้าวาฬขอร้อง สุดท้ายเธอคงจะไปตะเกียกตะกายหามาให้จนได้แหละ

"รู้แล้วน่าาา กูไม่ให้มึงทำไรเสียหายหรอกน่ะ"

วาฬเบ้หน้าเหมือนว่าไอซ์ถามอะไรที่มันไร้สาระสุดๆ น้ำอัดลมในขวดหมดแล้วและตอนนี้กระเพาะเธอเริ่มเรียกร้องอะไรที่มันมากกว่านั้น

"แต่ตอนนี้กูหิวละ พาไปหาไรกินหน่อยดิ"

ตาหวานๆส่งสายตาออดอ้อน กลายร่างเป็นเด็กห้าขวบงอแงเอาแต่ใจ

"เออๆ จะกินไรอ่ะ"

และก็เหมือนทุกที--ไอซ์กลายร่างเป็นคุณแม่สปอยล์ลูก ตามใจมันทุกอย่างจนแทบจะเสียนิสัย ดูจากยิ้มได้ใจนั่นก็รู้

"ไม่รู้ว่ะ มึงอยากกินไรอ่ะ"

"น่ะ ให้กูคิดอีก สมองมีน่ะหัดใช้ซะบ้างนะเดี๋ยวมันจะเสื่อมก่อน"

พูดไปก็เอานิ้วจิ้มๆที่หน้าผากวาฬไปด้วย คนโดนจิ้มหลับตาปี๋ แหกปากโวยวายเสียงดังลั่น

ไม่ได้อยากเป็นคนปากร้าย แต่มันเป็นไปเอง จะให้มาพูดหวานๆมันไม่ใช่ไอซ์หรอก 

และอีกอย่าง...เธอชอบมองเวลาวาฬโวยวาย สีหน้าแบบนั้นมันดูตลกดี

"เนี่ย ชอบว่ากูอ่ะ เกลียดไรกู กูเพื่อนมึงนะ"

ปากแดงๆจะเบะออกน้อยๆ ส่วนแก้มก็จะพองขึ้นดูเหมือนลูกพีชสุกฉ่ำสองลูก--นั่นแหละที่ไอซ์อยากเห็น

"ใครอยากเป็นเพื่อนกับมึ๊ง!"
แน่ล่ะ...ใครจะอยากเป็นเพื่อนกับมึงวะวาฬ...


ลงท้ายก็ได้ขับรถพาวาฬมาหาอะไรกินแถวลาดพร้าว--ร้านสเต็กเจ้าเดิมที่หล่อนชอบ แก้มยุ้ยๆนั่นตอนนี้กลายเป็นรูปตัวโอแล้วเพราะกำลังเคี้ยวเนื้อชิ้นโต ปากมันวาวด้วยคราบน้ำเกรวี่ และตาที่เป็นสระอิ

ไอซ์มองว่าผู้หญิงที่มีความสุขกับการกินเป็นความเซ็กซี่เล็กๆ และวาฬที่อยู่ตรงหน้าก็มีความสุขกับการกินเสมอ

"เสียดายเนอะ ดอกชมพูพันธ์ทิพย์น่าจะบาน คงจะสวยเหมือนซากุระ"

ถ้าชมพูพันธ์ทิพย์บาน นอกหน้าต่างจะมีฝนสีชมพูโปรยปราย เพราะร้านนี้อยู่ติดกับทิวต้นชมพูพันธ์ทิพย์ข้างถนน--วาฬชอบมันนักหนา เธอว่ามันเหมือนซากุระ แต่ไอซ์ไม่คิดแบบนั้นสักนิด

"สวยเหรอ กูว่ามันต้องรกถนนมากแน่ๆ และคนกวาดขยะก็จะเหนื่อย"

พูดจบ ปากของวาฬก็ขยับช้าๆเป็นคำว่า 'พ่อมึง' พร้อมกับทำหน้ายู่อย่างไม่สบอารมณ์ ไอซ์กระตุกยิ้มมุมปาก ก็ไม่ค่อยเข้าใจความเพ้อฝันของวาฬหรอกนะ แต่ก็ชอบมองสีสันสดใสในน้ำเสียงและแววตาเวลาที่เธอพูด

"แล้วกับพี่กัญเป็นไงบ้างอ่ะ"

ไอซ์ไม่เคยเจอหน้า 'พี่กัญ' ที่ว่านั่นหรอก แต่ยอมรับว่าเคยไปส่องเฟสบุคดูอยู่สองสามที ก็ดูเป็นผู้หญิงแบบที่วาฬจะต้องชอบ--แววตาทรงอำนาจ แต่งตัวเนี้ยบเรียบหรู รสนิยมดี--วาฬชอบอะไรแบบนั้นแหละ

และไอซ์แน่ใจว่าคุณสมบัติเหล่านั้น เธอเองก็มีเหมือนกัน

"ถามทำไม หวงเหรอ"

ถึงน้ำเสียงจะดูเหมือนล้อเล่น แต่แววตากลับบอกอะไรมากกว่านั้น

"และอยากให้หวงป่ะล่ะ?"

ไอซ์จ้องกลับไป ระบายรอยยิ้มบนใบหน้า--เหมือนทั้งคู่กำลังเล่นเกม เกมฝึกความอดทน ใครรู้สึกมากกว่าคนนั้นต้องแพ้

วาฬโน้มตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมหวานทำให้สติของไอซ์กระเจิดกระเจิง ไอซ์เผลอลืมหายใจชั่วเสี้ยววินาที ดวงตากลมโตกำลังล่อลวงให้เธอสารภาพความจริง

"ถ้าบอกว่าอยากแล้วจะหวงป้ะล่ะ?"

สุดท้ายไอซ์ก็เป็นฝ่ายหลบตา ด้วยกลัวว่าดวงตาจะบอกอะไรกับวาฬมากเกินไป เกมจ้องตานั่นถูกยกเลิกทันที เพราะวาฬเองก็ละสายตาจากไอซ์ไปที่นอกหน้าต่าง เธอถอนหายใจ

สุดท้ายก็ไม่พูดมันออกมา...

"พี่กัญเค้าก็ดี น่ารัก ช่างใส่ใจในรายละเอียด ขนาดตอนนั้นกูบอกสระผม เค้ายังทัก ปกติไม่สระวันนี้นี่"

ใช่...กัญเป็นผู้หญิงที่น่ารักอย่างที่บอกนั่นแหละ และความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็กำลังไปได้สวย ถ้าไม่ติดว่า...

ดวงตากลมโตตวัดกลับมามองไอซ์อีกครั้ง--แสงสุดท้ายของวันสาดส่องตกกระทบ เรือนผมประกายทองของหล่อนดูสีจางลงกว่าเดิม เปลือกตาแต้มสีโทนน้ำตาลอย่างปราณีต ไอซ์ดูสนใจแก้วไวน์ในมือมากกว่าคนตรงหน้าเสียอีก วาฬไม่แน่ใจว่าอยากมองไวน์จริงๆหรือว่ากำลังหลบตาเธออยู่กันแน่ นึกเสียดายขึ้นมานิดหน่อย เพราะวาฬชอบความถือดีในแววตานั่น

"กูว่าเค้าก็น่ารักดี"

วาฬไหวไหล่ ถอนหายใจยืดยาว เธอเบื่อที่ต้องเล่นเกมฝึกความอดทนนี่ เบื่อจะเล่นเกมซ่อนหาแล้ว

"สงสัยชีวิตว่างมากมั้ง มานั่งจำชีวิตคนอื่น"

คำพูดของไอซ์เหมือนจะเหนี่ยวรั้ง แต่วาฬรู้ดีว่าไอซ์ไม่ยอมให้เธอก้าวข้ามเส้นนั้นไปหรอก

"เนี่ย ปากมันเป็นแบบเนี้ย"

ร่างบางเอนตัวพิงพนัก เผลอนึกถึงจูบในคืนวันปีใหม่--คืนนั้นเธออาจดื่มไวน์ แต่เธอไม่ได้เมา และเธอจำทุกอย่างได้ดี...ทั้งริมฝีปากนุ่ม ลิ้นร้อนที่จาบจ้วงรุกล้ำ ตราตรึงและแสดงความเป็นเจ้าของ เธอจำได้แม้กระทั่งกลิ่นน้ำหอมอ่อนจางที่ไอซ์ใช้ในวันนั้น

...เพื่อนกันเค้าจูบกันด้วยเหรอวะ?...

"ก็ดีกว่ามึงอ่ะไอซ์ เป็นเพื่อนกูมาจะห้าปีละเนี่ย จำอะไรเกี่ยวกับกูได้บ้างไหม"

ตอนนี้วาฬพยายามทำให้มันเป็นเรื่องไม่จริงจัง แต่ไอซ์รู้จักวาฬมานานเกินกว่าจะเชื่อรอยยิ้มแข็งๆนั่น--ไอซ์รู้ว่าวาฬต้องการอะไร แต่เธอกลัวเกินกว่าจะก้าวข้ามเขตแดนนั่นไป

"ใครบอกกูจำไม่ได้"

และการแกล้งไม่รู้เป็นทางเดียวที่เธอคิดออก วาฬสำคัญมากกว่าที่ตัวเธอเองรู้...สำคัญเกินกว่าที่ไอซ์จะเสี่ยงกับความสัมพันธ์ที่ไม่แน่นอน
ไอซ์เสียเธอไปไม่ได้

"มึงลืมวันเกิดกูประจำอะ"

ก็ว่าจะไม่น้อยใจแล้ว แต่พูดไปพูดมาก็ชักน้อยใจขึ้นมาจริงๆแล้วสิ วาฬรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อยที่เธอต้องเป็นฝ่ายรู้สึกอะไรแบบนี้อยู่เรื่อย แล้วดูคนต้นเหตุนั่นสิ นั่งยิ้มไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่นั่นแหละ

"กูไม่ได้ลืม แค่ให้ของขวัญช้าไปหน่อยแค่นั้นเอง"

วาฬไม่เคยรู้หรอกว่าไอซ์ไม่เคยลืมวันเกิดของเธอเลย ไม่ใช่แค่วันเกิด แต่เป็นทุกอย่างเกี่ยวกับเธอต่างหาก และวาฬก็ไม่เคยรู้ด้วยว่าของขวัญที่ให้ทุกปีนั่นไอซ์ใส่ใจมันแค่ไหน

แน่ล่ะ ไอซ์ไม่มีทางให้เธอรู้
เรื่องนี้จะเป็นความลับตลอดไป

"และของขวัญปีนี้อ่ะ เมื่อไรจะเอามาให้กู"

หญิงสาวแบมือ ทวงถามสิ่งที่ควรจะได้ เลยวันเกิดเธอมาสองเดือนแล้วแต่ยังไม่มีวี่แววของขวัญ สิ่งที่อยากได้ไม่ใช่ของขวัญ...แต่เป็นความใส่ใจของไอซ์ต่างหาก

"เออน่ะ ให้ช้าๆมึงจะได้จำได้นานๆไง"

"ตรรกะอะไรของมึงวะ"

คนตัวนุ่มบ่นอุบอิบ--นอกหน้าต่างไม่มีฝนสีชมพู มีแต่ไฟระยับและริ้วพลาสติกสีรุ้งตกแต่งต้อนรับปีใหม่ อีกไม่นานปีนี้จะผ่านไป คำว่าเพื่อนของทั้งคู่กำลังจะก้าวเข้าปีที่ห้า และวาฬกำลังจะกลายเป็นของคนอื่น


"มึง มึงอยากให้กูคบกับพี่กัญป่ะ"

วาฬโพล่งขึ้นตอนที่รถเลี้ยวเข้าซอย อีกไม่กี่กิโลจะถึงบ้านของเธอแล้วและวาฬอยากจบเกมซ่อนหานี่จริงๆซะที

"ถามไรงั้นวะ ตัวมึงมึงก็ตัดสินใจเองดิ"

แสงสลัวซ่อนสีหน้าและแววตาของไอซ์เอาไว้อย่างแนบเนียน วาฬดูไม่ออกว่าเค้าพูดประโยคนั้นด้วยความรู้สึกแบบไหน

"ถ้ามึงบอกว่าไม่อยาก กูก็จะไม่คบกับพี่เค้านะ"

ถ้าเพียงแค่ไอซ์พูดมันออกมา เธอจะทำอย่างที่ว่า...เธอหวังอยากให้ไอซ์รั้งเธอไว้ เธออยากเป็นของไอซ์ ไม่ใช่ของคนอื่น

"และทำไมกูต้องพูดงั้นด้วยอ่ะ พี่กัญเค้าก็ดูเป็นคนดี มึงก็ชอบเค้าไม่ใช่เหรอ"

รถเคลื่อนผ่านแสงไฟนีออนข้างทาง สาดส่องให้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าไอซ์ ดูเธอไม่กังวลทุกข์ร้อนใดๆเลยสักนิด รอยจูบวันนั้นไม่เคยมีความหมาย บางทีมันอาจเป็นแค่เรื่องงี่เง่าของคนเมาก็เท่านั้น

"อือ" วาฬตอบรับในลำคอ "กูกลับละนะ ขอบคุณมากนะมึงที่มาเป็นเพื่อนกู" เธอว่าอย่างนั้น...แย้มยิ้มกว้างเหมือนเคย แม้ดวงตาคู่นั้นจะไม่สดใสก็ตาม

"เฮ้ย ไม่เป็นไรๆ เพื่อนกัน"

ไอซ์เองก็ยิ้ม--กำแพงคำว่าเพื่อนสูงตระหง่าน วาฬปิดตายประตูบานนั้นลงแล้ว แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ไอซ์เลือก
ให้มันเป็นแบบนั้นแหละดีแล้ว


รถเก๋งสีขาวเคลื่อนไปถนน เคล้าด้วยเสียงดนตรีนุ่มอุ่น ไอซ์เอื้อมมือไปกดเพิ่มเสียงขึ้นอีก แสงไฟสะท้อนหยดน้ำตาวาววาม
ให้ฉันชื่นชมเธอมีความรัก
ให้เธอเล่าว่าเธอเจอเค้าที่ใด
"ไม่ใช่ฉันก็คงไม่เป็นไร อยากแน่ใจว่าเธอได้เจอคนดีๆ"
เธอร้องคลอตามเพลง--หวังว่าพี่กัญจะเป็นคนดีนะ



SHARE
Written in this book
เรื่องสั้นขยันเขียน
รวมมเรื่องสั้นของเก๊าเอง จับฉ่ายกันไปเลย 55
Writer
Sunflower38
Beginner
เจิดจ้า แจ่มใส ให้เหมือนทานตะวัน :) TW : Chirwa_Sunshine Joylada : Sunflower38, สนธยา2738

Comments