รักที่ไม่หวังมากกว่าความรัก
เรารักใครสักคน แต่ยังไม่ได้เป็นแฟนกัน

เราบอกเขาทุกวันว่าคิดถึง ค่อยถามเขาว่ากินข้าวยัง เหนื่อยไหม และก็ชวนไปดูหนัง

เขาไม่พร้อมที่จะมีใคร เขาบอกกับผมมาแบบนี้

สุดท้ายแล้วแทนที่จะเดินต่อไป ผมกลับทำในสิ่งที่ผมอยากจะทำ นั้นคือ
จะดูแลเขา ถึงเขาจะไม่รู้สึกหรือพร้อมก็ตาม
ไม่เคยเลยที่คุยกันแล้วผมรู้สึก รำคาณ เบื่อ

ผมเจอผู้คนมากมายใน2ปี แต่สุดท้ายแล้วความรู้สึกว่าอยากจะหยุดทุกอย่างเพื่อคนๆนี้

หลายคนอาจอ่าน แล้วสรุปว่าผมบ้า งี่เง่า หรือตๆหรือตาบอด

แต่เชื่อไหมว่า ผมถามตัวผมเองเสมอว่า แค่หลงหรือแค่เหงา

ท้ายสุดผมมองว่าการที่ผมอยากดูแล้วเขา ไม่ใช่เพราะหหรือเหงา แต่มันการที่ผมอยากจะให้กับคนๆนี้เสมอ
ความรักคือการให้ ให้โดยไม่หวังอะไร
แต่มันก็ไม่ใช่เสมอไป เพราะในใจลึกๆผมหวังว่าเขาจะรับรู้ว่า ผู้ชายคนนี้อ่ะไม่ปล่อยมือเธอ ไม่ว่าเธอจะล้มกีรอบ เราก็ค่อยรับเธอ

แต่เอ๊ะทำไมต้องมานั่งบ้าเรื่องแบบนี้ ทำไมผู้หญิ่งคนๆหนึ่งถึงเปลี่ยนนิสัยและอันดับความสำคัญ​ของชีวิตเราได้

ทุกวันยังเชื่อว่าถ้ายืนตรงนี้ เขาจะมองเห็นเรา ว่าเราไม่เคยทิ้งจะเดินไปจากเขา แม้ว่าต้องทนกับความเจ็บนี้คนเดียวก็ตาม

สุดท้ายผมก็คงต้องสู้กับความรู้สึกด้วยการร้องไห ต่อยกำแพง​ เบียร์​ หรือการสูบบุหรี่
น้องๆไม่ควรทำตามน่ะครับ


ถ้ามันเจ็บแต่เขามองกลับมาที่เรา ความเจ็บนี้นิดเดียวกับคุณค่าที่ผมจะรับ
รักและก็คงจะรักเขาต่อไป
SHARE
Written in this book
อรม

Comments