ฉัน เธอ เบอร์ เสื้อหนาว

เย็นวันนั้นหลังเลิกเรียน
ไม่แน่ใจว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นกับ "เธอ" คนที่นั่งเรียนข้าง ๆ จนต้องรีบกลับบ้านแล้วลืมเสื้อกันหนาวมีฮู้ดสีฟ้าขาวเอาไว้ หรือเป็นเพราะฉันที่ร้อนใจไปเองด้วยกลัวว่าเธอจะตามหาเสื้อกันหนาวของเธอให้วุ่นวาย

"มีเบอร์โทรศัพท์เขาไหม?"
ฉันถามเพื่อนในห้องที่ยังคงนั่งทำการบ้านอยู่ที่มุมห้องด้านหลังคนเดียว เขามองหน้าฉันด้วยความสงสัยแกมมีเลศนัย 

"จะโทรไปบอกเรื่องที่ลืมเสื้อกันหนาวเฉย ๆ ว่าเก็บไว้ให้แล้ว"
ฉันรีบชี้แจงเหตุผล ก่อนที่เขาจะจดเบอร์โทรของเธอใส่กระดาษที่ฉีกจากสมุดการบ้านใบน้อย ๆ ให้แต่โดยดี ซึ่งในระหว่างที่รอนั้นฉันก็เริ่มใจสั่นและตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก.. 

เพราะสำหรับฉันแล้ว การรู้เบอร์โทรศัพท์ของใครสักคน มันเหมือนเราเข้าใกล้ความเป็นส่วนตัวของคน ๆ นั้นมากขึ้น
ฉันรีบลงไปด้านล่างของอาคารเรียน หาตู้โทรศัพท์หยอดเหรียญที่อยู่หน้าห้องนาฏศิลป์ ถอนหายใจหนึ่งครั้งเพื่อรวบรวมความกล้า เรียบเรียงคำพูดที่ต้องการจะบอก ก่อนจะกดเบอร์โทรที่ได้รับด้วยอาการมือสั่นใจสั่น 

"ตึด....ตึด......ตึด...."
จังหวะการรอสายในสมัยนั้น สร้างความตื่นเต้นไม่น้อยไปกว่าการรอแจ้งเตือนข้อความในไลน์จากใครสักคนเลย 

"ฮัลโหล"
เสียงปลายสายรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบปกติ บรรยากาศในตู้เงียบมากจนฉันกลัวว่าปลายสายจะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

ฉันรีบประคองน้ำเสียงให้เป็นปกติ
"นี่เค้าเองนะ แกลืมเสื้อกันหนาวเอาไว้อ่ะ เค้าเก็บไว้ให้แล้วนะ"

"อ้อ! ขอบใจมาก"

"อื้อ~~ แค่นี้แหละ" 
แล้วฉันก็วางหูโทรศัพท์...
เป็นบทสนทนาที่สั้นกว่า 30 วินาที..
มาถึงตรงนี้คุณอาจจะคิดว่าฉันบ้า 
คงจะบ้าจริงก็ได้ เพราะในหัวมันมีความคิดพูดคุยตอบโต้กันเต็มไปหมด ใจหนึ่งฉันก็รู้สึกว่าตัวเองจบภารกิจแล้ว ใช่สิ! ฉันแค่อยากจะโทรบอกเขาเฉย ๆ นี่ว่าเก็บเสื้อกันหนาวไว้ให้ อีกใจหนึ่งฉันก็รู้สึกว่าอยากคุยอะไรกับเขาให้นานกว่านี้ แต่ก็คงแปลกที่จู่ ๆ เพื่อนที่นั่งข้าง ๆ ที่คุยกันมาตลอดวันจะมาคุยกันในโทรศัพท์อีก...

ถ้าเป็นคุณ..คุณจะคุยต่อกันไหมคะ??
ถ้าคุย..คุยอะไรกันต่อหรอ??

ฉันเดินกลับขึ้นห้องเรียน เก็บข้าวของบนโต๊ะและในลิ้นชักยัดลงกระเป๋ารวมทั้งเสื้อกันหนาวของเขาด้วย ก่อนจะกลับไปบ้าน นำเสื้อกันหนาวของเขาบรรจงใส่ไม้แขวนเสื้อ แขวนในตำแหน่งที่ฉันจะได้เห็นมันตลอดคืนและรุ่งเช้า
การได้เห็นเพียงเสื้อกันหนาว และได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่เขาใช้ ทำให้ฉันคิดถึงเขาอย่างปฎิเสธไม่ได้
"อ่ะ!! เสื้อ!!"
ฉันพูดพลางยื่นเสื้อกันหนาวให้เขา แต่ก็แอบผิดหวังเล็ก ๆ ที่เธอใส่เสื้อกันหนาวอีกตัวมาด้วย ถ้าเขาใส่เสื้อที่ฉันเก็บไว้ให้ก็คงดี

"ขอบใจนะ"
เขารับก่อนจะถอดเสื้อกันหนาวที่ใส่มาออก แล้วใส่เสื้อกันหนาวที่ฉันเก็บไว้ให้..

ฉันไม่แน่ใจว่าตอนนั้นตัวเองจะแสดงสีหน้ายังไง จะเผลอยิ้มออกมาให้เขาเห็นหรือเปล่า แต่ความรู้สึกในวันนั้นฉันยังจำมันได้ดี แม้จะผ่านไปหลายปีแล้วก็ตาม..

ขอบใจเหมือนกันนะ 😊
SHARE
Writer
ikoong
INFP // Aggretsuko~
ลำตัวฉุ ๆ // สุดโต่งแบบ contrast // เสพติดการเที่ยวคนเดียว

Comments