::: คนไม่สนิทที่คุ้นเคย :::
คนเราจะเป็นห่วงคนที่ไม่สนิทได้จริงๆเหรอ, ฉันถามตัวเอง

เขาหายไปจากชีวิตฉันกว่าสองปี

ฉันเป็นห่วงเขา ไม่ถึงขั้นทุรนทุราย แต่รู้สึกกังวลทุกครั้งที่ผ่านไปหน้าห้องแถวที่เขาอยู่

ใช่, ฉันคิดไปไกลว่าเขาจะเป็นอะไรไหม

เพราะก่อนหายไป เมียของเขาเคยเล่าว่าเขาป่วยเป็นกระดูกทับเส้นประสาท ทำให้เป็นอัมพฤกษ์ครึ่งล่าง ป่วยติดเตียง หลายเดือนต่อมา เขาปิดร้าน ผ่านมาปีกว่าฉันไม่รู้ข่าวคราวของเขาเลย, เมียเขาก็หายไปด้วย

ทุกครั้งที่เดินผ่านหน้าร้านอาหารตามสั่งที่เขาเป็นเจ้าของฉันชอบมองเผื่อมีสัญญาณจากข้างใน เช่น ไฟเปิดอยู่ เพื่อสะท้อนว่ามีใครอยู่ข้างใน, แต่ไร้วี่แววแสงไฟที่ฉันรอ (ทุกวันนี้ร้านนั้นยังปิดเงียบ)

ฉันกับเขา เราไม่สนิทกัน แต่ฉันรู้สึกคุ้นเคยเหมือนเขาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เราไม่เคยคุยเล่นกันนอกเหนือสิ่งจำเป็น เช่น “กะเพราหมึกใส่ข้าวโพดอ่อนค่ะ” (ฉันชอบกินแบบนี้) เราเห็นหน้ากันบ่อย โดยเฉพาะตอนฉันหิว แวะเวียนไปฝากท้องที่ร้านเขาประจำ

วันนี้ฉันเห็นเขาในร้านเพิงแห่งใหม่ ใกล้ที่พักฉันกว่าเดิม แต่ไม่มั่นใจ เพราะเขาผอมไปจากเดิมมาก แต่ฉันจำท่าทางของเขาได้

การกลับมาเจอกันหลังจากห่างหายไปนานมันมากกว่าดีใจ, เหนือกว่านั้นคือโล่งใจ
ฉันเดินเข้าไปใกล้ หลายความรู้สึกปนเป เป็นเขาที่ยิ้มให้ก่อน ยิ้มแบบนี้เป็นยิ้มที่คนคุ้นเคยเท่านั้นยิ้มให้กัน เมื่อยืนอยู่ต่อหน้าเขา ฉันพูดประโยคเดิมที่เคยพูดประจำเวลาเจอกัน

“กะเพราหมึกใส่ข้าวโพดอ่อนค่ะ”

“หวัดดีน้อง ไม่เจอกันนานเลย”

เขาจำฉันได้ เราพูดคุยกัน หลักๆคือฉันถามไถ่ว่าเขาหายไปไหนมา ได้ความว่าเขาหลบไปรักษาตัวจากอาการป่วยไข้ แรกเริ่มเขาสิ้นหวังนึกว่าจะไม่หายแล้ว แต่เพราะเพียรทำกายภาพบำบัดอยู่ปีกว่า เพราะไม่อยากเป็นภาระลูกเมีย อยากกลับมาเป็นหัวหน้าครอบครัวดูแลทุกคนเหมือนเดิม

วันนี้เขาจึงกลับมาเดินเหินได้ แต่ยังไม่แข็งแรงเท่าเดิม และประกอบอาชีพที่เขารัก ที่สำคัญคือเขาเติมเต็มท้องฉันให้อิ่มอร่อยอีกครั้ง

ฉันนั่งกินกะเพราหมึกรสชาติคุ้นลิ้นที่ร้านจนพุงกาง และสั่งกลับบ้านด้วย ขณะทอนเงินให้ฉัน เขายิ้ม

“ที่นี่ค่าเช่าไม่แพง ลุงลดราคาให้ (จากห้าสิบเหลือสี่สิบ)” ฉันขอบคุณเขา

“ขอบคุณมากนะที่แวะมาอุดหนุนและทักทาย ลุงดีใจที่ได้เจอกันอีก”

ค่ะ หนูก็ดีใจ และหายห่วงแล้ว...


SHARE
Writer
Aniston
The Reader
Cats, Dogs, Movies & Books Lover.

Comments