เรือนร่างโปร่งแสงแห่งฟอร์มาลิน
เขาฉีดฟอร์มาลินใส่ทรงจำสุดท้าย
กอดซากอากาศต่างหมอน
อณูแห่งเธอลอยอวล
แก้วที่เธอดื่ม
ตะเกียบที่เธอใช้
ส้มที่เธอไม่กิน
เขาไม่ลืม


ครั้งแรกและครั้งสุดท้าย
เธอฝังกายในสถานแห่งเขา
หัวร่อต่อกระซิก
ใช้เรือนร่างต่างบทสนทนา
จากไปและบอกลา
ง่ายดายเพียงนั้น
เขาไม่ลืม 


เขาฉีดฟอร์มาลินให้เธออีกครั้ง
ทรงจำดวงหน้าซีดเซียว
เขียวคล้ำอืดพอง
เขาพยุงเธอให้เต้นรำ
เพลงนั้นเคยร่วมฮึมฮัม

ทรงจำไม่อาจคงรูป
เลื่อนไหลตกพื้นแหลกกระจาย
แต่ทุกอณูแห่งเธอ
ไรผม ริ้วรอย กลิ่นกาย
จุดระทวย ร้องขอความตาย
เขาไม่ลืม

กอบเก็บด้วยเบามือ
ทนุถนอม ประโลมหวาน
ด้วยหวังว่า
ฟอร์มาลินอาจมีผลข้างเคียง
ทำให้เขาลืมได้สักวัน

— อนธการสีชาด



(*** งานเผยแพร่ชิ้นสุดท้าย ขอพักชั่วคราว คงกลับมาในเวลาอันสมควร)

SHARE
Written in this book
งานปี 2019
Writer
onthakarnsrichad
อนธการสีชาด
เกลือกกลิ้งและมอดไหม้ในเปลวอักขรา : (x ± ∞)

Comments