ความสัมพันธ์ที่มาไม่พร้อมกัน

ย้อนไปเมื่อปีที่แล้ว
มันเป็นความสัมพันธ์ที่คลุมเคลือและไม่ชัดเจนมาตั้งแต่ต้น ด้วยความอัดอั้นตันใจที่สุมอยู่มานาน ประจวบกับความต้องการแน่ใจในความรู้สึกบางอย่าง จึงทักไปหาเขาดื้อๆ

“วันนี้พี่ยุ่งไหม?” 
“ไม่ค่ะ” เขาตอบกลับมาในไม่ช้่า

ดีล่ะ ตัดสินใจแล้ว คิดเองเออเองว่าจะไปหาโดยไม่ปรึกษาหารือหรือบอกอะไรเขาเลย...

การไปหาใครสักคนที่ยังไม่เคยเจอหน้า และยิ่งไปหาโดยการที่ไม่วางแผนอะไรเลย ตัดสินใจว่าจะไปหาในทันที ซื้อตั๋วเครื่องบินไปกลับวันนั้น ทำอะไรแบบรวดเร็วไม่คิดหน้าคิดหลัง... เป็นอะไรที่ชีวิตนี้ไม่เคยทำ และไม่คิดว่าจะได้ทำซะด้วย แต่ ณ โมเมนต์นั้นคงอินและยากจะสรรหาเหตุผลมาอธิบาย

ยืนอยู่ที่่สนามบินพร้อมแก้วกาแฟในมือ... 
“พี่ยุุุ่่งไหม?”
“ยุ่งค่ะ”
“เอากาแฟมาฝาก”
“นั่นอยู่ไหน?”
ถ่ายรูปส่งไป...
“เฮ้ย!”
“พี่ไม่อยู่ พี่ประชุมอยู่ที่XXX”
... 

ปีนี้ 
เขาทักมา

“จะขับรถไปหานะ”
... 
“พี่จะมาเจอทำไม?”



มันก็ตลกดีนะ ช่วงเวลาที่ใช่ของคนๆหนึ่ง มันอาจจะใช่แค่กับความรู้สึกตัวเอง ไม่ใช่กับคู่สนทนาจริงๆ...

ดนตรีสวยงามด้วยท่วงทำนองและคำร้องที่ร้อยเรียง ตัวโน้ตแต่ละตัวที่ประสานกันกลั่นออกมาเป็นบทเพลงที่ไพเราะในตัวเอง แต่นิยามและความหมายที่ใส่ลงไปให้ผูกกับเพลง ล้วนมาจากการตีความผ่านความรู้สึกที่ตัวเองติดอยู่

ชีวิตก็เหมือนกัน ปล่อยให้มันไหลไปตามจังหวะ แล้วจะได้ยินท่วงทำนอง คำร้องที่ชัดเจน

SHARE
Written in this book
บันทึกถึงคุณ
ความรู้สึก

Comments