แมว แอบรัก รถบรรทุก?




"..เกิดเป็นหมาเป็นแมวนี่สบายเนาะ วันๆมีแต่กินกับนอน ไม่มีอะไรให้ต้องคิด.."




ผมได้ยินประโยคแนวๆนั้นออกจากปากเจ้านายผมเป็นล้านๆรอบได้ ผมหันไปแลบลิ้นใส่เขาเล็กน้อย การแลบลิ้นมันเป็นการแสดงออกถึงการล้อเลียนสำหรับมนุษย์ แต่พอผมทำ เจ้านายดันหยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปแล้วชมใหญ่เลยว่าน่ารัก หงุดหงิดจริงๆ


ใครบอกว่าเกิดเป็นแมวไม่มีเรื่องให้ต้องกังวลล่ะ ยิ่งถ้าเกิดคุณแอบรักใครสักคนคุณจะไม่พูดแบบนั้นเลย ผมมองผ่านหน้าต่างไป เจ้าสี่ขาขนขาวปุยกำลังนั่งอยู่บนตักเจ้านายของเธอ มือเขาวางลูบขนปุกปุยนั่นในแบบที่ผมอยากจะทำบ้าง แต่ก็นะ มือมนุษย์คงจะอบอุ่นกว่าอุ้งเท้าเล็กๆของผม

เธอเป็นแมวพันธุ์ที่เจ้านายผมเรียกว่าเปอร์เซีย เขาบ่นบ่อยๆว่าอยากได้แมวพันธุ์ เปอร์เซียบ้าง แต่ผมไม่โกรธเจ้านายผมหรอกนะ แหงสิ เธอน่ะดูสง่ากว่าแมวบ้านสามสีแบบผมตั้งเยอะ ขนาดผมยังอยากเป็นเจ้าของเธอเลย

ผมว่าผมเข้าใจสำนวนหมามองเครื่องบินที่มนุษย์เปรียบเปรยกันแล้วล่ะ เพียงแค่ผมไม่ใช่หมา และเธอก็ไม่ใช่เครื่องบิน เธอแค่ดูสูงส่งกว่าผม


"สวัสดี"

ผมพูดไม่ออก ได้แต่มองแมวเพื่อนบ้านนิ่งงัน จู่ๆเธอก็เดินเข้ามาทักผมในตอนที่ผมกำลังนอนอยู่บนผนัง พอได้มองใกล้ๆเธอดูดียิ่งกว่าตอนแอบมองผ่านหน้าต่างเสียอีก พระเจ้า..


"ทำไมไม่พูดล่ะ หรือเธอเป็นแมวพิการ?"

"เปล่า.. เราแค่ตกใจน่ะที่จู่ๆเธอก็มาพูดกับเรา"


เพื่อนบ้านของผมยิ้ม เวลาแมวยิ้มมนุษย์น่ะดูไม่ออกหรอก แต่ผมดูออก เธอเดินมานั่งหมอบอยู่ด้านหน้าผมแล้วชวนคุย มันใกล้มากจนกลิ่นน้ำยาอาบน้ำที่ติดตามขนเธอลอยเข้าจมูกผม


"เธอชื่ออะไรเหรอ?"

"เราไม่มีชื่อหรอก เจ้านายเราเก็บเรามาเลี้ยง แล้วก็เรียกเราว่าไอ้อ้วน"

"นั่นก็น่าจะนับเป็นชื่อนะ น่ารักดี"

"ขอบคุณ"

"เธออยู่ที่นี่มานานหรือยัง?"

"นานแล้ว สองสามเดือนได้"

"งั้นเหรอ เราพึ่งมาอยู่ที่นี่ได้เดือนกว่าๆน่ะ เจ้านาย.. ไปซื้อเรามาจากที่ร้าน"


พอเธอพูดถึงเจ้านายของเธอ เพื่อนบ้านขนสีขาวก็มีอาการเหนียมอาย ถ้าเธอเป็นมนุษย์ผมว่าหน้าเธอคงแดงเป็นมะเขือเทศไปแล้ว อาการแบบนี้มันก็เดาได้ไม่ยากเลยว่าเธอรู้สึกยังไงกับเจ้านายของเธอ


"เธอชอบเขางั้นเหรอ? เจ้านายของเธอน่ะ"

"ฉันว่าฉันรักเขาเลยล่ะ"

"..."

"เขาเป็นที่สุดในทุกๆอย่างสำหรับฉัน เขาใจดีที่สุด อ่อนโยนที่สุด รักฉันที่สุด และ.. หล่อที่สุด"

"แต่เธอคู่กับเขาไม่ได้ เธอเป็นแมว"

"เหยียดสายพันธุ์เหรอ?"

"ปะ..เปล่า ไม่ใช่นะ"


ผมกลัวเธอจะโกรธเลยพูดลนลานไปหน่อยจนอีกฝ่ายหัวเราะในลำคอ จากนั้นเธอก็พูดเรื่องของเจ้านายเธอให้ผมฟังว่าเขาน่ะดีขนาดไหน ผมก็ทำได้แต่เพียงเป็นผู้ฟังที่ดีเท่านั้น

นี่ไง ปัญหาหนักใจของผม ใครบอกว่าไม่มีล่ะ

ผมเกิดมาเป็นแมวนะ ไม่ใช่นก ขนาดสายพันธุ์เดียวกันผมยังไม่เหลือความหวังเลยแม้แต่น้อย เธอชอบเจ้านายของเธอ บางทีผมก็คิดว่าเธอผิดปกติหรือเปล่าที่ชอบมนุษย์ แต่ก็นั่นแหละ ความรักมันไม่มีกฎเกณฑ์หรอก

ผมยังคงแวะเวียนไปหาเธอในทุกๆวัน เวลาผ่านไปเป็นสัปดาห์ เป็นเดือน จนเป็นปี ตอนนี้เธอเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด แก้วตาดวงใจของผมแทบจะไม่แตะข้าวในจานเลยหลังจากที่เจ้านายของเธอแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น เขาไม่ได้ทิ้งเธอ เพียงแต่ความสนใจที่ควรจะเป็นของเธอทั้งหมดได้ถูกส่งไปให้ผู้หญิงอีกคนด้วย และยิ่งเมื่อผู้หญิงคนนั้นกำลังท้อง เขาก็แทบจะไม่สนใจเจ้าขนปุยของเขาอีกแล้ว

เธอเสียใจที่เขามีใครอีกคนเข้ามาแย่งความรักไป แต่ผมเจ็บปวดยิ่งกว่าที่เห็นเธอทุกข์ทรมาน

ถ้าผมเป็นมนุษย์ เธอจะรักผมบ้างหรือเปล่า?






จากวันนั้นผมก็แวะเวียนไปที่ศาลเจ้าทุกวัน ศาลเจ้าที่มนุษย์พูดต่อๆกันว่าศักสิทดิ์ และแล้วพรที่ผมขอก็เป็นจริง วันหนึ่งในขณะที่ผมกำลังเดินกลับจากการไปศาลเจ้า รถบรรทุกคันโตก็แล่นเข้ามาด้วยความเร็วสูง

สิ่งมีชีวิตทุกชนิดมีสัญชาติญานของความกลัวตาย ตอนนี้ผมกำลังเข้าใจสัญชาติญานนั้นแต่เหมือนตัวเองโดนสาป ผมก้าวขาไม่ออก ความเจ็บปวดที่โดนล้อสีดำนั่นเหยียบเป็นความรู้สึกสุดท้ายที่ผมรับรู้

ใครเป็นคนนิยามกันว่าแมวมีเก้าชีวิต ตอนนี้ผมว่าผมคงไม่เหลือสักชีวิตแล้วล่ะ


ผมไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานขนาดไหน ผมไม่ได้กลายเป็นวิญญานแบบในหนังที่เจ้านายคนเก่าเคยเปิดให้ดู ความรู้สึกเหมือนหลับลึกไปเลยต่างหาก และตอนนี้ผมก็ตื่น  ในขณะที่ผมคิดว่าที่ตื่นขึ้นมาเพราะรอดจากรถบรรทุกคันนั้นผมก็คิดผิด ผมถูกอุ้มโดยใครสักคนที่ใส่ชุดสีเขียว ผมขยับตัวตามต้องการไม่ได้ ผมรู้สึกแปลกๆกับสรีระในตอนนี้เหลือเกิน

และสิ่งต่อมาที่เห็น ก็คือนิ้วมือไร้ขนของผมเอง..

ผมเผลอยิ้มออกมา ตอนนี้ผมกลายเป็นมนุษย์เสียแล้ว ที่ตลกยิ่งกว่านั้นคือคนที่คลอดผมออกมาเป็นภรรยาของเจ้านายเพื่อนบ้านขนปุย เจ้านายของเธอกำลังอุ้มผมอยู่ เขายิ้ม แต่ในใจผมร้อนรุ่มไปหมด ผมอยากจะข่วนหน้าเขาโทษฐานที่เขาทำให้แมวตัวเองเสียใจ แต่ก็ทำไม่ได้ ผมขยับร่างกายไม่สะดวกเลย


ไม่นานผมก็ได้กลับมาบ้านกับพวกเขา ผมตื่นเต้นมากที่ได้เห็นเพื่อนบ้านขนปุยของผมนั่งรอเจ้านายอยู่หน้าบ้าน แต่เธอไม่ดีใจที่เจอผมเลย สีหน้าเธอแสดงออกว่าจงเกลียดจงชังผมแค่ไหน

เธอเกลียดภรรยาของเจ้านาย และเธอก็เกลียดผมที่เป็นผลผลิตของเจ้านายเธอกับภรรยาของเขา

ผมยังพูดไม่ได้ เดินไม่ได้ด้วยซ้ำ ผมได้แต่นอนในเปลนิ่งๆ ผมไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ผมจะเดินได้ แต่ผมอยากไปหาเจ้าขนปุยเหลือเกิน ผมยิ้มทันทีที่เธอกระโดดเข้ามาในเปลผม เธอยังคงแสดงสีหน้ารังเกียจผม จมูกสีดำเล็กๆนั่นเข้ามาดอมดมผมเล็กน้อย ก่อนที่เล็บทั้งสี่จะข่วนเข้าที่หน้าผมอย่างแรง 

ผมร้องไห้ ร่างกายมันร้องออกไปเองทั้งๆที่ผมดีใจแค่ไหนที่เธอสัมผัสผม เธอยิ่งแสดงสีหน้ารังเกียจเมื่อผมสะอื้น ผมอยากบอกเธอเหลือเกินว่าผมเป็นใครมาก่อน แต่พูดไม่ได้เลย ทำได้แค่ส่งเสียงอ้อแอ้ ผมหงุดหงิดตัวเองชะมัด

เธอโดนเจ้านายตีที่ข่วนผม เธอเจ็บปวด และแน่นอนผมเจ็บปวดยิ่งกว่าที่เห็นเธอโดนทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ผมทำอะไรไม่ได้เลย

และแล้วในตอนที่ผมอายุสองขวบกว่าๆ สิ่งที่ผมไม่อยากให้เกิดมากที่สุดก็เกิดขึ้น

เธอตาย..


เธอไม่ยอมกินอะไรจนตัวเองซูบผอมตาย ผมได้ยินสัตว์แพทย์พูดกับเจ้านายว่าเธอตรอมใจตัวเอง นั่นยิ่งทำให้ผมเจ็บปวด ผมกลายเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้เธอต้องจากโลกนี้ไปอย่างทุกข์ทรมาน


มันจะไปมีประโยชน์อะไร ถ้าผมได้กลายเป็นมนุษย์แต่กลับไม่มีเธออยู่บนโลกนี้อีกแล้ว..


ผมนั่งอยู่กลางถนน ผมพยายามที่จะเดินออกมาจากบ้านถึงแม้จะล้มลุกคลุกคลานไปบ้าง นั่งรอไม่นานเกินอึดใจ รถบรรทุกคันที่คล้ายคันที่ชนผมในตอนนั้นก็แล่นมาด้วยความเร็วในเวลาเกือบเที่ยงคืน คนขับไม่ได้สังเกตเห็นผมเลย


สิ่งมีชีวิตทุกชนิดมีสัญชาติญานกลัวตาย เว้นแต่ว่า สิ่งมีชีวิตนั้นได้ผ่านการตายมาแล้วรอบหนึ่ง

ผมหลับตาลงแล้วยิ้มกับตัวเอง อธิษฐานในใจ บางทีผมก็เกรงใจพระเจ้านะที่ต้องมาเจอคนที่เอาแต่ใจตัวเองแบบผมอย่างนี้

ถ้าขอพรได้อีกสักข้อ...





         ผมขอเกิดเป็นแมวก็แล้วกัน


#Oasis
#แต่เรื่องสั้นจากคีย์เวิร์ดสามคำ
#วนลูป
SHARE
Writer
Oasis_2019
GL girl.🙃
ชอบการอ่าน แต่รักการเขียน

Comments

Sunflower38
3 months ago
เศร้าจัง อ่านแล้วหน่วงมาก ;-;
Reply
Aynitap
3 months ago
จบแบบจุก
Reply
Oasis_2019
3 months ago
จบแบบพอใจคนเขียนแต่สะเทือนใจคนอ่าน😂