Yujin x Minju  Remind




ไม่ได้มองท้องฟ้าตอน6โมงเช้ามานานเท่าไหร่แล้วนะ ปกติเธอตื่นสายตลอด



ออกมาสูดอากาศสดชื่นตรงระเบียง 
กางแขนรับลมพัดยามเช้า ลมเย็นๆตีหน้าเบาๆ  อืม รู้สึกสดชื่นดี


แวะหันมามองเจ้ากระบองเพชรที่ตอนนี้มีอยู่แค่กระถางเดียวแล้ว
เหลืออยู่ต้นเดียว

เหงาใช่ไหมล่ะ เหงาเหมือนกันนั่นแหละ


"อ่ะ ให้"
"หือ คิดไงซื้อมา2ต้นเนี่ย"
"ก็มีคนละต้น พอมันโต ก็แลกกันไง"
"ไม่เอา ขี้เกียจดูแล"
"กะจะโรแมนติกซะหน่อยนะเนี่ย"
"ไม่เห็นจะโรแมนติกตรงไหน"
"ไอบื้อ"



ขอโทษที่เมื่อก่อนไม่เคยดูแลนะ มารู้ตัวตอนนี้คงไม่สายไปใช่ไหม


เฮ้ออ ได้แต่ส่ายหัวให้กับความไม่เอาไหนของตัวเองเบาๆ 


ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีนะ ยิ้มแรกของวันนี้เป็นของก้อนเมฆบนท้องฟ้ายามเช้าไปแล้วกัน 

หลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ
ก็ไม่รู้จะทำอะไรเลยแฮะ 
วันหยุดนี้ ไม่มีแพลนจะทำอะไร 
หรือไปไหนเลย


ถ้าตอนที่เรายังอยู่ด้วยกัน ป่านนี้คุณคงจะลากเราไปนั่งเล่นด้วยกันที่คาเฟ่แล้ว ไม่ก็พาคุณไปตลาดแล้วซื้อของมาทำอะไรกินด้วยกัน และเราก็โดนคุณบ่นที่ทำครัวพังเหมือนเดิม 

แต่ตอนนี้

เหลือแค่เราคนเดียว



นั่งเหม่อมองทิวทัศน์ผ่านกระจกด้านนอกหน้าต่างได้สักพักก็รู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังปีนมานั่งทับตักเธอ เจ้าตัวขาวขนฟูสี่ขา แมวของเรา ไม่สิ 
ตอนนี้มันเป็นแค่ของเธอคนเดียวแล้ว

"หิวแล้วหรอคะ" 
"เมี๊ยว~"
"เดี๋ยวมี๊เอาอาหารให้กินนะคะ"
"มานี่มา"





"คิกๆ วิ่งตามให้ทันสิ ไม่งั้นอดกินนะ~"
"มิน อย่าไปแกล้งเจ้าหนูสิ"
"ก็จะแกล้งอ่ะ"
"มานี่เลย แกล้งลูกจินหรอ ต้องโดนอ่ะๆ=
"เจ้าหนูก็ลูกมินนะ ละจะทำอะไรหรอ ไม่กลัวอ่ะๆ"
"มานี่เลยมาให้ฟัดซะดีๆ"
"จับให้ได้สิ"
"ได้เลยย"





อ๊ะ! 
ไม่รู้ว่าเหม่อไปนานเท่าไหร่ รู้ตัวอีกทีก็เจ้าตัวเล็กข้างๆเธอมาคลอเคลียอีกครั้ง อิ่มแล้วแล้วสินะ


เฮ้อ คิดถึงจัง


ตัดสินใจออกไปคาเฟ่ตอนเที่ยง อากาศร้อนๆแบบนี้ ควรหาเครื่องดื่มเย็นๆมาดับความร้อนสักหน่อย
เสียงทักทายจากพนักงานคนที่คุ้นเคยกันดี เนื่องจากที่นี่เป็นคาเฟ่ที่เธอมาเป็นประจำ
เขาแซวนิดหน่อยที่ช่วงนี้เธอไม่ค่อยมานั่งเล่นที่นี่

ก็พึ่งจะเป็นผู้เป็นคนออกมาทักทายผู้คนได้นี่แหละ


ตัดสินใจนั่งลงที่โต๊ะเดิม เก้าอี้ตัวเดิม
ที่เดิมของเรา ที่เรามาด้วยกัน

"อยากลองเปิดร้านขนมดูอ่ะ"
"หือ ก็ได้อยู่นะ ลองไปเรียนดูดิ"
"อื้อ"
"ถ้าจะทำ ไว้เดี๋ยวจินเป็นหุ้นส่วนด้วยนะ" 
"เอางานตอนนี้ให้รอดก่อนเหอะจินอ่ะ แค่นี้ก็ไม่มีเวลานอนแล้ว"
"ฮ่าๆ ก็เก็บเงินซื้อแหวนหมั้นไง"
"ไม่ต้องเก็บเยอะก็ได้ ไม่อยากได้แพงๆ"
"คนสวยๆ ต้องคู่กับของสวยๆแพงๆสิ"
"ปากหวาน "
"เลยชอบชิมใช่ป่ะ"
"แหวะ"
"ฮ่าๆ"




ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่

เงยหน้าละความสนใจจากหนังสือที่หยิบกระเป๋าก่อนออกจากบ้านมา 
เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นหูพูดสั่งเมนูกับพนักงานหน้าเคาท์เตอร์

ผู้หญิงผมยาวตัวสูงที่ตอนนี้เหมือนจะผอมลงจากเมื่อก่อน

คุณที่เราคิดถึง 


เหมือนตอนนี้คนหน้าสวยจะรู้ตัวว่ามีคนกำลังจ้องมองถึงได้หันมามองทางนี้
เราสบตากัน 
ทุกอย่างเหมือนหยุดชะงัก 
ยิ่งเห็นหน้าคุณ ความรู้สึกทุกอย่างในใจเรากำลังปะปนกัน คิดถึง โหยหา รู้สึกผิด 
ได้แต่ยิ้มโง่ๆส่งไปให้ 
ผิดกับอีกคนที่ดูเหมือนจะไม่เป็นไร อีกฝ่ายส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรมาให้ ภายใต้ดวงตาสวยคู่นั่น เธอเดาไม่ออกเลยว่าอีกฝ่ายกำลังรู้สึกอย่างไร กำลังคิดถึงเหมือนกันไหม


ตัดสินใจหันกลับมาอ่านหนังสือต่อ

 ไม่อยากร้องไห้ตอนนี้หรอกนะ



แรงสะกิดเบาๆทำให้เธอต้องละสายตาขึ้นมามอง กลิ่นน้ำหอมไม่คุ้นจมูก ไม่นึกเลยว่าจะเป็นคนที่เธอไม่คาดคิดว่าจะเข้ามาทักทาย


คุณ


คุณส่งยิ้มมาให้เราเหมือนเดิม
ไม่เจอกันมาเป็นปี 
ยิ่งได้มองใกล้ๆแบบนี้ 
คุณยังสวยที่สุดเหมือนเดิม
"เป็นยังไงบ้าง"
"สบายดี"
"ยังโหมงานอยู่ไหม พักผ่อนบ้างนะ"
"ขอบใจ"
ไม่ต้องห่วง ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ ตอนนี้เราจัดการตารางชีวิตได้แล้ว
มีเวลาเหลือเฟือ
"แล้วมิน สบายดีไหม เป็นยังไงบ้าง"
"อื้อสบายดี ช่วงนี้เรากำลังวุ่นกับการทำร้านขนมอ่ะ"
"หรอคงยุ่งมากเลยเนอะ" 
คุณคงมีคนที่พร้อมจะดูแลคุณจริงๆแล้ว 
ยังไม่ลืมความฝันที่อยากจะทำร้านขนมสินะ
"อื้อ" 
ส่วนเราเก็บเงินพอจะซื้อแหวนแพงๆได้แล้วนะ

อยากบอกคุณว่าตอนนี้เจ้าเหมียวอ้วนขึ้นเป็นกองแล้วนะ เจ้าจิ๋วชื่อกระบองเพชรที่คุณตั้งตอนนี้มันไม่จิ๋วแล้วนะ ตู้เสื้อผ้าน่ะเราเปลี่ยนมุมที่ตั้งเป็นมุมที่คุณชอบแล้วนะทอดไข่เจียวไม่ไหม้แล้วนะ

"งั้น..เราไปแล้วนะ"
มีหลายอย่างที่อยากพูดกับคุณ แต่ตอนนี้แค่กลืนน้ำลายยังลำบากเลย 
"อื้อ"

จังหวะที่อีกฝ่ายหันหลังกำลังจะเดินจากไป อันยูจินตัดสินใจเอื้อมไปคว้าข้อมือหล่อนเอาไว้

คนหน้าสวยชะงัก
"หือ?"
"ขอโทษ"
ขอโทษที่ตอนนั้นเราเป็นคนทำให้คุณเสียใจ เราผิดเองคุณ เราอยากแก้ไขมันนะ
มันอาจจะเสียเวลา แต่ถ้าย้อนคืนคุณกลับมาได้ เรายอมทำทุกอย่าง
"ไม่เป็นไร" 
คุณก็ยังเป็นคนที่ดีที่สุดเหมือนเดิม


ที่สำคัญเราอยากจะบอกคุณ
"คิดถ-"
"มินจู! เฮ้ พี่รอตั้งนานแล้วนะ มัวทำอะไรอยู่" 
เสียงจากคนแปลกหน้าคนนึงที่คาดว่ามากับมินจู คนที่เธอจับข้อมือไว้นั้นสะบัดมือออกตั้งแต่ที่เขาคนนั้นเรียกชื่อมินจู และตอนนี้
เขากำลังเดินมาเข้ามาใกล้เราทั้งคู่

คุณหันมาหาเรา แววตาที่ดูหวาดหวั่นนั้นถูกส่งมาหา
ตอนนี้คนที่คุณแคร์ไม่ใช่เราแล้วสินะ
"ไม่เป็นไร"
เรื่องของเรา เราลืมมันไปหมดแล้ว
"ขอตัวก่อนนะ"
มือของคุณที่กุมมือของเขาแน่น 
แหวนที่นิ้วนางนั่น ของเขาและคุณ


คุณเลือกเดินไปพร้อมกับเขา

คุณเริ่มใหม่ไปแล้ว



ยังไม่ทันได้บอกคุณเลย

คิดถึงนะ



"ถ้าเรียนจบแล้วมาอยู่ด้วยกันนะ"
"อื้อแน่นอน"
"สัญญานะ"
"สัญญา"




"อยากแต่งงานตอนอายุเท่าไหร่"
"ถามอะไรเนี่ย"
"จริงจัง"
"ซัก28 เราน่าจะพร้อมทั้งคู่"
"งั้น26ขอหมั้นไว้ก่อน"
"ได้"
"อื้ม อยู่ด้วยกันจนถึงวันนั้นนะ"





"ไม่กลับห้องตั้ง3วัน ให้เราคิดยังไง"
"งานมันเยอะป้ะวะ"
"หลังๆมานี้เราไม่ได้คุยกันเลยนะ"
"ก็จินทำงานนะเว่ย"

ฮึก


"ในมือถือนี่อะไรจิน"
"เห้ย มันไม่มีอะไร ฟังก่อน"
"จะต้องฟังอะไรอีก จินมีคนอื่นหรอ"
"อย่างี่เง่าดิวะมิน"

ขอโทษ

"เราเหนื่อยแล้วจิน"
"ไม่เอามินอย่าพูดออกมานะ"
"เลิกกันนะ"


ฮึก ฮือ

สุดท้ายคนที่ทำทุกอย่างพังคือเราเอง






ตอนนี้รู้แล้วว่าเราไม่สามารถแก้ไขสิ่งที่เคยทำในอดีตได้ 
คุณเริ่มใหม่ไปแล้ว เราควรเริ่มใหม่สักที



บอกตัวเองว่าเราต้องลืมเรื่องราวที่ผ่าน 


แม้ความจริงในหัวใจ
ยังไม่รู้ว่าจะลืมคุณได้อย่างไร







END


















SHARE
Written in this book
jinjoo
os ยุจมิ้น ยูจินมินจู
Writer
Methi_
Biker Viewer
เป็นเพื่อนกันแหละ จะได้คบกันนานๆ

Comments

JinZhou
5 months ago
น้องยุจจจจ พิสงสารนะคะแต่น้องยุจทำตัวเองนะคะอันนี้ คงเหงาและเคว้งคว้างน่าดู อยู่ในที่ๆเคยมีอีกคนอยู่ด้วยแบบนี้จะลืมได้ยังไงกัน มากอดหน่อย😭 /บรรยายได้ลื่นดีนะคะ เรียบง่าย สั้นๆแต่กระชับได้ใจความ เขียนเรื่องต่อไปอีกนะคะ!!!
Reply
Methi_
5 months ago
เขียนไปก็สงสารน้องไปค่ะ แงง
เราพึ่งมาเริ่มเขียนบรรยายเองค่ะ 555
ขอบคุณที่ชมนะคะ😊 ไว้เดี๋ยวจะเชียนให้อ่านอีกค่ะ 😍
CallMeLover
4 months ago
อยู่ๆก็อยากลงไปนอนกุมใจ แงแออออออออออออออออ
Reply
Havenothing
4 months ago
ㅠㅠ
Reply
DragonSlayer
12 days ago
น้ำตาไหลเลย 😭
Reply