ธารดารา
เคยได้ยินถึงเรื่องราวของลำธารแห่งดวงดาวไหม ?
ธารน้ำที่พัดพาเหล่าดาวน้อยใหญ่สู่ท้องฟ้ากว้าง ว่ากันว่าหากใครได้ดื่มกินน้ำจากลำธารนี้จะหลับฝันดี


มีเด็กสาวผู้หนึ่งดั้นด้นค้นหาธารน้ำสายนี้ เธอตามหาเสียทุกหนแห่ง เฝ้าถามใครๆก็บอกว่ามันไม่มีจริง เป็นเพียงเรื่องเล่าหลอกเด็กให้ฝันถึง

เธอตระเวนสอบถามไปทุกที่ แต่ก็ไม่มีผู้ใดรู้ว่าลำธารนี้อยู่ที่ใด 

หมาป่าตัวหนึ่งได้ยินที่เธอถามชาวบ้าน มันแอบตามเด็กสาวไปจนค่ำ เด็กสาวกำลังนั่งซึมอยู่ใต้ต้นสน มันจึงกล่าวออกมา

"เด็กสาวเอ๋ย เจ้าตามหาแม่น้ำแห่งดวงดาวไปเพื่ออันใด"

หมาป่าสีเทาเดินย่างกรายออกมาจากเงามืด

เด็กสาวเกรงกลัวหมาป่ายิ่ง เธอตกใจจนขยับตัวไม่ได้ ได้แต่ยืนจ้องดวงตาสีแดงลูกโต ตัวของหมาป่าใหญ่จนบดบังพระจันทร์บนฟ้า ดวงดาวดูเล็กกระจ้อยร่อยลง 

"เจ้าหนูน้อย เหตุใดไม่ตอบข้าเล่า"

มันเดินเข้าไปวนรอบเด็กสาว ดมกลิ่นของเธอ

"หนู.. ต้องการน้ำจากแม่น้ำนั้นไปให้แม่"
เด็กน้อยตอบด้วยแววตาที่หวาดกลัว


"โอ้ ช่างเป็นเด็กน้อยที่รักแม่ยิ่ง ข้าอยากเห็นแม่เจ้ายิ่งนักว่าจะมีสีหน้ายังไงตอนที่เจ้าหายไป "

"คุณหมาป่า ถ้าจะกินหนู ได้โปรดบอกทางหนูไปแม่น้ำแห่งดวงดาวก่อน ให้หนูได้นำน้ำจากแม่น้ำนั้นไปให้แม่ก่อนกินหนูจะได้ไหม"

"เจ้าคิดว่าข้ารู้ทางไปที่นั่นหรืออย่างไร แต่เอาเถอะ"
หมาป่าตอบ ก่อนที่มันจะกล่าวต่อไป

"ขึ้นมาบนหลังข้า"

เด็กสาวขึ้นหลังของหมาป่า มันวิ่งฝ่าแมกไม้ไปตามทางด่านบ้าง ข้ามลำธารบ้าง ลัดทุ่งหญ้าวิ่งไปทางทิศตะวันตก มันเร็วเสียจนเด็กสาวต้องหลับตาปี๋

หมาป่าหยุดวิ่งลงแล้วกระซิบบอกเด็กสาวให้ลืมตา

เห็นบ้านหลังเล็กหลังหนึ่งริมลำธาร ตัวลำธารมีปลาน้อยใหญ่ว่ายอยู่

ไฟในบ้านสว่าง หมาป่าย่อตัวลงให้เด็กสาวลงจากหลัง มันบอกให้เด็กสาวเดินไปที่บ้านหลังนั้นแล้วเคาะประตู


เด็กสาวเดินไปถึงหน้าบ้านหลังนั้น เธอเคาะประตูเบาๆ สักครู่หนึ่งก็มีหญิงสาววัยกลางคนเปิดประตูออกมา

"โอ สเตลล่า แม่เป็นห่วงลูกแทบแย่ ลูกหายไปไหนมา"

"แม่คะ หนู... หนูหาลำธารนั้นไม่เจอ แต่หนูเจอคุณหมาป่า คุณหมาป่าพาหนูมาหาแม่!"

เมื่อเด็กสาวหันกลับไปชี้ที่ตรงนั้น หมาป่าก็ไม่อยู่เสียแล้ว แม่ของเธออุ้มเธอเข้าข้างในบ้าน ปิดบานประตูลงกล่อมเด็กน้อยด้วยท่วงทำนอง พาเด็กสาวตัวน้อยที่เหนื่อยอ่อนจากการวิ่งเล่นในวันนี้ไปพักผ่อนบนเตียงนุ่ม

"หนูเสียใจที่ไม่สามารถเอามันมาให้แม่ได้"
เด็กสาวกล่าวบอกแม่ด้วยน้ำเสียงง่วงซึม สะลืมสะลือ แม่ของเธอยิ้มอย่างอ่อนโยน


"สเตลล่า ลำธารแห่งดวงดาวของแม่ก็คือลูกไงเล่า เจ้าหนูน้อย" 
เธอจูบลงที่หน้าผากของสเตลล่า ก่อนที่จะจัดผ้าห่มให้ลูกรัก ดับตะเกียงในห้องลง

เมื่อไฟในบ้านดับลงหมด ราตรีนี้ก็เผยให้เห็นถึงความอัศจรรย์ของลำธารแห่งดวงดาว ปลาน้อยใหญ่ในลำธารส่องแสงระยิบระยับ พวกมันว่ายขึ้นจากผืนน้ำไปสู่ผืนฟ้ากว้าง 

สองแม่ลูกหลับฝันดีในอ้อมกอดของกันและกัน







SHARE

Comments