นค1
กลางคืนนี่ช่างปล่าวเปลี่ยวเสียจริง
อ้อนวอนคุณเมฆฝนขยับผ่านมาแล้วกลั่นตัวสักเล็กน้อย
ไม่ใช่หยาดฝนที่อยู่เป็นเพื่อนฉันแทนที่ความว่างเปล่า
แต่เป็นเสียงการกระทบของพวกมันกับวัสดุต่างๆ ที่ค่อยลูบริ้วไร้ผมกล่อมให้หลับในอ้อมกอด


เราไม่มีวันรู้ถึงอนาคตในภายภาคหน้าในเบื้องลึกความรู้สึกนึกคิดของตัวเราจะเปลี่ยนไปอย่างไร มีเพียงแต่ในช่วงเวลานี้ที่เราสัมผัสถึงมันอย่างชัดเเจ้ง จะเป็นการเข้าข้างตัวเองนักหากผูกใจเชื่อว่าเราเป็นเพียงผู้เดียวที่ถูกสิ่งเหล่านั้นกัดกิน แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่ามันจะไม่เป็นการหนักหนาไปสำหรับมนุษย์ทุกคนหรอ ที่จำต้องข้ามผ่านการถูกกัดกินนี้


ความผิดปกติเกิดขึ้นภายใน อาจไร้สาเหตุหรือจับหาที่มาไม่ได้ ตัวเราเท่านั้นที่รับรู้ถึง เพียงเพราะการมีคนอื่นร่วมด้วยเป็นสถานการณ์ที่จิตเคยชินกับการซ่อนมันอย่างฝั่งลึก ความปกติถูกส่งออกมาแทนที่ แสดงสีหน้าแห่งความสุขให้ผู้คนทั้งหลายรับรู้ อาจเพราะไม่สามารถยกใจทั้งใจให้ใครได้รู้สึกแม้มีการแบ่งเศษเสี้ยวของมันไปบ้าง แต่ความหนักหนาไม่ได้เบาลง จนระเบิดความทุกข์ออกเมื่อเราถูกทิ้งให้อยู่กันเพียงสอง ระหว่างตัวเรา กับจิตของเรา ซึ่งไม่ทราบได้ว่าเป็นสิ่งเดียวกันรึเปล่า แต่หากตอนนี้ถูกตัดสินให้แยกกัน จากความชัดเจนของการต่อสู้กันภายใน


เราเข้าใจว่าการเคลื่อนผ่านของมันจะเกิดขึ้นในเร็ววันหรืออาจเชื่องช้า แต่ความกลัวหากระยะเวลานั้นเป็นอนันต์ก็ร่วมกันกัดกินเราด้วย จนความเชื่อว่ามันจะข้ามผ่านไปนั้นเจือจางจนเรารับรู้ไม่ได้
SHARE
Writer
gradarng
after rain waiter
กระด่าง ผู้รอคอยฟ้าหลังฝน กระด้างไม่อ่อนโยน กับกระบนหน้าที่เหมือนรอยด่างจากกรดอ่อนๆของหยาดเหงื่อ

Comments