คนที่สอบตกเรื่อง ความสัมพันธ์ของทุก ๆ ความสัมพันธ์
ความสัมพันธ์ ดูเหมือนเป็นคำง่ายๆ แค่ 3 พยางค์
แต่จะมีสักกี่คนบนโลกใบนี้ที่รู้จัก ให้คุณค่า แล้วก็รักษามันไว้อย่างดีที่สุดได้ตลอดกัน
ทั้งความสัมพันธ์กับครอบครัว เพื่อน แฟน และใครก็ตามที่ผ่านพบมาในชีวิต

แต่ก็นั่นแหละ เราคือหนึ่งในคนที่สอบตกเรื่องความสัมพันธ์อย่างรุนแรงเลย
ถ้ามีเกรดคือต้อง F แน่ๆ

ความสัมพันธ์ระดับแรกของเรา คงเป็นความสัมพันธ์กับครอบครัว
ซึ่งสำหรับเรา
ยิ่งโต เรายิ่งทำมันให้แย่ลงเรื่อยๆเลย
เราแค่คิดว่าทำอะไรก็ได้ให้เขาภูมิใจก็พอ แค่ไม่ได้รู้สึกถึงสายสัมพันธ์ที่ดูจะสบายใจเลยสักนิด
จริงๆมันอาจจะเริ่มจากการที่พ่อกับแม่เรา ไม่ได้เลี้ยงเราด้วยความใกล้ชิดสักเท่าไหร่
เขามักจะเลี้ยงเราด้วยเงิน
ส่วนคนที่อยู่ใกล้ชิดก็คือตากับยาย ซึ่งคุณยายท่านก็เสียไปตั้งแต่ตอนเด็กๆ
ส่วนหลังจากนั้น พ่อกับแม่เราก็หย่ากัน
และทุกครั้งที่พ่อพูดถึงแม่ พ่อก็จะพูดว่าแม่เอาแต่ทำงานไม่มีเวลาให้ครอบครัว ขี้บ่น จู้จี้
ส่วนทุกครั้งที่แม่พูดถึงพ่อ แม่ก็จะพูดว่า พ่อติดเหล้า ติดบุหรี่ พ่อมีคนอื่น 
พ่อเคยทำร้ายแม่ และเคยเกือบจะทำร้ายเรา
อือ มันเป็นความทรงจำแว้บแรกของคำว่าครอบครัวที่แย่มากจริงๆแหละ
เราเลยรู้สึกขยาดอยู่ลึกๆ กับเรื่องความสัมพันธ์
แต่ตรงกันข้าม เราก็โหยหาความรักและความสนใจมากๆเหมือนกัน 
อาจจะเป็นเพราะเรารู้สึกขาดไหมก็ไม่แน่ใจ

แต่ยังไงก็ตาม เราก็รู้สึกขอบคุณแม่มากๆเลยนะ ที่เป็น single mom ที่เข้มแข็งมากๆ
ที่ส่งเราเรียนเอกชนแพงๆได้ ส่งเราไปเรียนซัมเมอร์ตั้งหลายประเทศ ไปแลกเปลี่ยนอีก
มันเป็นความรู้สึกขอบคุณที่ห่างเหินมากๆ ต่างจากความสัมพันธ์แม่ลูกของคนอื่นๆจริงๆ
เราไม่เคยรู้สึกสบายใจ หรือเป็นตัวเองสักครั้งที่อยู่กับแม่เลย
เราแค่รู้ว่าเราต้องตอบแทนการเลี้ยงดูของเขา ด้วยความสำเร็จและการอยู่บนยอดของทุกอย่าง
เพราะเขามักจะพูดว่า เขา ‘ลงทุน’ กับเราไปค่อนข้างเยอะ

ส่วนความสัมพันธ์กับพ่อหรอ อืม ความทรงจำในหัวเกี่ยวกับพ่อเรามีน้อยมากจริงๆ
จำได้ว่าตอนเด็กๆเวลาตื่นมาวันเสาร์เราก็ตื่นมานอนดูการ์ตูนกับพ่อ
สายๆพ่อก็จะพาไปกินข้าวข้างนอก แต่ความทรงจำเลวร้ายในวัยเด็กมันก็มี
ประมาณว่าพ่อเคยทิ้งให้เราอยู่บนรถ แล้วพ่อก็ไปสังสรรค์กับเพื่อนในร้านที่มีแอลกอฮอล์
และใช่ ตอนนั้นเราอยู่แค่ป.4 
หลังจากนั้นความทรงจำก็ขาดๆหายๆไป คุ้นๆแค่ว่า พ่อจะไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่แม่ทำให้เราเสมอ
แล้วพ่อก็กลับมาตอนที่เราอยู่ปี 1 และก็กลับมาเป็นวงเวียนเดิม
ที่พ่อบ่นแม่ แม่บ่นพ่อให้เราฟังอีก
แต่ที่ทำให้เรารู้สึกว่าเราสอบตกเรื่องความสัมพันธ์ของพ่อลูกแบบสุดๆคงจะเป็น
เราไม่เคยบอกรักพ่ออีกเลย ตั้งแต่พ่อกลับมา
ทุกครั้งที่พ่อกอด เรารู้สึกไม่สะดวกใจมากๆ

ตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้
เราไม่เคยแน่ใจว่าความสัมพันธ์ที่ดีคืออะไร การรักษาความสัมพันธ์ควรทำยังไง
และไม่เคยรู้ว่า ความสัมพันธ์ต่างๆในชีวิต มันสำคัญขนาดไหน
ซึ่งพอเรามาเรียนรู้เอาตอนนี้ ก็รู้สึกเหมือนมันจะสายไปแล้วอย่างงั้นเลย
เหมือนเราต้องลองผิดลองถูกเอง ลองเจ็บเอง ลองสุขเอง

มันส่งผลต่อมาที่ ความสัมพันธ์ระดับต่อมา คือความสัมพันธ์ของเพื่อน
หรือใครก็ตามที่ผ่านมาในชีวิตแล้วเราก็ควรจะรักษาเขาไว้ แต่เราก็ไม่ได้ทำ
เรารู้สึกว่าจริงๆแล้วเรามีคนดีๆก้าวเข้ามาในแต่ละช่วงชีวิตเยอะมากเลยนะ
เพียงแต่ว่าพอถึงเวลานึง เราก็จะห่างหายกันไปเอง
เพราะสถานที่ เวลา หรืออะไรก็ตามที่ต่างพัดกันและกันออกไป
ซึ่งก่อนหน้านี้เราก็คิดว่า อืม มันเป็นเรื่องธรรมชาตินะ
แต่ความเป็นจริงคือ เราสามารถเลือกที่จะรักษามันไว้ได้นะ
เราสามารถเลือก keep หรือเก็บมันเอาไว้ได้ด้วยวิธีการต่างๆเช่น keep in touch 
และเราก็ควรจะทำ เพราะคนดีๆไม่ได้ผ่านเข้ามาในชีวิตของเราบ่อยๆ

แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม เราไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะ

ก่อนหน้าเราเอาแต่คิดว่า มันคือการคัดสรรของธรรมชาติแค่อย่างเดียว
ที่ถ้าใครเขาจะอยู่ในชีวิตเรา เขาก็จะยังคงอยู่ไม่ว่าด้วยสาเหตุอะไรก็ตาม
แต่ดันลืมไปว่า มันก็ยังมีธรรมชาติของเวลาและความห่างไกล
ที่จะทำให้ความสนิทมันลดลงไป จนเหลือแค่การเป็นคนที่รู้จักกันแค่นั้น

แต่ที่แย่กว่านั้น คือความสัมพันธ์กับแฟน
เรารู้สึกระแวงในความสัมพันธ์แบบนี้ทุกครั้งว่ามันจะดีกับเราจริงๆหรอ
เราไม่รู้ว่าเราควรให้ใจเขาเท่าไหร่ในวัยนี้
และเราควรได้รับเท่าไหร่
เพราะบางครั้งการที่ได้รับมากไปเราก็อึดอัด ได้รับน้อยไปก็รู้สึกไม่ดี
ซึ่งในแต่ละช่วงเวลาก็ไม่เหมือนกันอีก

จนเรามักจะถามตัวเองซ้ำๆว่่า
สิ่งที่เรากำลังมีอยู่ มันคือความรักจริงๆมั้ยนะ
แล้วมันจะหายไปมั้ยนะ

มันทั้งสงสัยแล้วก็ระแวง
จนมันสร้างปัญหาต่างๆเยอะมากจากที่ผ่านมา 
ถึงปัญหาของความสัมพันธ์แต่ละครั้งมันจะลดลงเรื่อยๆก็เถอะ แต่มันก็ยังมีอยู่
เพราะเราไม่รู้ว่าความพอดีมันคืออะไร

จนสุดท้ายเราก็แก้ปัญหาแบบผิดๆ
เช่น เอาคนอื่นเข้ามา บอกเลิกทั้งที่ไม่แน่ใจ วิ่งหนีปัญหาแทนที่จะเผชิญหน้ากับมัน

แต่ถึงเราจะรู้สึกว่าตัวเองสอบตกในทุกความสัมพันธ์
เราก็จะพยายามเรียนรู้และรักษาความสัมพันธ์ในอนาคตให้ดีขึ้นนะ
ไม่สัญญาว่ามันจะไม่พัง
แต่จะพยายาม พยายามเข้าใจมันให้ดีขึ้นจริงๆ



SHARE
Writer
pxxxx
Survivor
ex-exchange student in Mexico. Now, full-time uni student and major depressive disorder.

Comments

Zoey0228
6 months ago
คล้ายกันมากเลยค่ะ บางครั้งเราแทบไม่กล้าเรียกเขาว่าพ่อเลยด้วยซ้ำกับสิ่งที่เขาทำกับเรา แม่แล้วก็น้องชาย เราเคยมีคามทรงจำดีๆในวัยเด็ก แต่พอวันนึงเขาคงเจอกับคนที่ให้ความสุขกับเขามากกว่าพวกเราละมั้ง เขาเลยทิ้งพวกเราไปแถมเขายังปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นโทรแล้วส่งข้อความมาด่าแม่ของเราทั้งๆที่พวกเราไม่ได้ทำอะไรผิดเลย มันก็หลายปีแล้วเนอะตั้งแต่เราอยู่ป.5 คง6ปีกว่าแล้วแต่บาดแผลที่พวกเขาสร้างไม่เคยหายไปมันยังคงอยู่ในส่วนลึกของความทรงจำ มันเป็นปมของเราที่กลัวความสัมพันธ์ กลัวว่าสิ่งที่เรารู้สึกเขาอาจจะไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกับเรา กลัวว่าความรู้สึกที่มีมากเกินไปมันจะสูญเปล่ามันมักจะมีสัญญาณเตือนจากตัวเราเสมอว่าควรถอยได้แล้วนะ ถอยมาให้ไกลเพื่อที่ตัวตนของเราจะหลงเหลือเอาไว้ มันแย่นะที่ไม่กล้าเข้าไปใกล้คนเหล่านั้นมากเกินไป แต่ตราบใดที่เรายังอยู่ในsafezoneมันก็โอเคแล้วสำหรับเรา บ้านคงไม่ใช่ที่ๆอบอุ่นสำหรับเรา...อุตส่าห์จะแวะมาให้กำลังใจเราดันมาบ่นให้ฟังขอโทษนะคะ ยังก็ขอให้คุณสู้ต่อไปยังมีสิ่งที่เราไม่ได้เจออีกหลายอย่างในโลกใบนี้ ยินดีที่ได้รับรู้ความรู้สึกของคุณนะคะ❤🎈
Reply
pxxxx
5 months ago
ขอบคุณนะคะ อย่างน้อยเราก็ทำให้เราได้รู้ว่าบ้านไม่ใช่เซฟโซนของใครหลายๆคนจริงๆ เป็นกำลังใจให้เหมือนกันนะคะ (: