งมงาย
หลังจากใช้เวลาอยู่เกือบเดือนในมองหาว่าคุณอยู่ที่ไหน
เหมือนจมอยู่กับความงมงาย และคำอธิษฐานที่ขอให้ได้พบเจอคุณอีกสักครั้ง


ฉันก็ได้พบกับความจริงที่ว่า


ความบังเอิญไม่ได้ใจดีขนาดนั้น


ในทุกวันที่ควรจะใช้ชีวิตอย่างง่ายตามแบบปกติที่ทำทุกวัน
คือการเดินตามระยะการกระจัดไปถึงที่หมายโดยเร็ว
ฉันกลับเดินวนไปวนมาเผื่อบางทีเราจะบังเอิญเจอกันอีก

เหมือนฉันเป็นหมากตัวนึงในเกมกระดาน
ที่โชคชะตาสามารถหยิบฉันได้ด้วยการออกแรงเล็กน้อยผ่านนิ้วโป้งและนิ้วชี้
เคลื่อนย้ายฉันได้อย่างง่ายดาย เล่นไปตามเกมอย่างที่เขาต้องการให้เป็น
เขาหยิบหมากตัวหนึ่งมาใกล้ๆกับฉันที่อยู่ในช่องเล็กๆในเกมกระดานแห่งโชคชะตา
อันที่จริงหมากตัวฉันกับหมากตัวคุณคงใกล้กันได้เพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆเพราะ
เส้นทางการเดินในเกมของเรามันไม่เหมือนกัน
ผ่านมาเพียงให้ฉันพอจำคุณได้
เมื่อโชคชะตาขยับหมากตัวคุณไป
ฉันกลับพบว่าในใจของฉันมันไม่เหมือนเดิม
มันมีความหวังลึกๆเสมอว่าอาจได้พบคุณอีกเพียงสักครั้งหนึ่ง
เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

แต่ทุกอย่างก็ต้องเป็นไปตามกฏของเกมกระดานที่มีโชคชะตาควบคุม

เมื่อฉันเอ่ยปากเล่าถึงลักษณะของหมากตัวนั้นให้หมากตัวที่อยู่ข้างฉันฟัง
จากนั้นไม่นานหมากตัวนั้นก็กลับมาเล่าให้ฉันฟังว่าได้พบกับเขา
แต่ฉันกลับไม่พบเขาเหมือนที่หมากตัวนั้นได้พบ
ฉันไม่รู้ว่าโชคชะตาตั้งใจจะเดินเกมแบบไหน
หรือโชคชะตาเพียงเล่นตลก

แต่ตลอดเวลาเกือบ1เดือนที่ผ่านมาสายตาฉันไม่เคยที่จะหยุดมองหาคุณเลย
แม้ฉันพยายามจะสั่งสมองตัวเองให้เลิกพยายามสักที
ฉันพยายามไปในที่ที่คิดว่าคุณน่าจะอยู่
แต่ก็เหมือนโชคชะตาก็ขยับหมากตัวคุณหนีฉันไปเสมอ
แม้กระทั่งหมากตัวที่อยู่ข้างฉันบอกว่าเธอกำลังพบเขาอยู่ในขณะนี้
ให้ฉันมาที่นี่ เธอหวังดี และบอกพิกัดมาอย่างชัดเจน
เธอหวังว่าความหวังดีของเธอจะทำให้ฉันได้พบกับคุณ
และแน่นอนว่าโชคชะตาก็ไม่ได้ใจดีอย่างที่คิด

การที่ฉันพยายามจะเดินหมากตัวฉันด้วยกำลังของตัวเองเพื่อไปหาคุณ
มันเหมือนกับฉันกำลังฝืนกฏอะไรสักอย่างในเกมกระดานแห่งโชคชะตานี้ 
มันยากเหลือเกิน
โชคชะตาขยับหมากคุณหนีฉันไปไหน ฉันไม่เคยรู้
รู้เพียงแค่จนถึงตอนนี้ฉันก็ไม่ได้พบคุณอีก
แม้ว่าฉันอยากจะพบเจอคุณในทุกๆวัน
ยิ่งฉันพยายามฉันยิ่งรู้สึกว่า ฉันจะไม่ได้พบคุณอีกตลอดไป
.. ถ้าเป็นแบบนี้มันจะดีกว่ามั้ย ถ้าเราไม่เคยพบกัน

หากได้รู้ว่าการพบคุณในวันนั้น
การบังเอิญได้พบคุณบ่อยเข้า
มันจะทำให้ฉันอยากจะพบคุณอีกเรื่อยๆ
มันจะดีกว่ามั้ย ถ้าเราไม่เคยพบกัน
ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณเป็นคนยังไง
ทำไมถึงอยากได้รู้จักคุณนัก



และหากฉันได้รู้เพียงสักนิดว่า

วันนั้นเป็นความเมตตาสุดท้ายของโชคชะตาที่เดินหมากตัวคุณมาให้มาใกล้กับตัวฉันมากที่สุด ก่อนที่ฉันจะไม่ได้พบคุณอีก

ฉันคงเดินเข้าไปคุยกับคุณ เพียงสักคำ
ก็คงดี

คงไม่ต้องรู้สึกเสียดายขนาดนี้..


ฉันพึ่งรู้ซึ้งถึงความจำกัดของโอกาส
แต่นั่นมันก็สายไปแล้ว
ต้องภาวนาสักเท่าไหร่ถึงจะได้พบกับคุณ
ถ้ามันยากและต้องฝืนกฏแห่งโชคชะตาขนาดนั้น

ฉันยอมให้หมากของตัวฉันในเกมกระดานนี้โดนกินไป
ให้ฉันออกจากเกมนี้ไป
ให้มันจบความอยากเจอไว้เพียงแค่นี้
ให้เกมนี้เป็นเพียงความทรงจำครั้งหนึ่ง

แล้วเริ่มเดินเกมใหม่
เกมที่โชคชะตาจะเมตตาตัวฉันมากกว่านี้ 











SHARE
Written in this book
คุณ
ไม่รู้เหมือนกันว่าหนังสือเล่มนี้จะจบยังไง เพราะฉันก็รออยู่เช่นกัน ให้โชคชะตาเป็นคนขับเคลื่อนเรื่องราวพวกนี้ ไปพร้อมๆกับการรอพบคุณ
Writer
millin
wonderer
ดีแค่ไหนที่เรายังรู้สึก

Comments

niji
4 months ago
เศร้าจัง
Reply
millin
4 months ago
ชีวิตจริงมันเศร้าแบบนี้แหละค่ะ5555555