(os) — my little sun and flowers (Moonbyul & Solar) #1

ถ้าหากจะถามว่าพระอาทิตย์ของบยอลอีเป็นเช่นไร 

เขาก็คงตอบโดยทันทีว่าพระอาทิตย์ของเขายิ้มสวยมากกว่าใคร 


และถ้าหากถามว่าบยอลอีมีสิ่งใดช่วยนำทาง เขาก็คงจะบอกว่าไม่ใช่ดาวตก

หากแต่เป็นพี่สาวยิ้มสวยที่ชื่อคิมยงซอน



ในวันหยุดสุดสัปดาห์ แสงแดดที่เล็ดลอดมาจากช่องว่างของผ้าม่านสีครีมปลุกเด็กน้อย มุน บยอลอี ให้ตื่นนอน เขาขยี้ดวงตาเรียวเล็กของตัวเอง พร้อมกับหาวเล็กน้อย 


สิ่งแรกที่บยอลอีทำหลังจากตื่นขึ้นมาคือเก็บผ้าห่มให้เข้าที่ 

สิ่งที่สองวิ่งไปอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟัน 

สิ่งที่สามคือทานข้าวเช้าร่วมกับคุณพ่อและคุณแม่

สิ่งที่สี่คือปลุกนมจืด เจ้าตูบขาสั้นเพื่อนซี้ของบยอลอีให้ลุกขึ้นมา

และอย่างสุดท้ายคือพาเจ้านมจืดไปยันลานกว้าง ณ บริเวณตีนเขาเตี้ย



วันนี้บยอลอีตื่นเต้นเป็นพิเศษ เพราะวันนี้เป็นวันพิเศษที่เขาเฝ้าคอยมานาน


เด็กน้อยแวะทักทายกบตัวเขียวที่นั่งพุงพลุ้ยอยู่ที่ฝาท่อระบายน้ำ ทันทีที่บยอลอีทักมัน กบตัวนั้นก็กระโดดเข้าพงหญ้าข้างทางแทน 


บยอลอียังคงเอ่ยทักทายแมวน้อยที่นอนเลียขาตัวเองอยู่ที่ขอบกำแพง หากแต่ก็ต้องรีบเดินออก เพราะเจ้าตูบเพื่อนซี้ของเขาไม่ได้เป็นมิตรกับแมวน้อยนัก


"วันหลังบยอลคงต้องทำให้นมจืดกับคุณแมวเมี้ยวเป็นมิตรกันแล้วแหละ" บยอลอีพูดกับเจ้านมจืด



สองเท้าของบยอลอีมาหยุดที่ม้าโยกซึ่งมีใครคนนึงนั่งมันก่อนแล้ว เขาก้มมองรองเท้าผ้าใบสีเทาเปื้อนดิน กางเกงยีนส์ขาสั้นประมาณเข่าและเสื้อยืดคอกลมที่มีพระอาทิตย์เด่นหราอยู่ตรงกลาง


เมื่อเห็นว่าตัวเองดูดีแล้ว เขาจึงเตรียมท่าจะเอ่ยทักอีกฝ่ายที่นั่งหันหลังให้เขาอยู่ ในหูของเธอสวมหูฟังเอาไว้ บยอลอีไม่อาจทราบได้ว่าเธอกำลังฟังเพลงอยู่หรือเพียงแค่ว่าใส่เพราะต้องการอยู่กับตัวเอง


บยอลอีปล่อยให้นมจืดเกาะขาเธอเพื่อเรียกร้องความสนใจ และนมจืดทำสำเร็จ


คิม ยงซอน คือชื่อของเธอ เธอเรียนอยู่ชัั้นประถมปีสุดท้าย ในขณะที่บยอลอีอยู่ชั้นปีที่สี่เท่านั้น 


ยงซอนหันมาส่งยิ้มทักทายเขา ปากน้อยๆ ของเธอส่งเสียงเรียกชื่อเขา "วันนี้มาเร็วจังนะบยอล" 


บยอลอีฉีกยิ้ม "ก็วันนี้พี่ยงซอนบอกจะพาบยอลไปที่บ้านนี่หน่า ขืนมาช้าก็อดไปน่ะซีี่"


บ้านของยงซอนอยู่บนหุบเขาเตี้ยแห่งนี้ เราต้องเดินขึ้นบันไดเยอะอยู่จึงจะถึงบ้านของเธอ ยงซอนบอกเขามาแบบนั้น


ยงซอนเป็นพี่สาวใจดี บยอลอีไม่มีเพื่อนสนิทจริงๆ ที่โรงเรียน เขาจึงมีแค่ยงซอนคอยเล่นกับเขาและเล่าเรื่องต่างๆ ให้เขาฟัง


ยงซอนส่งยิ้มใจดีให้บยอลอีได้ชื่นชมอีกครา


"พร้อมไปผจญภัยที่บ้านของพี่หรือยังคะ?"


บยอลอีโดดเด๋งดึ๋งด้วยความตื่นเต้นทันที


"พร้อมค่ะๆ บยอลพร้อมไปผจญภัยกับพี่ยงซอนแล้ว"



ทางขึ้นบ้านของยงซอนเป็นบันไดอิฐ รอบข้างของมันมีตะไคร่น้ำเกาะอยู่ ยงซอนบอกให้บยอลอีเดินดีๆ เพื่อที่จะไม่ลื่นมัน


บยอลอีเห็นต้นไม้ใหญ่รอบข้างทางและผีเสื้อปีกน้ำตาลที่บินไปมารอบหัวเขา บยอลอีคิดว่ามันอาจจะอยากเดินทางไปพร้อมกับเขา


เจ้าตูบเดินแลบลิ้นห้อยอย่างตื่นเต้น เขาเห็นมันหันไปทำความรู้จักกับแมงปอที่เกาะต้นไม้เตี้ยอยู่ 


ยงซอนเดินนำเขาอยู่ด้วยบันไดหนึ่งขั้น บยอลอีเห็นยงซอนยิ้มตลอดทาง และรอยยิ้มของยงซอนที่ตัดกับความเงียบสงบของป่าไม้รอบข้าง มันทำให้บยอลอีชอบมันเข้าไปอีก



บยอลอีเห็นบ้านไม้หลังเล็กที่ตั้งอยู่กลางป่าหลังจากขั้นบันไดขั้นสุดท้ายสิ้นสุดลง


"บยอลอี นี่บ้านของพี่เอง" ยงซอนเอ่ยเสียงเบา "พี่ไม่รู้ว่าบยอลจะชอ—"


"ชอบค่ะ บยอลชอบบ้านของพี่ยงซอน"


ยงซอนยิ้มกว้างมากกว่าเดิม ก็ทำให้บยอลอีมีความสุข เพราะเขาทำให้เธอยิ้มออก


ยงซอนจูงมือเด็กน้อยเพื่อพาสำรวจบ้านของเธอ


บ้านยงซอนเป็นบ้านไม้ชั้นเดียวหลังเล็ก ข้างหน้าบ้านมีบ่อน้ำขนาดปานกลางเอาไว้ใช้สอย ต้นไม้ขนาดใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านปกคลุมหลังคาบ้านของเธอ


เจ้าตูบขาสั้นดูจะมีความสุขดีที่ได้วิ่งเล่นทั่วบริเวณบ้านของเธอ


"คุณยายคะ คุณยาย" ยงซอนตะโกนเรียกคุณยายของเธอ ไม่นานหญิงชราคนนึงก็เดินออกมา ในมือของคุณยายมีหมวกไหมพรมที่ยังทอไม่เสร็จ 


"คุณยาย นี่บยอลอีค่ะ วันนี้น้องจะมาเล่นที่บ้านเรา"  ยงซอนแนะนำบยอลอีให้คุณยายรู้จัก เด็กน้อยก้มหัวให้คนชราอย่างนอบน้อม


"บยอลอี... ยงซอนเล่าเรื่องของหนูให้ยายฟังบ่อยๆ มาๆ เข้าบ้านมาลูก" บยอลอีถอดรองเท้าไว้หน้าบ้าน พลางหันไปกำชัับกัับนมจืดว่าไม่ให้ไปดื้อซนที่ไหนไกล


ภายในบ้านของยงซอนมีเพียงแค่ห้องนั่งเล่นกลางบ้าน ห้องน้ำอยู่ขวามือ ส่วนห้องนอนมีห้องเดียวอยู่ทางซ้ายมือ มันก็เพียงพอกับการอยูู่สองคนยายหลาน 


พี่ยงซอนเคยบอกบยอลอีว่าเธออยู่กับคุณยายสองคน เพราะพ่อกับแม่ทำงานอยู่ในเมืองหลวง


บ้านยงซอนไม่ได้มีของเล่นมากมายเหมือนที่บ้านของเขา บยอลอีคิิดว่าอาจเป็นเพราะพี่ยงซอนโตแล้วก็ได้ เขาจึงเห็นแค่ชัั้นหนังสือที่มีหนังสือใส่อยู่จนแน่นเอียดจำนวนหนึ่งตู้


"บ้านของพี่ไม่ได้มีอะไรให้บยอลเล่นเลย"


"ไม่เป็นอะไร บยอลชอบบ้านพี่ยงซอนนะ มีต้นไม้ต้นใหญ่ด้วย"  ยงซอนส่งยิ้มให้เขา  


"บยอลอา อันนี้เรียกขนมมัน คุณยายเป็นคนทำเอง ลองชิมดูสิ" ถาดขนมมันสีขาวยื่นมาให้เขาลองชิม บยอลอีเช็ดมือของเขากับเสื้อยืดคอกลมก่อนหยิบขนมหนึ่งชิ้นเข้าปาก


"โอ้โห อร่อยสุดๆเลย คุณยายทำขนมอร่อยจังเลยค่ะ"  หญิงชรายิ้มกว้างจนเห็นรอยเหี่ยวย่นที่ร่องแก้ม  บยอลอีหยิบขนมมันชิ้นที่สองเข้้าปากพร้อมเคี้ยวแก้มตุ่ย


"ยงซอนน่ะ ชอบกินขนมมันมากเลยนะ ว่างเมื่อไหร่ก็จะอ้อนให้ยายทำให้กินเสมอ" คุณยายเอ่ยในขณะที่มือของหล่อนก็ถักหมวกไหมพรมสีฟ้าเข้มไปด้วย 


"ก็มัันอร่อยนี่หน่า" ยงซอนตอบ บยอลอีพยักหน้าเห็นด้วยกับเธอ


"ทำไมคุณยายถึงทำขนมอร่อยจัง แม่ของบยอลก็ทำแบบคุณยายไม่ได้" หญิงชราหัวเราะกลั้วก่อนตอบ "คงเพราะแม่ของเธอไม่ได้อายุเท่ายายหรือเปล่า ของแบบนี้มันเหมือนเป็นรางวัลตอบแทนวิชาชีวิตน่ะ"


บยอลอีพยายามนั่งทำความเข้าใจกับมัน แต่คงเพราะอายุเขายังน้อยล่ะมั้ง เขาจึงไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณยายสื่อ บยอลอีหยิบขนมมันอีกชิ้นเข้าปาก 


"นี่บยอล ข้างบ้านของพี่มีต้นแอปเปิ้ลต้นโตอยู่ด้วยนะ" เธอพูดในขณะที่หยิบขนมมันชิ้นสุดท้ายเข้าปาก บยอลอีทำตาลุกวาวโดยไม่ตั้งใจ "เหรอพี่ยงซอน บยอลไปดูได้ไหม?"


ยงซอนพยักหน้้าทันที "เธอจะทานมันด้วยก็ได้นะ เราจะไปสอยมันกัน"



ต้นแอปเปิ้ลต้นโตถูกบังด้วยต้นไม้ใหญ่จนทำให้มองไม่เห็นถ้าหากไม่เดินเข้าไปใกล้


บยอลอีชอบทานแอปเปิ้ลที่สุด ถึงเมื่อกี้เขาจะคิดว่าขนมมันของคุณยายขึ้นลิสต์ของที่เขาชอบทานที่สุดก็ตาม


เจ้าตูบวิ่งไล่ผีเสื้อปีกสีสดใสอยู่ข้างต้นไม้ใหญ่ เขายืนดูพี่ยงซอนกำลังใช้ไม้สอยมันให้ตกลงมายันตะกร้าไม้หวาย บยอลอีถอดรองเท้าก่อนกระโดดเกาะต้นแอปเปิ้ลอย่างซุกซน


"เฮ้! เดี๋ยวจะตกเอานะ"  ยงซอนร้องห้าม เมื่อเห็นเด็กน้อยกระโดดขึ้นปีนต้นแอปเปิ้ล แต่บยอลอีกลับหันมาฉีกยิ้มกว้้้างแทน


"ไม่เป็นอะไรๆ บยอลปีนได้ๆ พี่ยงซอนรอรับผลแอปเปิ้ลนะ" 


"อือ" เมื่อเห็นว่าป่วยการจะห้ามเด็กซุกซนได้ ยงซอนจึงปล่อยเลยตามเลย มีเพียงแค่พูดให้บยอลอีระวังไม่ให้ตกลงมาจากต้นแอปเปิ้ล


บยอลอีปีนต้นแอปเปิ้ลด้วยความชำนาญเกาะกิ่งนู้นปีนกิ่งนี้ ตามประสาเด็กซนๆ คนนึง คอยเด็ดผลแอปเปิ้ลและเรียกพี่สาวยิ้มสวยคอยรับมัน 


ไม่นานแอปเปิ้ลก็บรรจุอยู่เต็มตะกร้าหวาย  เด็กหญิงสองคนพากันมานั่งกัดผลแอปเปิ้ลอยู่ที่่่่ชานบ้าน 

"บยอลชอบบ้านพี่ใช่ไหม"  เด็กหญิงบยอลอีตอบกลับโดยทันที  "ชอบสิ ชอบมากที่สุดเลย"


"พี่กลัวบยอลจะไม่ชอบ บ้านพี่ออกจะเล็กจะตายไป"  ยงซอนเอ่ย  บยอลอีแอบเห็นด้วยในใจเพราะบ้านของพี่ยงซอนใหญ่กว่าสนามเด็กเล่นเพียงไม่เท่าไหร่


"บ้านพี่ยงซอนอาจไม่ใหญ่นะ แต่บ้านพี่ยงซอนมีขนมมันของคุณยายและต้นแอปเปิ้ลให้กินฟรีๆ แถมยังอยู่กับต้นไม้เป็นร้อยต้น บยอลชอบนะ" บยอลอีเอ่ยพร้อมโยนแกนกลางผลแอปเปิ้ลให้เจ้าตูบขาสั้นเพื่อนซี้ของเขาทาน 


"ดีใจจังเลย"  บยอลอีคิดว่าพี่สาวยิ้มสวยดีใจอย่างที่เธอบอกจริงๆ 


วันนี้บยอลอีทำให้พี่ยงซอนยิ้มได้มากกว่าวันก่อน  และยิ้มของพี่ยงซอนก็ทำให้บยอลอีรู้สึกบินได้เหมือนผีเสื้อปีกสดใสตัวนั้น



SHARE
Written in this book
My little sun and flowers
Writer
_JJJUMP_
JJJUMP.
แด่แสงพระอาทิตย์ยามเช้า

Comments

Ssnowflake
2 years ago
น่ารักมากๆๆ ฮื่อออ ยิ้มตามที่ยงซอนน้องบยอลอีจนเมื่อยแก้มแล้ว;-; ทำไมน่าเอ็นดูขนาดนี้นะ ทั้งพี่ทั้งน้องเลย!
Reply
MB1221
1 year ago
น่ารักมากๆๆๆๆ เขียนดีมากๆๆๆ ฟีลกู๊ดสุดๆๆๆ น่ารักน่าเอ็นดูว
Reply