รสชาติของบุหรี่บนริมฝีปากคุณ


จูบของตาลมักมีรสชาติของบุหรี่อยู่เสมอ มันขมเฝื่อนติดปลายลิ้นแม้จะผละออกจากริมฝีปากนั้นมาแล้วก็ตาม จินนี่คิดว่ามันน่าจะมาจากบุหรี่มาร์โบโร่บนปลายนิ้วนั่น กลิ่นของมันทำให้เธอนึกถึงยามสายของเช้าวันเสาร์ที่พ่อชอบออกมานั่งสูบบุหรี่หน้าบ้าน วันหยุดที่พ่อไม่ต้องออกไปทำงานเหมือนทุกที และถ้าวันไหนพ่ออารมณ์ดีพอก็จะอุ้มเธอนั่งบนตักพร้อมกับเล่าเรื่องต่างๆให้ฟัง

จินนี่ปล่อยใจให้ลอยหวนกลับไปเศษเสี้ยวหนึ่งของอดีต ดวงตาของเธอจ้องมองกลุ่มควันสีขาวพวยพุ่งเหนือนิ้วเรียวเคลือบสีนู้ดบนปลายเล็บ รอยลิปสติกสีแดงสดดูเด่นชัดเมื่อมันอยู่บนมวนบุหรี่สีขาวซีด


"วันนี้พี่เพลงไม่อยู่เหรอคะ"

เพียงแค่พูดชื่อผู้หญิงคนนั้นออกมา จินนี่ก็สัมผัสได้ถึงริ้วความเจ็บที่แล่นพล่านออกมา เธอฉีกรอยยิ้มแสนไร้เดียงสาที่คิดว่าตาลน่าจะชอบ เปิดขวดไวน์ราคาถูกแล้วยื่นให้

"ไม่อยู่ ไปทำงานต่างจังหวัด"

ตาลตอบสั้นอย่างเคย เธออัดควันบุหรี่เข้าปอดอีกครั้ง ปล่อยให้มันลอยออกมาจากเรียวปากรูปกระจับสีสด แสงไฟสีนวลอ่อนจากโคมไฟอาบไล้สันกรามก่อเกิดเป็นเงาทาบทับบนใบหน้า ดวงตาสีเข้มจ้องมองไวน์สีแดงสดในขวด ปล่อยใจให้จมไปกับความเหงาในคืนฝนตก

เพลง...เพียงแค่ชื่อก็สั่นไหวหัวใจจนโคลงเคลงเหมือนเรือกลางคลื่น ดวงตาประกายน้ำตาลและรอยยิ้มสว่างไสวนั้นแทบทำให้เธอหยุดหายใจ
พระอาทิตย์ที่เจิดจ้า...นั่นคือทั้งหมดที่ตาลนึกถึงเมื่อเอ่ยชื่อเพลง--และใช่ เธอตะเกียกตะกายจนแทบหมดแรงกำลังเพียงเพื่อจะคว้าดวงอาทิตย์นั้นมาไว้ข้างตัว

แต่แล้วยังไงล่ะ?
หญิงสาวยิ้มเยาะตัวเองในความสลัวราง 

พระอาทิตย์ก็คือพระอาทิตย์ พระอาทิตย์ไม่เคยเป็นของใครอยู่แล้ว

"พี่ตาลอยากกินอะไรคะ ระหว่างสเต็กกับไข่คน"

เสียงใสๆแว่วมาจากในครัว สาวน้อยร่างสูงโปร่งกำลังรื้อค้นวัตถุดิบออกมาจากตู้เย็น ตาลมองร่างบางนั้นแล้วเผลอยิ้ม 

จินนี่--เด็กสาวมหาลัยปีสองแสนน่ารัก เยาว์วัย ดวงตาคู่นั้นดูเปี่ยมไปด้วยพลัง แรงกล้าด้วยความหวัง ชั่วแวบหนึ่งในความคิด ตาลอิจฉาเด็กสาว ด้วยไฟในดวงตาแบบนั้นได้มอดดับลงไปจากเธอนานแล้ว วัย 29 กำลังสำแดงฤทธาของมัน

"เอา...ไข่คนแล้วกันค่ะ ถ้าสั่งสเต็กพี่กลัวห้องครัวจะไหม้ก่อนได้กิน"

เด็กสาวทำหน้ายู่เมื่อได้ยินตาลบอกแบบนั้น ช่างเป็นความเกรี้ยวกราดที่น่ารักสิ้นดี

"จินไม่ได้อ่อนด๋อยขนาดนั้นนะคะ"

เธอว่าด้วยเสียงเล็กๆเหมือนลูกแมว ดูเข้ากันดีกับท่าทีหยิ่งยโสของเจ้าหล่อน แมวน้อยที่พร้อมพยศเมื่อจำเป็น

"พี่ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยนี่คะ"

"พี่เพิ่งว่าไปค่ะ" ปากอิ่มบ่นอุบอิบ "สรุปเอาไข่คนนะคะ" เธอสรุปในตอนท้าย หยิบไข่และแฮมกับมะเขือเทศออกมา

"อื้อ" ตาลตอบรับ ก้าวเท้าเข้าไปหา "พี่ช่วยดีกว่าไหมคะ" โอบรอบเอวบางจากด้านหลัง ฝังใบหน้าลงที่หลังคอขาวเนียน

"แบบนี้ไม่ช่วยเลยสักนิดค่ะพี่ตาล"

"อ้าวเหรอ" 

แกล้งพูดประหนึ่งว่าหล่อนไม่รู้ตัวว่าทำอะไรผิด ต้นคอขาวเนียนถูกจรดจมูกลงอีกครั้ง 

"หอมจัง น้ำหอมที่พี่ซื้อให้รึเปล่าคะ"

"ค่ะ หอมดีนะ จินชอบ"

กลิ่นแบบนี้เพลงไม่มีทางชอบแน่ๆให้ตายสิ มันหวานไป ดูเด็กเกินไป เข้มข้นเกินไป

"เข้ากับน้องจินดีค่ะ" กลิ่นของวัยเยาว์ วัยเยาว์ที่กระตือรือล้น วัยเยาว์ที่เปี่ยมด้วยความหวัง "พี่ไม่อยากกินไข่คนแล้ว พี่อยากกินจินมากกว่า"

ดวงตาคู่นั้นฉายชัดถึงความรัก รักแบบไม่มีเหตุผล รักด้วยทั้งหมดหัวใจของเธอ ความรักแบบที่เพลงไม่มีทางมอบให้

วัยผู้ใหญ่ได้พรากความเชื่อใจไปจากเรา เราไว้ใจคนอื่นยากขึ้น ตั้งกำแพงสูงขึ้น เพลงมีบททดสอบมากมายให้เธอ และทุกครั้งที่เธอไม่สามารถเลือกคำตอบที่ถูกต้อง กำแพงนั้นจะสูงตระหง่านขึ้นไปอีก--เพลงผลักไสเธอให้อยู่นอกกำแพงสูงลิบนั่นแหละ มองลงมาจากหอคอย แล้วบอกว่า เฮ้ รีบๆปีนขึ้นมาได้แล้ว แต่ตาลไร้ความสามารถเกินกว่าจะปีนขึ้นไป เธองุ่มง่ามและเงอะงะ กำแพงของเพลงสูงเกินไป

เรียวปากรูปกระจับทาบทับลงไปบนปากอิ่มสีสด บดขยี้มันช้าๆ แทรกลิ้นเข้าไปควานหาความหวานในนั้น ดื่มกินลมหายใจอย่างหิวกระหาย จินนี่ต้องยึดร่างเพรียวตรงหน้าเอาไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองลงไปกองกับพื้น เธอรักสัมผัสจากตาล รักมือนิ่มนวลที่กำลังลูบไล้ไปบนร่างของเธอ รักปลายนิ้วที่กำลังหยอกล้อกับทรวงอกของเธอ

มันคงจะไปจบที่เตียงเหมือนทุกครั้ง ถ้าไม่ติดว่ากระเพาะเจ้ากรรมดันส่งเสียงครวญครางออกมาเสียก่อน ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความอาย เจ้ากระเพาะโง่ แกทำฉันดูแย่!

แล้วตาลก็หัวเราะออกมา หัวเราะออกมายกใหญ่ เป็นเสียงหัวเราะที่ออกมาจากท้อง ฟังดูเหมือนดนตรี จินนี่เองก็พลอยหัวเราะไปด้วย มันน่าตลกและน่าอายในเวลาเดียวกัน

"แต่ดูท่าแล้วจินน่าจะอยากกินไข่คนมากกว่านะคะ"

ตาลพูดขึ้นในที่สุด ดวงตาเป็นประกายระยับ 

ดวงตาที่จินนี่รักมันนักหนา รักมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นในห้องนั้นในฐานะวิทยากรรับเชิญ เธอรู้ทันทีว่าเธอต้องการคนนี้และเธอจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เค้ามา

"คงงั้นมั้งคะ"

จินนี่ยิ้ม

ช่างหัวเพลงสิ นี่เป็นความผิดของเธอที่ปล่อยให้เค้าหลุดมือ จินนี่คิดอย่างไม่แคร์ อย่างน้อยก็ทำเหมือนว่าไม่แคร์ มองข้ามความจริงที่รู้อยู่แก่ใจ ปล่อยตัวเองให้จมอยู่ในช่วงเวลาหวานเชื่อมเหนียวหนึดนี่

จนกว่ารุ่งเช้าอีกวันจะมาถึง เธอจะหลับตาฝันแบบนี้ต่อไป

สวัสดีนักอ่านทุกท่านนะคะ
ใครที่เพิ่งเข้ามาไปตามอ่านเรื่องสั้นเก่าๆของเรากันได้ที่ 'เรื่องสั้นขยันเขียน' นะคะ ตั้งแต่ได้สตาฟพิกไปก็มีคนติดตามเพิ่มขึ้นหลายคน ไม่อยากให้เข้าใจผิดว่าเราเขียนแต่แนวหม่นๆอยากตาย 555555 

จริงๆเขียนหลายๆแนวค่ะ หลักๆชอบเขียนเกี่ยวกับความสัมพันธ์หลายๆอย่าง หวังว่าจะเปิดใจอ่านกันนะคะ :) บางทีถ้ามีคนชอบมากพอ เราอ่านจะทำหนังสือขายเองค่ะ 5555 ฝันอยากทำมานานแล้ว ถ้าทำออกมาแล้วจะซื้อกันไหมคะ 
SHARE
Written in this book
เรื่องสั้นขยันเขียน
รวมมเรื่องสั้นของเก๊าเอง จับฉ่ายกันไปเลย 55
Writer
Sunflower38
Beginner
เจิดจ้า แจ่มใส ให้เหมือนทานตะวัน :) TW : Chirwa_Sunshine Joylada : Sunflower38

Comments

BlankD
2 months ago
ซื้อครับ
Reply
Sunflower38
2 months ago
แคปเก็บไว้แล้วนะคะ 5555555 ถ้าไม่ซื้อนี่ตีนะ
merry__
2 months ago
ภาษาสวยงามมากค่ะ
Reply
Sunflower38
2 months ago
ขอบคุณมากค่ะะ 😂
merry__
2 months ago
ภาษาสวยงามมากค่ะ
Reply
merry__
2 months ago
ภาษาสวยงามมากค่ะ
Reply