5. อยากกลับไปรักคนใกล้เหมือนตอนอยู่ไกล..
แปลกดี
ที่เมื่อเราอยู่ไกลคนที่เรารัก
การกระทำที่เราวาดหวังว่าจะทำแน่ๆเมื่อได้กลับไปอยู่ใกล้เขา มันแจ่มชัด และเข้มข้นเสมือนอยากกลับไปหาและทำให้เดี๋ยวนั้น

แต่เมื่อได้มาอยู่ใกล้กันจริงๆ 
ความรู้สึกเหล่านั้นกลับมลายหายไป ไม่เหลือไว้แม้แต่ ‘แผนที่’ ให้กลับไปรู้สึกแบบนั้นอีกครั้ง

ฉันเรียนไกลบ้านมากเป็นเวลาเกือบ 10 ปี
และเฝ้าฝันว่าสักวันเมื่อกลับบ้าน ฉันจะทำอาหารที่ดีต่อสุขภาพให้คนที่ฉันรัก คนเดียวกับที่ส่งเสียฉันจนเรียนจบ ระหว่างเรียนก็แอบกลัวอยู่เสมอว่าท่านจะอยู่ถึงวันที่เราสำเร็จการศึกษาไหม หรือท่านจะอยู่ถึงวันตาที่เราได้ตอบแทนคุณไหม

ความลึกลับของจิตใจมนุษย์มันอยู่ตรงนี้
ตรงที่คาดเดาอะไรไม่ได้ ทั้งที่เตรียมตัวเตรียมใจมาแล้วแท้ๆ ว่าจะทำอะไรให้ และเลี่ยงที่จะไม่ทำอะไรให้รำคาญใจ 

เวลาผ่านมาแล้วคนก็เปลี่ยน
หรือจะพูดว่า เวลาผ่านมาทำให้คนเปลี่ยน
หรือคนเปลี่ยนเพราะกาลเวลาผ่าน

ไม่ว่าจะเรียงประโยคอย่างไร 
ทุกวันนี้ฉันยังอดรู้สึกผิดไม่ได้เมื่อย้อนภาพเก่าๆ ฉันเคยแอบร้องไห้เพราะทำอาหารให้เพื่อนที่หอทาน ฉันล้างกระทะ จาน ชาม และช้อน ไปพร้อมๆกับการปล่อยให้น้ำตาไหล เพื่อนเข้ามาเห็นแล้วถามว่าเป็นอะไร

ฉันตอบว่า “ฉันรู้สึกผิดที่ทำอะไรแบบนี้ให้เพื่อนได้ แต่พ่อแม่กับไม่ได้รับการปฏิบัติด้วยความกระตือรือร้นเหมือนที่ฉันทำให้พวกเธอเลย”

เพื่อนปลอบใจแล้วบอกว่า
“ ไม่เป็นไรหรอก การตั้งใจเรียนจนจบก็เป็นส่งยหนึ่งของความสำเร็จที่ทำให้พ่อแม่เธอชื่นใจแล้ว สู้ๆ”

ฉันกล่าวขอบคุณในคำปลอบโยนนั้น แม้ลึกๆจะรู้ดีว่าเราหมายถึงคนละเรื่องเดียวกัน เขาคิดว่าฉันคิดถึงบ้านและคนในบ้าน ทั้งที่ฉันไม่ได้แค่คิด แต่ทั้งหมดมันคือมวลความรู้สึกผิดที่มีต่อคนในบ้านของฉัน 


ทำไมเราถึงมีแรงลุกขึ้นมาทำอะไรมากมายให้คนที่เราเพิ่งรู้จัก และรักเราไม่ถึงครึ่งของคนในบ้านกันนะ 
แม้จะไม่ชอบความรู้สึกที่แว่บขึ้นมานี้
แต่ฉันเล็งเห็นถึงความจำเป็นที่จะต้องดึงสติตนด้วยการพาตัวเองย้อนกลับไปยังความรู้สึกเมื่อครั้งยังอยู่ไกลบ้าน แม้ขณะที่ฉันบรรจงพิมพ์เรื่องนี้ใต้หลังคาบ้านตัวเองแท้ๆ แต่ยากจริงๆที่จะฉุดตัวเองให้ลุกขึ้นมาทำอะไรให้คนในบ้าน หรืออย่างน้อยแค่กลับไปรู้สึกแบบเดิมก็ยังลำบากเกิน

อย่างก็ตาม ฉันพยายามบอกตัวเองว่าการที่คนในบ้านของเรายังอยู่ครบ ถือเป็นความโชคดี และเพียงพอแล้วที่เราจะกระตุ้นเตือนให้สำนึกว่าคนเหล่านี้ต่างหาก ที่เราต้องทำดีให้จากใจ ด้วยใจ และอย่างเต็มใจ

พ่อแม่ไม่ใช่หุ่นยนต์ที่มีโปรแกรมรักอย่างเดียว
เขาคือคนที่มีความรู้สึก มีหัวใจ
หากเรารู้แค่วิธี ‘รับ’ อย่างเดียวโดยไม่เคย ‘ให้’ พวกเขากลับบ้าง คนที่จะเป็นหุ่นยนต์ไร้หัวใจกลายเป็นเราเสียเอง


SHARE

Comments

Silencewaltz
9 months ago
เดี๋ยวสิ แล้วอะไรเป็นอุปสรรคที่เราจะแสดงความรักต่อคนในบ้านเหรอคะ
Reply
March16th
7 months ago
หาปุ่มจะกดไลค์ไม่เจอ ลืมไปนี่มันสตอรี่ล็อก ไม่ใช่เฟสบุค เรารู้สึกว่าสิ่งที่เราต้องทำให้ได้ในเบื้องแรกตามที่คุณแนะนำคือ หาเหตุผลที่เข้มข้นพอ มาทำให้เราไม่เถียงตั้งแต่แรก

ขอบคุณมาก มาอีกทีก็ขอยาวแบบนี้นะ ชอบค่ะ 😊
Silencewaltz
7 months ago
555 ถ้ามีอะไรอัพเดทก็มาเขียนเล่าให้อ่านบ้างนะคะ แล้วไปเรียกเราก็ได้ เราจะได้ไม่พลาด ;)
March16th
7 months ago
โอเค 👌🏼 อย่าเพิ่งเหนื่อยนะคะ 😊