พยายามอยู่ฝ่ายเดียวมันไปกันไม่รอดหรอก
เคยเป็นกันมั้ย แอบปลื้มใครสักคนมากๆ พอเราได้คุยกับเขา
ไม่ว่าเขาจะเป็นยังไง ใช่แบบที่เราหวังไว้หรือไม่ เราก็พร้อมจะรับเขาเข้ามาในชีวิตโดยไม่มีเหตุผล ตอนนี้รวมๆรู้จักกันได้ปะมาณ3เดือนแล้ว แต่เราพึ่งตกลงคบกัน ใช่มันอาจจะดูไวไป
ไวจนลืมไปว่า..เราควรคุยเพื่อเรียนรู้และปรับเข้าหากันก่อน
แต่มันก็มีคำถามอยู่ในใจตลอดว่า "แบบนี้ก็เหมือนแฟนกันแล้วนี่นา ทำไมไม่คบให้ชัดเจนไปเลย"ยอมรับว่าก่อนขอคบก็กังวล
ว่าถ้าเลิกกันมันจะเป็นยังไงแต่..ไม่รู้อะไรถึงทำให้เราขอคบเขาได้ไวขนาดนี้
"แฟน"ต้องเป็นยังไงหรอ
จริงๆแล้วเราไม่รู้นะว่าคำว่า"แฟน"มันต้องเป็นแบบไหน
แต่พอเราตกลงคบกันมันก็ไม่มีอะไรต่างจากเดิมเท่าไหร่
เขาเป็นคนที่ไม่ปรับตัวเข้าหาใคร ไม่ง้อใคร ไม่สนใจอะไรเลย แสดงออกไม่เก่ง เอ่ยคำขอโทษยาก
55555 มันยากมากนะที่เราจะต้องปรับตัวเข้าหาคนที่ไม่ปรับอะไรเข้าหาเราเลย ซึ่ง..ทุกครั้งที่ทะเลาะ สุดท้ายก็เป็นเราอยู่ดีที่ตาม
มันแน่นอนอยู่แล้วว่าเขาไม่รู้นิสัยหรืออะไรเกี่ยวกับเราเลย ทั้งๆที่เราพยายามพูดความคิดของเราออกไป
"เดี๋ยวพยายามเองก็ได้"
หลายครั้งที่เราคิด"เขาจะไม่ชวนคุยหน่อยหรอ"
"เขาจะไม่ปรับหาเราจริงๆหรอ"
หรือ..มีความคิดที่ว่า"ต้องพยายามอีกแล้วหรอ"
จริงๆถ้าเลือกได้เราอยากถอยออกมา แต่..การเอ่ยคำบอกลานั้นมันไม่ง่ายเลย หลายครั้งที่พูดกับตัวเองว่า
"เดี๋ยวพยายามเองก็ได้"
นอนหลับตาพูดกับตัวเองพร้อมกันน้ำตาของความโสกเศร้า
"เหนื่อยหน่อยนะ" "พยายามหน่อยนะ"
คำเหล่านี้มันอยู่ในหัวบ่อยครั้งแล้วเราก็เหนื่อยจริงๆ พยายามจริงๆ เรารู้คำตอบแหละว่าพยายามอยู่ฝ่ายเดียวมันไม่รอดหรอก แต่..เราก็ออกมาจากจุดนั้นไม่ได้เหมือนกัน..
SHARE
Writer
noey_s23
student
the student

Comments