ดวงตาโศกอีกคู่บนโลกมันยากหนัก ฤ ที่จะตามหาอีกสักคู่
เรานอนอยู่ข้างๆกัน
อ่านหนังสือกันคนล่ะเล่ม
เล่มที่ตัวเองไม่ได้เป็นเจ้าของ

เรื่องราวที่ตัวเองไม่ได้เป็นเจ้าของ

"กลิ่นของคุณ เป็นกลิ่นหอมเด็กๆหน่ะรู้มั้ย"

เขาซึ่งพูดมาแบบนั้น ทำเอาฉันแปลกใจ
ทั้งๆที่น่าจะรู้ เหมือนที่คุณรับรู้ถึงกลิ่นนำ้หอมราคาแพงกลิ่นแรงๆพวกนั้นอย่างแม่นยำ

คงเเค่หญิงสาว ไม่ใช่เด็กสาวในร่างหญิงสาวล่ะมั้ง

"เบบี้ออยไง ไม่ใช่กลิ่นตัวฉันหรอก"
"นั่นสินะ"

อายุปูนนี้กันแล้ว ถ้าจะมีกลิ่นตัวแบบนั้นก็คงจะแปลกๆ

เพื่อความเป็นไปในทางเดียวกันกับภาพในหัวของผู้เขียน

ใช่ค่ะ เราเป็นคู่รัก ที่ไม่ได้เป็นวัยรุ่น ไม่ได้กำลังอยู่ในความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนเหมือนที่ฉากข้างต้นชักพาไป อยู่ในความสัมพันธ์ที่เรียบง่ายธรรมดาที่สุด ไม่เปิดเผยแต่ก็ไม่ปกปิด ไม่บาดหมางแต่ก็ไม่หวานหยด

ยังไม่ได้แต่งงาน
ไม่ใช่ว่าไม่อยาก แต่เราพึ่งพบกันไม่นาน
และยังไม่มีใครที่แน่ใจ

ฉันอนุญาติให้เขาอ่านเรื่องราวของฉัน
เขาอนุญาติให้ฉันอ่านเรื่องราวของเขา
อย่างที่ไม่เคยมาก่อน

"ถ้ามนุษย์เลือกได้ว่าจะจำหรือจะลืมความรัก
คุณคิดว่าแบบไหนจะมีคนเลือกมากกว่า?"
"เป็นไงมาไงล่ะ"
"แค่อยู่ๆ ก็ลองคิดดูว่า ถ้าเกิดไม่พบเจอความรักมาก่อน มุมมองต่อมันจะเปลี่ยนไปเป็นยังไงในอายุเท่านี้ ลองคิดว่าถ้าตัวเองไม่เคยผ่านความรัก จะโหยหามันเหมือนตอนนี้มั้ย หรือจะสามารถใช้ชีวิตโดยไม่ได้คำนึงการมีอยู่ของมันรึเปล่า"

"ไม่หรอก ผมว่าทุกคนโหยหามัน คนที่เคย ก็เป็นเรื่องปกติในรูปแบบของความเคยชินการมีอยู่ แต่คนที่ไม่เคย ก็เกิดมีค่านิยมรอบตัวที่หล่อหลอมจนเกิดความต้องการ มนุษย์เราอยากรู้อยากเห็นจะตายว่ามั้ย แล้วส่วนเรื่องประสบการณ์ความเจ็บปวดหน่ะ"

เขารู้ดีว่าที่ฉันพูดมาทั้งหมดหน่ะ
มันก็แค่ฉันอยากจะลองลืมประสบการณ์ความเจ็บปวดนั่น
มันเป็นแบบนี้เสมอ
เขารู้เหมือนที่ฉันรู้ว่าเขารู้

"บางทีมันก็ดีนะ"
"แปลว่า ถ้าเป็นไปได้ คุณจะเลือกจำ"
"ผิด ผมจะเลือกลืม
เพราะที่เป็นอยู่ตอนนี้ ลองไปไม่มีอะไรให้เสียใจเลยสักนิด"

แต่เท่าที่ฉันรู้เกี่ยวกับตัวเขา มันไม่มากพอที่จะทำให้ฉันรัก
และเช่นกัน
เท่าที่เขารู้เกี่ยวกับตัวฉัน ก็ไม่มากพอที่จะทำให้เขารัก

หรือมันก็แค่ไม่มีความหมายใดๆ

เราอยากจะรักกันรึเปล่า
เราไม่แน่ใจ
ไม่สำคัญ

สิ่งที่สำคัญที่สุด
กลายเป็นการที่เรารับรู้กันและกันมากพอ
จนเราเห็นใจกันและกัน

ทั้งๆที่เราสองคนคิดเหมือนกันขนาดนั้น
แต่ลึกๆก็ยังต้องการความรักที่แท้จากอีกคนนึง

ซับซ้อนสิ้นดี

"บางครั้ง
ผมก็รู้สึกเหมือนเกิดมาเพื่อรักใครคนนึงตลอดไป"
"นั่นเป็นเรื่องดีออกนะ"
"เศร้ามากกว่า"
"ทำไมล่ะ"
"ใครสักคน ที่อาจจะไม่ใช่คุณ"

"แต่มันก็แค่บางครั้ง
และก็อาจจะ

ใช่มั้ยล่ะ"

ฉันแน่ใจได้เลยว่า รอยยิ้มปนเจื่อนบนหน้าของฉัน ณ วินาทีที่พูดประโยคนั้น เขาจะต้องจดจำมันได้แน่ๆ เขารักดวงตาของฉันเวลาเจ็บปวด ที่เหมือนเป็นเครื่องยืนยันว่าเค้าไม่ใช่เพียงคนเดียวที่เป็นเจ้าของดวงตาสีโศกแสนเศร้าในโลก
หรืออย่างน้อยก็ที่เขาเคยพบเจอ

น่าสมเพชจังนะ ตัวฉันเนี่ย
เลือกที่จะถูกมองเป็นความไม่สวยงามของโลกอีกอย่างนึง เหมือนกับคุณเป็นนักประดานำ้ที่ยังอุ่นใจเมื่อสังเกตเห็นสิ่งมีชีวิตแปลกปะหลาดยืนยันว่าตัวเองยังไม่จมดิ่งลงลึกเกินไปนัก นักประดานำ้จะสื่อสารกับสิ่งมีชีวิตนั้น ว่าเจ้าช่างสวยงามและหายาก สวยงามยิ่งกว่าสิ่งใด แต่กลับนิ่งเงียบเมื่อถูกถามถึงการลงมาอยู่เป็นความสวยงามนี้ด้วยกัน หรือการนำตัวฉันขึ้นไปพบกับแสงสว่างเจือจาง

สุดท้ายฉันก็เป็นแค่
ผู้ครอบครอง
ดวงตาโศกอีกคู่บนโลก
มันยากหนัก ฤ ที่จะตามหาอีกสักคู่

แฮปปี้วาเลนไทน์เดย์
SHARE
Written in this book
สคสพ
เสพความสัมพันธ์
Writer
gradarng
after rain waiter
กระด่าง ผู้รอคอยฟ้าหลังฝน กระด้างไม่อ่อนโยน กับกระบนหน้าที่เหมือนรอยด่างจากกรดอ่อนๆของหยาดเหงื่อ

Comments

standfast
7 months ago
เป็นเด็กน้อยที่เขียนแล้วรู้สึกตัวอักษรโตกว่าอายุมากครับ^^
Reply
gradarng
7 months ago
สายตาโดนย้อมสีค่ะ