Be still on old Valentine's day

At some point, you will realize that someone can be in your heart but not in your life

ช่วงที่คบกับเค้าชีวิตเราแฮปปี้มากเลยจริงๆ ถึงแม้ว่าช่วงแรกที่บ้านจะบ่นๆหน่อยเรื่องมีแฟนแล้วเกรดตก เราเหนื่อยจะเถียงด้วยเลยแก้ปัญหาด้วยการทำเกรดเทอมถัดไปให้มันจบด้วย 4.00 ไปซะ (ค่ะ อวดอยู่) ทีนี้บ้านเราก็เลิกว่าเรา เหลือแต่บ้านเค้านั่นแหละที่เราต้องใช้เวลา
จำได้ว่ากว่าจะได้ไปบ้านเค้าครั้งแรกก็คือคบกันไปแล้ว 8 เดือน วันแรกที่โผล่ไปแล้วแม่เค้ากลับมาเห็นเรา แม่เค้าดูสตั้นไปสัก 3 วิ ดูออกจากแววตาเลยว่าตกใจไม่น้อย คิดว่าไม่ต้องแนะนำตัวมากเพราะด้วยความเป็นผู้ใหญ่แม่เค้าน่าจะรู้สึกได้ว่าเราก็ไม่ใช่เพื่อน

เปิดเทอมปีถัดมาแม่เค้าก็เคยมาคุยกับครูประจำชั้นคุณเค้าด้วยว่า ลูกสาวคบกับเรานะเรียนอยู่ห้องพิเศษห้องสอง จริงๆแอบเคืองคุณแม่อยู่นิดนึงนะคะ คือจะดูแคลนกันเรื่องอะไรก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่เรื่องเรียนจริงๆค่ะ เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่ชีวิตนี้หนูภูมิใจ ที่สำคัญคือหนูอยู่ห้องแรกนะคะ 'ห้องแรก' ตอนสอบเข้านี่ชื่อหนูติดชื่อแรกนะคะ (ปาดน้ำตา) แต่เข้าใจได้ว่าแค่เข้าใจผิด หนูจะไม่โกรธเคือง (หยิบทิชชู่)

เทอมนั้นคุณเค้าก็เลยเรียนพิเศษเพิ่มกับครูประจำชั้นที่บ้านพัก แต่ก็มีกลุ่มเพื่อนๆของเค้าเรียนด้วยแหละ ซึ่งเราเองก็ไปนั่งอยู่ในนั้นด้วย แต่ไม่ได้วุ่นวายอะไร เค้าเรียนไปเราก็นั่งเคลียร์งานเราไป อีกอย่างคือครูประจำชั้นคุณเค้าก็อนุญาตเองด้วย ทีนี้วันไหนที่เค้าเรียนพิเศษเราก็จะไปส่งเค้าที่บ้านโดยการนั่งรถเมล์ แต่บ้านเรากับบ้านเค้ามันคนละทาง อีกอย่างคือเราเอารถมอไซค์มาเองด้วยแต่มากับเพื่อนอีกคน แล้วถามว่าซ้อนสามไปส่งเค้าที่บ้านได้มั้ย ก็คือไปส่งได้ แต่มันก็อันตรายอ่ะเนาะ ส่วนใหญ่เราเลยจะนั่งรถเมล์ไปกับเค้าแล้วให้เพื่อนขับรถตามไปรับเราที่เซเว่นบ้านเค้าอีกทีนึง แล้วค่อยขับรถกลับบ้านมากกว่า 

ทุ่มทุนเนาะคิดดูสิ ขับรถไปกลับไกลมากเลยจริงๆ ลำพังแค่บ้านเรากับโรงเรียนนี่ก็เกือบ 40 กิโลแล้วแค่ขาไปขาเดียว แล้วนี่ยังต้องอ้อมไปส่งเค้าอีก ตอนเด็กๆอึดอะไรขนาดนั้นกันนะ (หัวเราะ) แต่ก็ต้องขอบคุณเค้านะ เพราะเราไม่เคยนั่งรถเมล์เลย เค้าเป็นคนแรกที่พาเราขึ้นรถเมล์ จนตอนนี้เราขึ้นไปไหนมาไหนคนเดียวได้แล้ว เก่งแล้ว ไม่หลงแล้ว :)

เราจะไปหาเค้าที่บ้านทุกเสาร์เลย แรกๆแม่เค้าก็ไม่ชินแต่พอไปเรื่อยๆก็คงพอจะรับได้แล้วมั้ง จากที่ไม่ค่อยอะไรกับเราเลย หลังๆเวลามีงานที่โรงเรียนช่วงวันเสาร์อาทิตย์ แม่เค้าก็จะคอยถามเค้าตลอดเลยว่าเราจะไปรับเค้าหรือป่าว พอเล่าถึึงตรงนีี้ี้ี้ทีไรน้ำตารื้นทุกที เราพยายามมากเลยจริงๆกว่่่่่าที่ที่บ้านเค้าจะเลิกแผ่รังสีความไม่ไว้ใจใส่เราได้ ซึ่งการที่แม่เค้าถามว่าเราจะไปรับมั้ย หรือเวลาไปรับแล้วบอกว่าให้ดูลูกเค้าดีๆ ก็คือรู้นะว่าเค้าห่วงลูกสาวเค้า แต่ก็เป็นเพราะแม่เค้าไว้ใจเราด้วยส่วนนึงหรือป่าวเราถึงได้พาลูกเค้าไปไหนมาไหนได้ เป็นความสัมพัััันธ์์์์ที่คอมพลีีตมากจริงๆ

มีอีกหลายเรื่องมากๆที่อยากเขียนให้อ่าน แอบกลัวเค้ามาอ่านเหมือนกันเพราะเดี๋ยวเค้าจะมาบอกให้ลบอีก แต่ไม่หรอก โลกไม่น่าแคบอะไรขนาดนั้น

จริงๆก็กล้าพูดได้เต็มปากอยู่นะว่าตอนคบกันเป็นคู่นึงที่น่ารักมากที่สุดเลยล่ะ 

พูดถึงเค้าบ้างดีกว่า เค้าเป็นคนสวยนะ น่ารักด้วยในบางอารมณ์ แต่ถ้าทำหน้านิ่งๆจะดุมาก หน้าคมอ่ะ ถ้าเดินเฉียดอาจจะมีเลือดอาบ (หัวเราะ) เป็นคนหัวดีแหละแต่ขี้เกียจ ตอนที่ยังคบกันอ่ะนะ แต่ตอนนี้ก็คงขยันขึ้นแล้ว เห็นอัพสตอรี่เขียนงานถึงตีสี่ก็มี ชอบทำเสียงดัง แล้วก็ยังเป็นคนเสียงแหลมอีก เวลาเค้าโวยวายเราจะชอบเรียกเค้าว่า 'แปดหลอด' 

ชอบกินช็อคโกแลตทุกอย่างเลย เมื่อก่อนอ่ะนะ ตอนนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน (ขำแห้ง)

เป็นคนที่ขนาดต้มมาม่ายังไม่อร่อยเพราะเค้าชอบเติมเปรี้ยวมาก หรือจริงๆเราไม่กินเปรี้ยวขนาดนั้นเลยรู้สึกว่ามันไม่อร่อยก็ไม่มั่นใจ เมื่อก่อนเวลากินข้าวเที่ยงที่โรงอาหารด้วยกัน ถ้าเป็นก๋วยเตี๋ยวเค้าจะเติมจนเราเผลอดุตลอดเลย เพราะเราเป็นคนกินโดยไม่ปรุง ถ้าร้านไหนเราต้องปรุงแสดงว่าควรปิดกิจการได้แล้วนะ ซึ่งไอ้เรื่องปรุงไม่ปรุงของเค้าเนี่ย พอเราโตขึ้นแล้วมาคิดย้อนกลับไปก็รำคาญตัวเองแทนเค้าเหมือนกันว่าจะไปยุ่งอะไรกับถ้วยของเค้า ไม่ได้กินกับเค้าสักหน่อย แต่ถึงจะพูดไปแบบนั้น เค้าเองก็ปรุงมันน้อยลงตามที่เราบอกนะ แต่ว่ามันจะไม่อร่อยสำหรับเค้าก็ตาม เนี่ย ... น่ารักเนาะ 

เป็นคนที่ตามใจเรามากๆ เราจะชอบอ้อนให้เค้าซื้อวิงค์แซ่บที่โรงเรียนให้กินเป็นประจำ เค้าก็บ่นว่าอ้วนนะแต่ก็ยอมซื้อให้กินตลอด เวลาไปเซ่เว่นบ้านเค้าเค้าจะรู้ตลอดเลยว่าเราชอบกินสเลอปี้ แล้วก็จะพุ่งไปกดให้ก่อนเราจะกดอีก เวลาใส่บาตรที่โรงเรียนเค้าก็็็็็จะมานั่งกับเราในแถวห้องเราด้วยเพื่อที่จะได้ใส่บาตรพร้อมกัน อันนี้คือน่ารักมากจริงๆ

มีของขวัญให้เราทุกเทศกาล คือเมื่อก่อนเราเล่นใหญ่มากเวลามีของมาให้ ของชิ้นแรกที่เราซื้อให้เค้าคือตุ๊กตาเต่าแซมมี่นี่แหละ ซื้อมาสองตัว ตัวเล็กให้เค้า ตัวใหญ่เราเอามาไว้หนุนนอน ทุกวันนี้เราก็ไม่ได้นอนหนุนหมอนนะ เพราะหนุนไอ้เต่านี่แทน อยู่มานานจนมีรอยเย็บไปทั้งตัวแล้ว วาเลนไทน์เราเคยซื้อดอกกุหลาบให้เค้า ถ้าจำไม่ผิดจะเป็นช่อใหญ่สองช่อ เขินมาก ทุกวันนี้คิดย้อนไปเราก็ยังเขินอยู่ที่เดินถืออะไรแบบนั้นเข้ามาในโรงเรียน แต่เค้าชอบเล่นใหญ่พวกของขวัญแฮนเมด ปริ้นรูปหน้าเราทีีละส่วนแล้วมาต่อเป็นภาพใหญ่ๆบ้างล่ะ กล่องของขวัญเขียนมือบ้างล่ะ กระดานข้อความ ดาวกระดาษ ไดอารี่่ ผ้าพันคอ คือเยอะมากๆ ซึ่่่่่่่่งเรายังเก็บไว้ทุุุุุุุุกชิ้นเลย :) 

แต่ที่เก็บไม่หมดคือวิิิิิดิโอวันครบรอบทุกเดือน ซึึ่ึ่ึงเราก็็็็็็็เซฟไม่เป็นในตอนนั้น เพราะเป็นคนโลวเทคมากๆ แต่จำได้้้้้้้้้ว่าครั้งนึงเคยมีก็ดีนะมันก็็็็็็พอแล้ว

ชื่อเล่นเค้ามีสองพยางค์มีที่มาจากป้าแถวบ้านคนหนึ่งเวลาขับรถผ่านแล้วป้าจะชอบเรียกเค้าแบบนั้น ตอนแรกก็ไม่เชื่อแต่เคยเจอป้าแกขับรถผ่านวันนึงแล้วป้าแกเรียกชื่อเค้าจริงๆ เลยไม่เชื่อไม่ได้ (ขำ)

เค้าเป็นคนทำให้เรามีชื่อเล่นพยางค์หน้า ซึ่งเป็นชื่อที่เราชอบมากจนใช้มาถึงทุกวันนี้ ซึ่งเพื่อนเรา แม่เรา ก็พากันเรียกแบบนี้หมดแล้ว :)

หนังเรื่องแรกที่ดูด้วยกันคือ the maze runner จำได้ว่าเค้าเกร็งจนเอานิ้วเราไปกัด ดีที่นิ้วไม่ขาด

เค้าทำให้เราชอบกินนมสดวนิลา และเพลงประจำของเราสองคนคือพระจันทร์ยิ้ม

เป็นคนที่เป็นได้ทั้งช่างภาพและนางแบบในคนเดียวกัน แล้วก็เป็นคนแรกที่อยู่ในรูปแรกในไอจีของเรา ที่ตอนนี้ถูกลบไปแล้วเพราะเค้าขอมา

ตอนนี่เค้าเรียนอยู่ในคณะที่เรา'เคย'ใฝ่ฝันอยากจะเรียนมากที่สุด จริงๆตอนนี่ก็'ยัง'อยากเรียนอยู่ แต่ไม่น่าเปลี่ยนใจทันแล้ว (หัวเราะ)

เค้าเป็นคนที่ซื่อสัตย์ในความสัมพันธ์มากๆ (ผิดกับเราในตอนนั้นลิบลับ)

ตอนเค้าใส่ชุดรด.ดูเท่มากๆ ทั้งๆที่ตอนม.ต้น ดูท่าแล้วควรจะเป็นเรามากกว่าที่เรียนรด. แต่พอขึ้นม.ปลายจริงๆดันกลับกันซะงั้น

เค้าเป็นคนที่ใส่ใจแฟนเก่งมากๆเลยล่ะ เรียกว่าเป็น girlfriend material ในอุดมคติเลย ใครได้เป็นแฟนคือคุณโชคดีมากๆเลยนะ

เราน่ะเคยโชคดีแล้วครั้งนึง แต่เราเป็นคนดีไม่พอที่จะรักษาเค้าเอาไว้ เอาเข้าจริงๆเรียกว่าเราเป็นคนที่แย่มากคนนึงเลยล่ะ ถ้าหยาบคายหน่อยก็คือสุดจะเหี้ยแล้ว เค้าเคยกอดขาเราแล้วร้องไห้อ้อนวอนไม่ให้เราไปไหนด้วยซ้ำ เค้าอุตส่าลดศักดิ์ศรีตัวเองขนาดนั้นแล้วแท้ๆแต่เราก็ยังคิดไม่ได้ ... สุดท้ายกว่าเราจะรู้ตัวอะไรๆก็สายไปหมดแล้ว และเราเองนั่นแหละที่ต้องจมปลักอยู่กับความรู้สึกผิดนั้นไปอีกนานแสนนาน โดยไม่รู้ว่าเมื่อไรจะเลิกรู้สึกแบบนี้เหมือนกัน บางทีอาจจะถึงวันตายล่ะมั้ง (แสยะยิ้ม) 

ทุกคนที่่่่่่่่่่่่อ่านอยู่ อาจจะคิดก็็็็็็็็็็ได้ว่าเรื่องช่วงที่เล่า (สัก 13-14 ขวบ) เราอาจจะเด็กไปทีี่จะรู้จักความรักหรือป่าว แต่ถึงอย่างนั้นตอนนี้เองเราก็โตขึ้นมากแล้ว มากพอที่จะไตร่ตรองให้ดีีีีีีีีว่าตอนนั้นจริงๆเป็นความรักหรือไม่ ซึึ่ึ่ึ่ึ่ึ่ึ่ึ่ึ่งสำหรับเด็กอายุเท่านัั้ั้ั้น และสำหรับคนขี้เบื่อแบบเรา การที่คบกับเค้ามาได้้้้้้เกือบ 2 ปี และพอเลิิิิิิิิิิิิกกัััับเค้าเราก็ยัังเก็บเค้าไว้้้้้ในใจมาถึงทุกวันนี้ได้ มัันก็็็็็็็็กินเวลานานมากเลยจริงๆ 5 เกือบ 6 ปีเลยเนาะ ...

คำตอบที่่่่่่่่่่่่มีให้ตัวเองก็คือ ใช่ เรารักเค้า แต่มีบางช่วงบางตอนที่เรารักตัััััวเองมากกว่า คนเห็นแก่ตัวคงต้องได้รับบทเรียนแบบนี้ทุกคนสินะ (ขำแห้ง) แต่จนถึงทุกวันนี้เราก็ยังกล้าพูดว่าไม่มีใครที่เรารักได้เท่าเค้า เราไม่เคยเสียดายเวลาทีี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่คบกับเค้าเลย แต่เราเสียใจที่ไม่ได้ทำอนาคตที่เคยวางไว้้้้้้้ร่วมกับเค้ามากกว่า

เค้าเป็นรักแรกพบของเรา เป็นคนแรกที่สอนให้เรารัก และยังคงเป็นคนที่น่ารักอยู่เสมอ

จริงๆเราอยากเป็นเพื่อนกับเค้านะ แต่มันอยากมากๆเลย เพราะ ... เรากับเค้าไม่ได้คิดจะเป็นแค่เพื่อนมาตั้งแต่แรก



สิ่งที่เราเสียใจมากที่สุดคือ ในชีวิตเราเค้าอาจจะเป็นคนที่มีค่ามากที่สุดในความทรงจำที่เราไม่อยากลืม แต่สำหรับชีวิตเค้า เราอาจจะเป็นแค่ความผิดพลาดที่เลวร้ายที่สุดที่เค้าไม่อยากจำ


แต่สุดท้ายเราก็ยังรู้สึกขอบคุณเค้าเสมอ เป็นเพราะเค้าเราถึงได้โตขึ้นมากขนาดนี้ เค้าทำให้ความคิดเราตกตะกอน รู้ว่าอะไรดีอะไรไม่่ดี มองโลกในความเป็นจริงมากขึ้น สอนให้เราหัดที่จะโทษตัวเองก่อนจะโทษคนอื่น และทำให้เราไม่ได้มีตรรกะที่บิดเบี้ยวอีกต่อไป 

และไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เราจะอยู่โดยมีใครหรือไม่มีใคร พอพูดถึงเรื่องเค้าทีไรเราก็ยังคงมีอาการใจป๊อปแป๊ปทุกทีไม่เปลี่ยนเลย เหมือนกับเค้า ... ที่ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน

เค้าก็ยังคงสวยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย

SHARE
Written in this book
TRUST's
Writer
TRUSTPHm
the truth
Just close your eyes but keep your mind wide open

Comments

novemberp
1 month ago
อ่านแล้วร้องไห้เลยค่ะคุณ สู้ๆนะคะ
ขอให้ก้าวเดินต่อไปอย่างเข้มแข็ง :)
Reply
TRUSTPHm
1 month ago
ขอบคุณนะคะ :)