เรื่องเล่า, วาเลนไทน์ของฉัน
14 กุมภาพันธ์ 2562 

วันวาเลนไทน์ประจำปีมาถึงและจากไปอย่างรวดเร็ว 

ฉันยิ้มขำ ๆ ขณะกาปฏิทิน นึกย้อนไปถึงประสบการณ์ส่วนตัวที่มีทั้งดีและร้ายในวันที่กล่าวถึง 

ฉันเกิดมาในยุคที่เทคโนโลยีมีบทบาทในชีวิตประจำวันยิ่งกว่าเก่าก่อน จะบอกว่าช่วงที่ฉันเกิดจนถึงช่วงเวลาเป็นเด็กน้อยวัยกระเตาะกระแตะเป็นยุคก้ำกึ่งระหว่างเทคโนโลยีและระบบแมนนวลก็ได้นะ 

ฉันได้สัมผัสถึงช่วงแรกเริ่มของเทคโนโลยี เมื่อก่อนทุกอย่างไม่รวดเร็วเท่าปัจจุบัน หลายสิ่งค่อยเป็นค่อยไป ไม่เร่งไม่รีบ เป็นขั้นเป็นตอนชัดเจน

ทุกสิ่งของฉันรวมถึงความสัมพันธ์ของมนุษย์


ฉันมีแฟนคนแรกสมัยที่อินเตอร์เน็ตไม่รวดเร็วนัก การสนทนากับผู้อื่นผ่านแช็ตเป็นเรื่องยุ่งยาก หัวใจจึงพองฟูทุกครั้งที่ได้คุยกับคุณคนในอดีต

การตอบข้อความอีกฝ่ายจึงเป็นเหมือนช่วงเวลารักษา ผ่อนคลายความเหนื่อยล้า, ฟื้นฟูพลังบวกให้ตัวฉันเองและตัวเขา

แต่,
นวัตกรรมโลกพัฒนาเรื่อยมาจนถึงยุคปัจจุบัน

โลกมันเร็วไปเสียหมด 

ฉันยกยิ้ม นึกไปถึงเมื่อวาน, วันวาเลนไทน์ที่ฉันเขียนถึง

การนั่งเล่นอยู่ในร้านกาแฟทำให้ฉันสังเกตอะไรหลายอย่าง, จะหาว่าฉันชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านก็ได้ ฉันไม่ปฏิเสธหรอก

ฉันได้มองผู้คนในอิริยาบถที่แตกต่าง หากส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่ก้มหน้าก้มตา จับจ้องหน้าจอโทรศัพท์พร้อมรัวนิ้วกดพิมพ์ข้อความลงไปกันทั้งสิ้น

น้อยคนที่นั่งคุย สนทนา เฮฮา

อืม...
มันทำให้ฉันเข้าใจคำพูดของคนสนิทฉันคนหนึ่งเลยล่ะ

เขากล่าว

โลกมันเร็ว


เร็วเกินไปต่อจิตสำนึก และความรู้สึกผิดชอบชั่วดี

เห็นอะไรถูกใจเพียงกดหัวใจให้
หรือหนักหน่อยก็กดติดตาม
แล้วแน่นอน การริเริ่มความสัมพันธ์ใหม่จึงเกิดขึ้น

จนบางทีก็ลืมคำนึงนึกคิดถึงความถูกต้องที่ควรจะเป็น

เราอยู่ในโลกที่ศีลธรรมในใจมันตกต่ำ
,ฉันเชื่อเขาสนิทใจแล้ว

ทุกสิ่งสามารถเกิดขึ้นได้ในพริบตาเพียงปลายนิ้วสัมผัส

หายากชะมัด,
ความสัมพันธ์ที่เข้มข้น แข็งแรงและหนักแน่น

ฉันระบายยิ้ม
วันนี้วันที่ 15 แล้ว

สำหรับฉัน, 
วาเลนไทน์ก็เป็นวันธรรมดาวันหนึ่งกระมัง

ฉันนี่ช่างไม่โรแมนติกเอาเสียเลย


15/02/19
อรุณสวัสดิ์เช้าวันศุกร์ที่สดใสค่ะ 
รักคนอื่นแล้ว อย่าลืมรักตัวเองให้มาก ๆ นะคะ
ตะวันวาด
:))


SHARE
Writer
Tawanwad
Writer
When life gives you lemons , make lemonade .

Comments