Breathe : from Hope to Life ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ
ขอเถอะนะ
อย่าเพิ่ง “หมดหวัง”
..
อย่าเพิ่งหมดหวังกับโลกใบนี้..
เสียงเหล่านี้ สะท้อนดังก้องกังวาลและเกิดขึ้นซ้ำไปมา
มันไม่ได้กำลังจะสื่อไปถึงใครหรอกครับ
มันเกิดขึ้นในหัวของผมเองนี่แหละ
เพื่อที่จะสื่อสารมาถึงผม ในห้วงเวลานี้
ห้วงเวลาที่ทุกอย่างดูมืดมิด และไม่เป็นมิตรเอาซะเลย
ผมสัมผัสได้ถึงช่องว่างขนาดเล็กที่เกิดขึ้นในตัวของผม
มันค่อยๆ ผุดขึ้นทีละเล็กทีละน้อย
เปรียบดั่งสิวเสี้ยนที่คอยรังขวานผิวหนังเรา
และมันมากขึ้นเรื่อยๆในทุกๆวัน ทุกๆคืน
และมันกวนใจผมมากๆ ไอช่องว่างสีดำมืดพวกนี้

โลกใบนี้...
สัมผัสแรกของมัน
ผมยังจำมันได้ดี
มันช่างงดงามเสียเหลือเกิน
โลกใบนี้ของผม
แต่สัมผัสแรก
มันก็เป็นเพียงเท่านั้น
หลังจากสัมผัสที่สองและต่อจากนั้น
โลกใบนี้ ก็ไม่ใช่โลกใบเดิมอีกแล้ว
เจ้าช่องว่างสีดำมืดนี้
ได้เกิดขึ้นกับโลกใบนี้ของผม
นับแต่นั้นมา..

จู่ๆ ผมก็เหมือนรู้สึกว่า ตัวผมนั้น
ถูกเชื่อมโยงให้เข้ากับโลกใบนี้
และยิ่งโลกมีช่องว่างเกิดขึ้นมากเท่าไหร่
มันก็จะเกิดขึ้นกับตัวผมเองมากด้วยเช่นกัน
และพอยิ่งสัมผัสมากขึ้นเท่าไหร่
ผมและโลกก็ค่อยๆเปราะบางมากขึ้นเท่านั้น
..
โลกกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
ผมเองก็เช่นกัน
โลกที่แสนงดงามกำลังจะตาย
ตัวตนที่แสนมีค่าของผมก็เช่นกัน
“ เรากำลังแตกสลาย “
ผมและโลก...

ขอโทษด้วย ที่ปล่อยให้ช่องว่างเหล่านั้นเข้ามา
ขอโทษนะ เจ้าร่างกาย
ขอโทษนะ เจ้าจิตใจ
ขอโทษที่หมดหวัง

การแตกสลายของโลกและจิตของผม
เคยเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในฐานะมนุษย์คนนึง
แต่ ณ ขณะนี้ มันกลับกลายเป็นเพียงเศษฝุ่น
ความรู้สึกของการไม่กลัวการดับสลาย
มันเป็นเช่นนี้เองเหรอ..
มันกลับกลายเป็นเราเอง ที่ต้องการดับสูญ
ต้องการความสงบ ความเงียบ
เพื่อที่จะลบช่องว่างและรอยแยกที่เกิดขึ้นมา

ในขณะที่จิตกำลังแตกเป็นเสี่ยงๆ
เสียงเหล่านั้นก็ก้องกังวาลขึ้นในหัว
ในครั้งแรกผมคิดว่ามันคงเกิดขึ้นเองจากตัวผม
แต่หลังจากนั้น มันก็มีสิ่งหนึ่งเปลี่ยนไป
เสียงเหล่านั้นค่อยๆ เปลี่ยนน้ำหนักไปเรื่อยๆ
และมันไม่เหมือนเดิมในแต่ละครั้งที่ได้ยิน
แต่ทุกเสียงจะสื่อเป็นนัยเดียวกัน ถึงสิ่งนี้
“ ความหวัง “
แปลกที่จู่ๆ ทุกสิ่งทุกอย่าง มันก็ดูเชื่องช้าลง
ห้วงเวลาที่แสนจะดำมืดนี้ ก็ค่อยเลือนลางออกไป
ทีละเล็กละน้อย โดยไม่รู้ตัว
ในตอนแรกผมเชื่ออย่างมั่นใจที่สุด
ว่ามันเกิดขึ้นในหัวของผมเพียงแค่นั้น
แต่แล้วบางสิ่งบางอย่างก็ได้พิสูจน์แล้ว ว่าไม่ใช่
เสียงที่เกิดขึ้นไม่ได้มาจากเพียงแค่ผม
มันมีเสียงของ “ พวกเขา ” อยู่ด้วย
พวกเขา หรือ คือสิ่งมีชีวิต ที่เรียกว่า
“ เพื่อนมนุษย์ “
เพียงเพราะผมมัวแต่สนใจแต่การต่อสู้กับตนเอง
จึงทำให้ “ พวกเขา “ ค่อยๆเลือนจางหายไป
แต่ไม่รู้ด้วยเหตุอะไร ช่วงระยะสุดท้ายของแตกสลาย
เสียงของพวกเขาค่อยๆเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
หนึ่งคน ไปสู่สองคน สามคน สี่คน
เหล่าผู้คนที่ผมรักและคิดถึง
เสียงของพวกเขาค่อยๆชัดเจนยิ่งขึ้นเรื่อยๆ
“ อย่าเพิ่งหมดหวังนะ
มีชีวิตอยู่ต่อไปนะ “
เสียงของพวกเขานั้น
คือสิ่งที่สวยงามที่สุด บนโลกใบนี้ของผม


SHARE
Writer
nongkenlilthief
Actor also Writer
23 yo boy who believe in power of acting ig:kenjiwasin

Comments

mighty_
4 months ago
นี่มันพระเอกเอ็มวีเพลง วาเลนไทน์ห่วยๆนี่นา 

Reply
nongkenlilthief
4 months ago
เกลียดดด 5555555’