บทที่ 3 : ห ล อ ก
ฉันกำลังออกเดินทาง
มีจุดหมายคือเสียงดนตรี
มีเพื่อนร่วมทางที่แสนดี
มีความหวังอันริบหรี่ . . . ว่าจะได้เจอเธออีกครั้ง

เคยมีคนบอกฉันว่า ถ้าเลิกกันแล้วก็กลับไม่เป็นเพื่อนกันไม่ได้หรอก แต่สำหรับฉันมิตรภาพและความทรงจำดีๆมันมีค่าเกินกว่าจะทิ้งขว้างไปได้ ฉันสามารถถอยตัวเองกลับไปเป็นเพื่อนกับคนที่เคยเป็นคนรัก ฉันทำได้มาโดยตลอด แต่แล้ววันนึง ก็มีคนที่เป็นข้อยกเว้น

กาลเวลาผ่านไปเนิ่นนาน
ฉันที่เข้มแข็งออกเดินทางเหมือนที่ผ่าน
แล้วเธอก็เดินกลับเข้ามาด้วยคำว่า
เจอกันหน่อยมั้ย

ประโยคเรียบง่ายที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไร
ประโยคที่ทำให้ฉันตายใจ
ประโยคที่ทำให้ใจสั่นอีกครั้ง

การพบกันครั้งนี้ไม่ได้มีบทสนทนาที่ยืดยาว ไม่มีการรื้อฟื้นความหลังผ่านคำพูด อันที่จริง มันแทบจะไม่มีคำไหนเลยต่างหากนอกจากคำว่า หวัดดี สบายดีมั้ย น่าแปลกที่ฉันนั้นไม่สามารถแม้แต่จะเปล่งเสียงเพื่อตอบกลับ ทำได้แค่ตอบผ่านสายตา ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ แล้วเธอก็เดินจากไปอีกครั้ง

ไม่มีคำพูดที่ถูกกล่าวขึ้นเพื่อรำรึกถึงอดีต แต่ภาพทุกอย่างกลับปรากฎขึ้นมาในความทรงจำ ย้อนกลับไปตั้งแต่วันแรก วันที่เรามีกันและกัน จนถึงวันที่ต้องจากลา

ฉันแพ้แล้ว . . . ฉันยอมแพ้แล้ว
หลายปีที่ผ่านมาฉันหลอกตัวเองมาโดยตลอด
ฉันไม่ได้เข้มแข็ง
ฉันไม่ได้เก่ง
ฉันไม่เคยลือเธอ
และฉันไม่เคยรักเธอน้อยลงเลย
SHARE
Written in this book
บันทึกละเมอ
เรื่องราวที่ละเมอขึ้นมาพิมพ์
Writer
08th_dec
เรื่องเล่าของคนเหงา
ชีวิตของฉันยังคงเดินต่อโดยมีคุณอยู่ในความทรงจำ

Comments