[One shot] กอด (Minju x Sakura)






แกจำได้ป่ะว่าวันรับปริญญา เราเพิ่งได้กอดกันครั้งแรก













- งานรับปริญญา 2019  -



“มิ้น— ถ่ายรูปให้หน่อย”

"เออ มาดิ"  

มินจูเลิ่กลั่กนิด ๆ กับการรับกล้องระดับ DSLR พ่วงด้วยเลนส์ขนาดหนักมือมาจากเพื่อน แปลกใจที่ซากุระอุตส่าแบกกล้องตัวโตมา แต่ดันไม่พาตากล้องมาด้วยสักคน

"เราเอาของพี่ชายมาอะ แต่ลืมไปว่าถ้ามันไม่มาด้วยก็ไม่มีคนถ่าย"

"ถึงว่า เห็นแกใช้แต่มือถือ"

"แต่ตอนนี้ก็ได้ตากล้องแล้วอะเนอะ"

มินจูหลุดขำให้กับความคิดเองเออเองของเพื่อน แต่ก็แอบพอใจกับประโยคที่คล้ายจะบังคับดังกล่าว 
ทำให้ทุก ๆ การลั่นชัตเตอร์มาจากความตั้งใจให้ได้ภาพที่ดีที่สุดสำหรับเจ้าของกล้องทั้งสิ้น ยอมแม้กระทั่งเดินหามุมถ่ายจบเกือบทั่วทั้งงาน ชนิดที่ลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองก็เป็นบัณฑิตเช่นกัน 

“แต้งกิ้วนะมิ้น”

มินจูส่งกล้องคืนให้เจ้าของไปเมื่อดูเหมือนจะหมดหน้าที่ ซากุระกดปุ่มย้อนกลับไปเช็คสองสามรูปล่าสุดก่อนหันมายิ้มหวานเพื่อบอกกับตากล้องว่าหล่อนพอใจกับรูปเซ็ตนี้มากแค่ไหน 



“ไหน มากอดทีดิ้”



ไม่ทันให้ได้ตั้งตัวกับประโยคที่เพิ่งได้ยิน คนตรงหน้าก็โผเข้ามากอดกัน จนมินจูเสียหลักถอยหลังไปสองก้าว แม้กายหยาบภายนอกจะกลายเป็นเหน็บชาไร้ความรู้สึก แต่อวัยวะภายในที่อกซ้ายกลับสูบฉีดเลือดรุนแรงกว่าปกติไปมาก ความรู้สึกเหมือนอยู่ในหนังไปชั่วขณะ เวลามันหยุดอยู่นิ่ง เสียงจอแจรอบตัวก็เงียบหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจตัวเองเต้นโครมคราม จนน่ากลัวว่าหากปล่อยใจไปกว่านี้อีกนิดคนที่อยู่ ๆ  ก็เอาตัวมาแนบชิดกันขนาดนี้จะจับได้เอา

สุดท้าย มินจูก็คิดอะไรไม่ออก นอกจะรีบใช้สองมือดันอีกคนออกไป จนคนกอดทำหน้าไม่พอใจ 

"อะไรวะ รังเกียจอ่อ"

...ขอโทษนะ ที่เป็นคนผละออกก่อน แต่ถ้าปล่อยให้แกกอดเรานานกว่านี้อีกแค่นิดเดียว แกได้รู้แน่ ว่าเราชอบ...



...มันเป็นเพราะเราเองแหละ 'ที่ไปชอบแก' ทุกอย่างมันเลยดูฝืน ดูยากไปหมด แม้แต่การแสดงออกอะไรง่าย ๆ ที่เพื่อนควรแสดงออกต่อกันอย่างธรรมดา แต่เรากลับทำไม่ได้

แต่ก็ขอบคุณแกมากนะ ที่กอดเรา กอดเราแน่นมาก ๆ 

เสียดาย เราแม่ง ไม่กล้าจะกอดแกกลับด้วยซ้ำ ทำได้แค่ตกใจไอ้กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มเดิม ๆ ของแก

แกอะ อย่างกับรู้ว่าเราอยากได้ของขวัญชิ้นนี้เป็นสิ่งสุดท้ายก่อนที่เราจะไม่ได้เจอกันอีก ขอบคุณนะ ที่กอดเราเป็นครั้งแรก และก็อาจจะเป็นครั้งสุดท้าย...









-2021-


...แล้วมันก็ไม่ได้เป็นการเจอกันครั้งสุดท้ายจริง ๆ หรอก 
เราบังเอิญมาเจอกันอีกครั้งหลังจากวันนั้น ประมาณสองปี

เราเจอกันอีกครั้ง ในวันที่ความรู้สึกของเราเปลี่ยนไป 
ไม่ได้เลิกชอบแก แต่มันก็แค่ ไม่ได้รุนแรงเหมือนเมื่อก่อน...


///


"ซากุระ จำวันรับปริญญาได้ป้ะ"

"จำได้ดิ ก็เพิ่งผ่านมา-- สองปีเองป้ะ
มิ้นแหละ ลืมหรอ ว่าความจำเราดีแค่ไหน"

"เออจริง สมองแกมันไม่รู้จักคำว่าลืม"

"เนี่ย มิ้นชอบกวนตีนเรา
แล้วตกลง เรื่องวันรับปริญญาทำไมหรอ"

"แกจำได้ป่ะว่าวันรับปริญญา เราเพิ่งได้กอดกันครั้งแรก"

ความจริงมินจูก็ยังงง ๆ ตัวเองอยู่ว่าเปิดหัวขอเรื่องกอดนี่ขึ้นมาทำไม ถึงจะไม่ได้ตื่นเต้นกับการพูดเรื่องใกล้หัวใจแบบน้ีเท่าตอนนั้น แต่เอาจริง ๆ ก็แอบเขินอยู่เหมือนกัน

"จริงอะ ทำไมเราไม่เห็นรู้วะ
เรียนด้วยกันมาตั้งสี่ปี"

คำตอบนั้นทำเอาคนคิดไม่ซื่อใจแป้วลงไปนิดหน่อย

"ไหนว่าจำได้ทุกเรื่อง ขี้โม้นี่"

"มิ้น เราแค่จำเก่ง เราไม่ใช่คอมพิวเตอร์"

...ทำไมกลายเป็นว่า เรื่องที่น่าจดจำที่สุดของเรา ถึงกลายเป็นเรื่องที่แกลืมวะ...

"อื้ม--"

คงเป็เพราะมินจูเผลอแสดงสีหน้าผิดหวังจนเกินกลั้นออกไป ซากุระจึงหยอกกลับด้วยการอ้าแขนกว้างทำท่าจะโผเข้ากอดอีกคน

"งั้น กอดอีกเอามั้ย"

...เพื่อให้เรากลับไปหวั่นไหว ให้กลับไปชอบแกมากเหมือนเดิมน่ะหรอ...

"ไม่เอาแล้ว"

...ไม่เอาแล้ว ซากุระ...

"เอ้ะ ตกลงแกก็ไม่ได้ดีใจนี่ ที่เรากอดอะ เหอะ !"

"ดีใจดิ ได้กอดแกเนี่ย 
เรารอมาตั้งนาน"

ความกลัวว่าเพื่อนคนสำคัญ (ของใจ) จะเข้าใจผิด ทำให้ตัวเองหลุดพูดอะไรแปลก ๆ ออกไปจนได้

"บ้าอ่อ เพื่อนประสาอะไรห้ะ จะกอดกันถึงต้องคิดมากขนาดนั้น

...หรือว่าแกคิด"

ซากุระที่นาน ๆ ที่จะทำหน้าตากวนประสาทกันเสียที ในเวลาแบบนี้กลับมาใช้หน้าตาแบบนั้นพูดประโยคที่เพื่อนสนิท (คิดไม่ซื่อ) ฟังแล้วอยากจะด่ากลับเสียให้ได้

"แกต่างหากที่ไม่ได้คิดอะไร !"

...เชี่ยยยย พูดอะไรออกไปวะ...

"หืม?"

จะว่าตกใจก็ตกใจแหละที่มาหลุดพูดความรู้สึกที่เก็บมาตลอดหกปีนี้ออกไปง่าย ๆ แบบนั้น ก็คนตรงหน้ามายั๊วกันก่อนนี่ มินจูหลับตาถอนใจสั้น ๆ ให้กับความวู่วาม ได้แต่คิดปลอบใจตัวเองส่ง ๆ ว่า อย่างน้อยก็ไม่ได้มาเจอกันทุกวันเหมือนตอนเรียนอยู่เสียหน่อย ยังไงก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว 

...พูด ๆ ไป จะได้จบ...

"ถามจริงกุระ มองตาเรา แกไม่รู้หรอ
ต้องให้เราพูดจริงหรอ
คนฉลาด ๆ แบบแกเนี่ยนะ"

"เราจะไปรู้ความคิดแกได้ไง"

คนที่อยู่ในสถานะแอบชอบอุตส่ากลั้นใจรวบรวมความรู้สึกแทบตาย กว่าจะพูดแบบนั้นออกไปได้ คนฟังกลับแสดงท่าทีตอบอย่างไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย 

"งั้นพูดมาตรง ๆ ดิ ว่าไม่รู้"

"ไม่รู้... มั้ง"

...คนที่กวนตีน มันคือแก...

"แกอะ ไม่สงสารเราเลย"

"แล้วไงวะ ! ทีแกล่ะ ไม่เห็นจะพูดอะไรให้มันเคลียร์เลย
ทำไม เขินอยู่หรือไง"

มินจูเม้มปากหวังจะซ่อนความประหม่าที่เอ่อล้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ ใบหน้าร้อนผ่าวควบคุมไม่ได้ ไม่อยากเดาเลยว่าใบหูตัวเองขึ้นสีแค่ไหน

"แน่ะ... แสดงว่ายังไม่เลิกชอบเราใช่ป้ะ"

ซากุระยิ่งยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกเป็นการหยั่งเชิง มินจูถูกไล่ต้อนเสียจนจนมุมอีกแล้ว ทั้ง ๆ ที่ยังไม่กล้าตั้งคำถามแบบนี้กับตัวเองด้วยซ้ำ คนที่ต้องการให้รู้เรื่องที่เธอแอบชอบเป็นคนสุดท้ายกลับมาเอ่ยปากถามกันหน้าซื่อตาใสเสียได้ ทำอย่างกับรู้มานานแล้วอย่างนั้นแหละ

"แกเนี่ยมัน..."

"เรามันทำไมไม่ทราบ"

"ก็แกมันร้ายไง
แกรู้ว่าต้องจัดการกับเรายังไง 
แกรู้ว่าจะพูดแบบไหนให้เรายอม
ไอ้ 'ขี้อ่อย' "

"เนี่ยอะนะเรียกว่า อ่อย
แกอ่อนหัดเองไม่ใช่หรอ"

ซากุระหลุดขำให้ท่าทีแสนงุ่นงานของเพื่อนผู้หน้าบางของเธอ แกล้งจิ้มไปแถวอกด้านซ้ายสองสามทีให้หงุดหงิดเล่น ๆ 
มินจูนิ่งไปสักครู่ ทำให้ซากุระคิดว่าหรือเธอจะแกล้งเขาแรงเกินไปจริง ๆ แต่จู่ ๆ อีกคนก็เอื้อมมือมาแตะหลังมือเธออย่างเกรงใจก่อนจะเอ่ยขึ้นมาด้วยเสียงแผ่วเบา

"มาบอกแกตอนนี้ มันไม่ได้แย่เท่าไหร่ใช่มั้ยอะ... 
ขอโทษนะ"

"บอกชอบนี่มันไม่ดียังไง 
แกอะคิดเยอะ"

"ก็ถ้าเราบอกแกไปตอนนั้น แล้วต้องมาเจอกันทุกวัน แกจะไม่อึดอัดหรอ"

"ไม่รู้สิ
ก็แกไม่เคยบอกนี่...
แกยังไม่เคยลอง แล้วเราจะไปรู้ป้ะ"

เป็นอีกครั้งที่มินจูมองซากุระกลับด้วยสายตาของผู้แพ้

"แกเก่งเนอะ แค่พูดอะไรธรรมดา ก็เหมือนอ่อยเราไปหมด"

"ว่าเราอ่อยอีกและ เป็นบ้าป้ะ"

"ไม่ใช่ ๆ 
หมายถึงว่า แกดูเลือกใช้คำพูดแบบนั้นได้ตลอดเลยอะ
แบบที่ทำให้เรา... หวั่นไหว"

"ที่ว่าหวั่นไหวอะ หมายถึงเมื่อก่อนนั้นน่ะหรอ"

...หมายถึง ตอนนี้ก็ด้วย...

"ใช่ดิ เมื่อก่อนไง"

"หรอ หมายความว่าตอนนี้ก็เฉย ๆ แล้วใช่ป้ะ"

"ก็..."

คนซื่อบื้อแบบนี้ ให้ซากุระมองมาจากดาวอังคารยังรู้เลย ว่ารู้สึกอะไรอยู่ เธอก็แค่อยากแกล้งเขาอย่างนั้นแหละ เห็นว่าเก็บมาได้ตั้งนานนี่ ไหน ๆ จะพูดแล้วก็ต้องพูดให้หมดสิ จทำเป็นปากหนักอยู่ได้ เดี๋ยวก็อึดอัดตายพอดี

ก็ใช่ว่าเธอจะปิดกั้นโอกาสเขาเสียเมื่อไหร่ คน ๆ นั้นน่ะ คิดเองเออเองทั้งหมด

"มิ้น เรามาลองทำเหมือนคนเพิ่งรู้จักกันดูมั้ย"

"ห้ะ ทำไมอะ"

"ก็ถ้าเราไม่ใช่เพื่อนกัน แกอยากจะลองดูใหม่มั้ย"

"ลองอะไร"

ซากุระชักจะเป็นฝ่ายโมโหกับความสมองช้าผิดเวลาของอีกคนขึ้นมาบ้างแล้ว 


...มินจู ไอ้ซื่อบื้อ!...




ก็ ลองจีบเราไง !


















SHARE
Writer
ElevenEleven
None
Inspired by u.

Comments

Bamncha
2 months ago
น่ารักมากเลยค่ะ ชอบนะ._.💕
Reply
ElevenEleven
2 months ago
ช่ายย ซากุของเราน่ารักมากๆ☺️