[Fic] White Shirt (Gaeun x Eunbi) <29>
ไม่น่าไปพูดแบบนั้นใส่เยนาเลย.. เยนามาหาเธอ ซื้อของกินมาให้ มาถามว่าเธอเป็นอะไรถึงที่ แต่เธอกลับไปพูดแบบนั้นกับเพื่อน ทั้ง ๆ ที่มันไม่ใช่ความผิดเยนาเลยสักนิด เยนาก็แค่เป็นห่วงเธอเท่านั้นเอง

มันผิดที่ความรู้สึกบ้า ๆ ของเธอเองต่างหาก..

ยูจินคิดทบทวนเหตุการณ์เมื่อครู่ขณะที่กำลังอาบน้ำ จริง ๆ ไม่ได้อยากอาบหรอก แต่อยากล้างหน้าล้างตาสักหน่อยเท่านั้น เธออยากทำงานบ้านให้ตัวเปื้อน ๆ แล้วค่อยอาบทีเดียว แต่ไหน ๆ ก็เข้ามาอยู่ในห้องน้ำแล้ว และก็ยังไม่อยากออกไปเจอหน้าเยนาตอนนี้ด้วยก็อาบน้ำไปเลยละกัน พอยูจินออกจากห้องน้ำมาอีกครั้ง เยนาก็ไม่อยู่แล้ว สงสัยจะโกรธเลยกลับไปแล้วมั้ง..

ไม่น่าไปพูดแบบนั้นเลย.. เยนาจะเข้าใจได้ยังไงในเมื่อมันมีแต่เธอที่คิดอะไรไปไกลอยู่คนเดียว

เยนาอุตส่าห์มาหาเธอ แทนที่วันนี้จะได้อยู่ด้วยกันสองคน ไม่มีต้องมีคนอื่นให้เธอเห็นแล้วปวดใจ เธอก็กลับทำมันพังซะได้ ยูจินทิ้งตัวลงบนเตียง ผ่อนลมหายใจพยายามจัดการอารมณ์เริ่มที่ตีกันยุ่งของตัวเองอยู่พักนึง ก่อนจะลุกขึ้นมาจัดการงานบ้านเพื่อจะได้เลิกคิดฟุ้งซ่าน

แต่เพียงแค่เริ่มปัดกวาดเท่านั้น เยนาก็กลับเข้ามาในห้องพร้อมถุงช้อปปิ้งขนาดใหญ่ ไม่พูดพร่ำทำเพลงเยนาจัดแจงเอาของที่ซื้อมาเข้าตู้เย็น จนตู้เย็นที่เกือบจะว่างเปล่ากลายเป็นเกือบจะไม่มีที่ว่างแทน อะไรของเค้าเนี่ย นี่ตู้เย็นเธอมันโล่งจนต้องซื้อของมาเติมสองรอบเลยเหรอ

“ซื้ออะไรมาเยอะแยะเนี่ย”

เยนาไม่ยอมตอบแต่จัดของต่อไปจนเสร็จ แล้วไปนั่งกอดตุ๊กตาหมาอยู่ที่พื้นข้างเตียง เหลือบตามองมาทางเธอเหมือนกลัวเธอจะดุ สีหน้าของเยนาดูหงอยเกินกว่าจะเป็นเยนาโหมดปกติ เห้อ.. พอเห็นแบบนี้แล้วก็ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นอีก

“เธอกินข้าวรึยัง”

“ยัง”

“จะกินอะไรล่ะ ฉันจะได้โทรสั่ง หรือจะกินของที่เธอซื้อมาเต็มตู้เย็นฉันเนี่ย”

“…”

“จาจังมยอนมั้ยมาส่งเร็วดี หรือว่าจะกินไก่อบ เธอไม่ได้กินไก่อบนานแล้วนะ”

“แล้วยูจินล่ะ”

“?”

“เธออยากกินอะไรเหรอ”

“ฉันกินอะไรก็ได้ แล้วแต่เธอ”

“ไม่เอาสิ เธออยากกินอะไร บอกมาแล้วฉันจะตามใจเธอ”

“ฉันคิดไม่ออกหรอก.. ทำไมอยู่ ๆ เธอถึงถามล่ะ”

ฉันก็อยากรู้ความรู้สึกของยูจินบ้างไม่ได้เหรอ

“…”

“บอกมาเถอะ บอกให้ฉันรู้บ้าง เพราะตอนนี้แค่ให้ฉันลองเดาว่าเธออยากกินอะไร ฉันก็คิดว่าคงเดาผิดแน่ ๆ เลย”

เยนาพูดแล้วฟุบหน้าลงกับเจ้าตุ๊กตาหมา ทำเหมือนไม่กล้าสู้หน้าเธอ ซึ่งยูจินไม่รู้ว่าเยนาเป็นอะไร

“เธอเป็นอะไรรึเปล่า”

“…”

“เยนายา”

ยูจินยืนมองเยนาที่ทำท่าเหมือนคิดหนัก เยนาถอนหายใจก่อนจะพูดออกมา

“ยูจินอา.. ช่วงนี้น่ะ ฉันไม่รู้สักนิดว่าเธอกำลังคิดอะไร รู้สึกยังไง ต้องการอะไร ฉันไม่รู้อะไรเลย”

เยนาพยายามกลั่นกรองสิ่งที่เธอกำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้ให้ยูจินได้ฟัง เธอรู้สึกไม่ดีเลยที่ยูจินกั้นกำแพงกับเธอ มันคงต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่างที่ทำให้ยูจินเป็นแบบนี้

“หรือเพราะฉันมันก็ไม่เคยรู้เรื่องเธออยู่แล้ว อาจเพราะฉันไม่ค่อยได้ถาม เธอก็ไม่เคยบอก หรือคงเพราะฉันใส่ใจเรื่องของเธอน้อยเกินไป ปล่อยให้ระหว่างเรามีแค่เรื่องของฉันและมีความสุขที่ได้มีเธอข้าง ๆ แบบนี้ ฉันนี่มันนิสัยไม่ดีเลย”

“…”

“อย่างวันนี้ฉันอยากซื้อของมาใส่ตู้เย็นให้เธอ แต่ก็คิดไม่ออกว่าเธอชอบกินอะไรบ้าง ฉันหยิบของจนเต็มตะกร้า พอมองอีกทีกลายเป็นว่ามีแต่ของที่ฉันชอบทั้งนั้นเลย ฉันน่ะ.. รู้สึกว่าตัวเองเป็นเพื่อนที่แย่มาก เธอจำได้ตลอดเลยว่าฉันชอบอะไรไม่ชอบอะไร แต่ฉันกลับจำของที่เธอชอบได้น้อยมาก พอเธอเข้าไปอาบน้ำ ฉันก็คิดขึ้นมาว่าที่ฉันซื้อมาอาจจะผิดก็ได้ เธออาจจะไม่ได้ชอบกิน ฉันก็เลยไปซื้อมาอีก สุ่มหยิบมาหมดทุกอย่างเลย มันจะต้องมีอะไรที่เธอชอบบ้างแหละ มันต้องมีซักอย่างที่ฉันซื้อถูกใจเธอ”

“…”

“แล้วอย่างที่เธอบอกว่าเมื่อคืนเธอออกไปดื่มมา เธอไปดื่มจนหลับไป เธอให้คนแปลกหน้ากลับมาด้วยเพราะเธอเหงา เธอไม่อยากนอนคนเดียว.. ฉันไม่รู้เลยว่าเธอกำลังรู้สึกแบบนั้น ฉันไม่รู้ว่าเธอเหงาขนาดไหน เพราะเวลาฉันอยู่กับเธอน่ะ ฉันไม่เคยรู้สึกว่าเหงาเลยสักครั้ง เวลาอยู่กับเธอน่ะฉันอุ่นใจมากจริง ๆ ฉันไม่รู้มาก่อนว่ามีแต่ฉันที่มีความสุข.. ที่ผ่านมาคงเป็นฉันที่ตักตวงจากเธอฝ่ายเดียวสินะ เธอถึงได้เหงาขนาดนี้”

ฉันก็มีความสุขที่ได้อยู่กับเธอนะเยนา แต่ไม่ใช่ตอนที่เห็นเธอยืนเคียงข้างเค้าคนนั้น..

“ฉันคงเห็นแก่ตัวมากจนเธอเบื่อ ช่วงนี้เธอเลยไม่ค่อยอยากคุยกับฉัน มันเป็นอย่างนั้นรึเปล่ายูจินอา เธอถึงได้เย็นชากับฉันขนาดนี้”

“ไม่ใช่.. ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก”

“แล้วมันเกิดอะไรขึ้นเหรอ ฉันทำอะไรผิดไปกันแน่เธอถึงเป็นอย่างนี้.. ก็คงจริงอย่างที่เธอบอกนั่นแหละฉันไม่เคยเข้าใจอะไรสักอย่าง ไม่เคยรู้อะไรเลยด้วย ไม่เคยรู้ว่าเธอกำลังเหงา จำรายละเอียดเรื่องเกี่ยวกับเธอไม่ได้ ไม่เคยรู้เลยตัวเองเป็นเพื่อนที่แย่มากขนาดนี้”

ยูจินย่อตัวนั่งลงเพื่อจะมองหน้าเยนาได้ชัด ๆ สำหรับเธอแล้วเยนาเหมือนเจ้าลูกเจี๊ยบสีเหลืองที่ร่าเริงอยู่เสมอ เยนากินเก่ง วิ่งเก่ง แค่เธอเห็นเจ้าลูกเจี๊ยบวิ่งไปมารอบตัวเธออย่างร่าเริงเธอก็มีความสุข แต่ตอนนี้เยนาดูเหมือนลูกเจี๊ยบหงอย ๆ มันไม่กิน ไม่เดิน ขดตัวอยู่ที่มุมแคบ ๆ ขนสีเหลืองแสนสดใสของมันมีสีอื่นมาแซมอยู่ เธอไม่รู้ว่ามันกำลังผลัดขนเพื่อจะเติบโต หรือเพราะขนของมันเปรอะเปื้อนความหมองหม่นจากตัวเธอกันแน่

“เยนายา.. เธอไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก แล้วเธอก็ไม่ได้เห็นแก่ตัวด้วย อย่าคิดมากไปเลย พักนี้ฉันแค่มีเรื่องให้คิดเยอะน่ะ ขอโทษนะที่ทำให้เธอไม่สบายใจ”

เยนายา เป็นฉันเองตักตวงจากเธอตั้งมากมาย เธอคงไม่รู้ว่ารอยยิ้มของเธอทำให้วันหม่น ๆ ของฉันสดใสขึ้นแค่ไหน เวลาเธอชวนฉันทำอะไรแผลง ๆ ด้วยกันฉันก็สนุกมาก เธออย่ามาเศร้าใจเพราะคนอย่างฉันเลยนะ

“ไม่จริงหรอก เธอโกหก”

อืม.. ฉันโกหก ฉันแค่ทนไม่ไหวที่เห็นเธอรักคนอื่นน่ะ ฉันก็เลยทำตัวแบบนั้น เยนายา.. ฉันนี่มันงี่เง่าเนอะ ไปรักเธอเอง เจ็บเอง แล้วก็ไปพาลใส่เธอ ฉันทำตัวแย่สุด ๆ ไปเลย

“ยูจินอา.. บอกมาเถอะนะว่าฉันไปทำอะไรไว้เธอถึงได้โกรธฉัน”

“ฉันไม่ได้โกรธอะไรเธอหรอก”

“แล้วทำไมเธอถึงทำอย่างนั้นล่ะ เธอทำเหมือนกับว่าไม่อยากจะคุยกับฉันถ้าไม่จำเป็น”

เพราะฉันอยากจะตัดใจถึงทำไปแบบนั้น แต่วันนี้เธอตั้งใจมาหากัน ก็คงเป็นอีกวันที่ฉันทำไม่ได้อีกแล้ว..

“ฉันมันบ้าไปเองแหละ”

บ้าไปเองที่คิดว่าทำแบบนั้นแล้วอาจจะตัดใจจากเธอได้

“ขอโทษนะ แต่ฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้วล่ะ”

เพราะทำอย่างนั้นไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย..

“สัญญานะ”

“อือ สัญญา”

“เกี่ยวก้อยกันก่อน”

“…”

“ยูจินอา”

“ก็ได้”

ยูจินยอมเกี่ยวก้อยกับเยนาที่ยื่นมือมารอไว้ก่อนแล้ว เยนาทิ้งเจ้าตุ๊กตาหมาแล้วโผเข้ากอดยูจินจนยูจินล้มลงไปนอนบนพื้นห้อง เยนากอดยูจินแน่น หน้าแนบซบอยู่ที่หน้าอกของยูจิน เธอได้ยินเสียงหัวใจยูจินเต้นแรงมาก

“เธอไม่สบายเหรอ”

“ปะ..เปล่า”

“แล้วทำไมใจเต้นแรงจัง”

“ไม่หรอก เต้นปกติ”

“หน้าก็แดงด้วยนะ”

“…”

“กะ.. ก็เธอมานอนทับฉันอะ”

“ยังไงอะ งง เพราะฉันตัวหนักเหรอ เธอเจ็บใช่มั้ย งั้นฉันลุกนะ”

“ไม่ต้อง!”

“อ้าว”

“ช่วยอยู่อย่างนี้อีกแป๊บนะ.. เอ่อ.. ฉันหนาวน่ะ ตอนนี้มันอุ่นดี”

“ยูจินนี่ขี้หนาวจัง เธอต้องใส่เสื้อผ้าหนากว่านี้นะ”

ยูจินยกมือสั่น ๆ ของตัวเองเพื่อลูบผมเยนาที่พูดงึมงัมอยู่ตรงหน้าอกเธอ เยนาเงียบไปตอนที่เธอสัมผัสเยนาอย่างแผ่วเบา แต่ก็ไม่ได้ขัดขืน พอเยนาไม่ว่าอะไรเธอก็ทำต่อ เธอลูบลงบนผมสวย ๆ ของเยนาอย่างช้า ๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า เธอรู้สึกว่าเยนากอดเธอแน่นขึ้นอีก

“ยูจินอา ฉันง่วง”

“ก็นอนซะสิ”

“แต่ก็หิวด้วย”

“งั้นก็งีบแป๊บนึงก่อนแล้วค่อยตื่นมากินนะ”

“ฉันขอนอนตรงนี้ได้มั้ย.. ไม่อยากขึ้นไปบนเตียงเลย”

“ก็เอาสิ”

“เธอเมื่อยรึเปล่า”

“นิดหน่อยแต่ทนได้”

“งั้นขอนอนแป๊บนึงนะ”

“อื้อ”

ยูจินคว้าตุ๊กตาหมามาหนุน เยนาขยับตัวนิดหน่อยแล้วเงียบไป ยูจินจึงคิดว่าเยนาอาจจะหลับไปแล้ว แต่เธอก็ยังไม่หยุดลูบผมเยนาเบา ๆ

“ยูจินอา”

“ว่า”

“เธออยากกินอะไรเธอยังไม่บอกฉันเลยนะ

อยู่ ๆ คนที่เธอคิดว่าหลับไปแล้วก็ถามขึ้นมา

“ไม่มีอะไรที่อยากหรอก กินได้หมดแหละ”

“ไม่เอาสิ.. งั้นบอกหน่อยว่าชอบกินอะไร”

“คิดไม่ออกอะ ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอก”

“แบบนี้ฉันก็ซื้อขนมให้เธอไม่ถูกสิ”

“เยนาอยากซื้อขนมให้ฉันเหรอ”

“อือ เพราะไม่รู้ว่าเธอชอบอะไรก็เลยต้องซื้อหมดเลย ถ้ารู้แล้วจะได้ไม่ต้องสุ่มแบบนี้อีก”

“ฉันก็ไม่ค่อยรู้หรอกว่าตัวเองชอบอะไร ฉันกินอะไรก็ได้ แต่ถ้าเธออยากรู้พอเธอตื่นแล้วเรามาลองชิมของที่เธอซื้อมากันมั้ย ฉันชอบอันไหนฉันจะบอกเธอ”

“อือ อย่างนั้นก็ได้ แต่ยูจินห้ามแกะเยอะเกินนะ ฉันกลัวกินเยอะ”

“ก็อย่ากินเยอะสิ”

“ถ้ามันอร่อยก็ไม่อยากหยุดกินอะ พักนี้แก้มฉันเริ่มออกเยอะแล้วด้วย น้ำหนักขึ้นแน่เลยอะ ต้องลดแล้วล่ะ”

แก้มเธอน่าจุ๊บจะตาย ไม่รู้หรือไงเยนายา..

“แต่ฉันอยากแกะเยอะอะ เยนายาพรุ่งนี้ค่อยลดได้มั้ย”

“ก็ได้ เห็นแก่เธอหรอกนะ”

อยากกินเยอะ ๆ ก็บอกมาเถอะ ลูกเจี๊ยบเอ๊ย

“ตอนนี้เธอง่วงก็นอนได้แล้ว เดี๋ยวนาน ๆ ไปฉันเมื่อยมากก็ไม่ให้นอนแบบนี้แล้วนะ”

“ไม่เอาอะ นอนแล้ว ๆ ฝันดีนะยูจิน”

เยนาหลับไปแล้ว ยูจินสังเกตจากลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอของเยนา ยูจินรู้สึกว่าเพดานห้องสีขาวหม่น ๆ ของเธอวันนี้มันดูสว่างกว่าปกตินิดหน่อย คงเพราะสีเหลืองของเจ้าลูกเจี๊ยบล่ะมั้งที่ทำให้ห้องดูสว่างแบบนี้

ตั้งแต่เมื่อคืนถึงตอนนี้มีเรื่องใหม่ ๆ เกิดขึ้นเยอะเลย อาจจะเยอะกว่าชีวิตปกติของเธอทั้งปีอีกมั้ง ทั้งไปดื่มเหล้าที่บาร์โดยตั้งใจจะว่าใครพาไปไหนก็จะไป กลับบ้านกับผู้หญิงที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก แล้วก็มานอนให้เค้ากอดปลอบใจ เยนามาหาเธอเหมือนอยากจะง้อ แถมยังมานอนซบกันแบบนี้อีก.. ยูจินรวบรวมความกล้าแล้วจูบลงกลางกระหม่อมของเยนาเบา ๆ

“ฝันดีนะ เยนายา”

จากเรื่องทั้งหมดเธอได้เรียนรู้เพิ่มอีกอย่างคือการตัดใจมีส่วนคล้ายกับการลดน้ำหนักอย่างมาก 


เพราะอย่างที่รู้กันอยู่ว่า การลดน้ำหนักเป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้เสมอ



หลังจากเตียงที่สั่งไว้มาส่งและติดตั้งเสร็จเมื่อตอนสาย ทั้งอึนบีกับกาอึนจึงทำความสะอาดครั้งใหญ่ให้ห้องมันอยู่ได้จริง ๆ กว่าจะทำอะไรเสร็จเวลาก็ล่วงเลยไปเกือบบ่าย แล้วก็เหนียวตัวจนต้องชวนกันไปอาบน้ำ 

กาอึนเรียกน้องมานั่งที่โซฟา เธอเช็ดผมให้อึนบีที่อยากสระผมแต่ขี้เกียจเช็ดผมเอง ในขณะที่อึนบีนั่งให้พี่เค้าเช็ดผมแล้วก็กินขนมไปด้วยเพราะเริ่มหิว อึนบียื่นมือไปข้างหลัง ให้กาอึนที่เช็ดผมให้เธออยู่ได้กินคุกกี้แก้หิวในขณะที่พวกเธอยังตกลงไม่ได้ว่าจะสั่งอะไรมากินหรือไปหาอะไรกินข้างนอกดี

กาอึนก็แกล้งงับมืออึนบีบ้าง จูบมืออึนบีบ้างไปตามเรื่องตามราว แต่คนป้อนก็ไม่ได้ว่าอะไรปล่อยให้พี่เค้าจูบ ๆ งับ ๆ ไปแบบนั้นแหละ

“พี่”

“คะ”

“เราเปิดบัญชีร่วมสักบัญชีนึงดีมั้ย”

“บัญชีร่วมเหรอคะ”

“อือ เอาเงินเข้าทุกเดือนเท่า ๆ กัน เก็บเป็นเงินออมของเรา แล้วค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับเรื่องภายในบ้านน่ะเราออกกันคนละครึ่ง พวกค่าน้ำค่าไฟจะผลัดกันออกคนละเดือนก็ได้แล้วแต่พี่ ฉันยังไงก็ได้”

“พี่ได้หมดแหละค่ะ เอาแบบนั้นก็ได้”

“พี่อยากทำรึเปล่า.. ถ้าพี่ไม่อยากทำ เราก็แค่หารค่าใช้จ่ายกันก็ได้นะ คือ.. ฉันแค่คิดว่าถ้าเราจะอยู่ด้วยกันมันน่าจะมีอะไรที่เรามีร่วมกัน เผื่อวันข้างหน้าสมมติว่าเกิดมีเหตุการณ์อะไรขึ้นมา ถ้าเราไม่มีเงินเก็บกันเลย คงจะลำบาก”

“ทำไมจะไม่อยากล่ะคะ อึนบีวางแผนว่าจะอยู่กับพี่ไปนาน ๆ แบบนี้ พี่ก็ต้องอยากทำอยู่แล้วสิคะ”

“พี่ไม่ได้อึดอัดใช่มั้ย”

“ไม่ค่ะ ทำไมพี่ต้องอึดอัดด้วยล่ะ”

“ก็ไม่รู้สิ”

“อึนบีอา มาถึงขนาดนี้แล้วนะ ถ้าพี่อึดอัดกับอึนบีพี่คงไม่ชวนมาอยู่ด้วยกันหรอก ถ้าเรื่องไหนที่เราปรึกษากันแล้วพี่ไม่เห็นด้วย เดี๋ยวพี่จะบอกเองนะคะ”

“อืม”

กาอึนเป่าผมให้น้องจนแห้งสนิท น้องขอบคุณโดยการหอมแก้มแล้วหนีไปหาขนมกินต่อ คงหิวมากจริง ๆ ล่ะนะ

“อึนบีอา พี่ว่ารอให้เวลามันเลยมื้อกลางวันไปอีกนิดก่อนแล้วเราค่อยไปหาอะไรกินกันมั้ย คนจะได้ไม่เยอะ”

“เอางั้นก็ได้”

“ตอนนี้ก็กินขนมไปก่อนแต่อย่ากินเยอะนักนะ เดี๋ยวกินข้าวไม่ลง”

“ค่า~”

นั่งเคี้ยวตุ้ยเลยนะเจ้ากระต่าย อึนบีตอนกินขนมนี่น่ารักจริง ๆ เลย ใครจะหาว่าเธอหลงแฟนก็ช่างเถอะ เพราะก็หลงจริง ๆ นั่นแหละ ไม่มีอะไรจะเถียง..

“ขอพี่กินหน่อยได้มั้ยคะ”

อึนบีที่ตอนนี้เปลี่ยนมากินเยลลี่แล้ว ยื่นเยลลี่รูปหมีให้กาอึนที่ตอนนี้นั่งหันหน้าหากันหนึ่งชิ้น แต่กาอึนไม่ยอมกิน

“พี่ไม่อยากกินตัวนี้อะ”

“พี่จะเอาสีอะไรล่ะ ส้ม? เขียว? แต่พี่ห้ามแย่งกินสีแดงนะ ฉันจะกินสีแดง”

อึนบีพูดพลางค้นหาเยลลี่หมีสีแดงในถุงเข้าปากอีกตัวเพื่อป้องกันการโดนแย่ง กาอึนรู้ว่าอึนบีชอบกินเยลลี่หมีสีแดงที่สุดอยู่แล้ว แต่พอเห็นเจ้าตัวหวงแบบนี้ก็ยิ่งอยากแกล้ง

“แต่พี่อยากกินหนิ”

“ไม่!! พี่! อย่าแย่งตัวสีแดงนะ”

กาอึนล้วงเข้าไปในถุงหยิบเยลลี่หมีขึ้นมาสามสี่ตัว แล้วก็มีตัวสีแดงติดมาจริง ๆ อึนบีรีบดูเยลลี่ที่เหลือในถุงแต่ไม่มีเจ้าหมีตัวสีแดงเหลือแล้ว อึนบีมองเยลลี่หมีสีแดงตัวสุดท้ายในมือกาอึนด้วยความเสียดาย กาอึนทั้งขำทั้งสงสาร อะไรจะอยากกินขนาดนั้นนะเจ้ากระต่าย

“ให้ก็ได้ แต่อยากได้ก็มาเอาเองนะคะ”

กาอึนพูดพลางโยนเยลลี่หมีสีแดงตัวสุดท้ายเข้าปาก

“พี่ท้าฉันเองนะ”

อึนบีประกบจูบพี่กาอึนของเธออย่างไม่ลังเล เธอสอดลิ้นเข้าไปเพื่อหวังเกี่ยวเจ้าหมีสีแดงตัวสุดท้ายคืนมาให้ได้ แต่ก็ไม่ใช่งานง่ายเลย เพราะถึงเธอจะแย่งเจ้าหมีตัวนั้นมาได้แล้ว แต่พี่กาอึนก็ไม่ยอม ตามมาเอาคืนไปได้อีก พอแย่งกันไปแย่งกันมาได้สักพักอึนบีก็รู้สึกว่าเยลลี่หมีตัวนั้นไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องสนใจอีก เพราะพี่กาอึนตอนนี้น่ะ ดูน่ากินกว่าเยลลี่ตั้งเยอะ..

พี่กาอึนเสยผมยาวประบ่าที่ยุ่งเหยิงของตัวเองให้เข้าที่ ริมฝีปากที่เริ่มเจ่อบวมนิดหน่อยเพราะสงครามเล็ก ๆ ของเราเมื่อครู่ แก้มขึ้นสีจากอุณหภูมิร่างกายที่เพิ่มขึ้น ตกลงเมื่อกี้ใครได้กินเจ้าหมีตัวนั้นนะ.. พี่กาอึน ต้องเป็นพี่กาอึนแน่ ๆ

“พี่นี่กล้ามากนะ มาแย่งเยลลี่สีแดงของฉัน พี่ต้องชดใช้”

“จะให้พี่ชดใช้ยังไงล่ะคะ”

“พี่ต้องโดนกินแทนเจ้าหมีตัวนั้นไง”

อึนบีถอดเสื้อยืดของพี่กาอึนออก และผลักพี่เค้าให้นอนราบไปกับโซฟา พี่กาอึนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จไม่ได้ใส่อะไรไว้ใต้เสื้อยืดเลยเหมือนกับเธอนั่นแหละ แสงสว่างตอนกลางวันที่สาดเข้ามา ทำให้เธอได้เห็นผิวขาวละเอียดของพี่กาอึนเต็ม ๆ ตา เธอเริ่มจัดการกับยอดอกสีสวยนั่นเหมือนมันเป็นเยลลี่ที่ถูกพี่เค้าขโมยไป แล้วเริ่มลูบไล้ไปตามหน้าท้องแบนราบต่ำลงเรื่อย ๆ เธอสอดมือหายเข้าไปในกางเกงขายาวตัวหลวมของพี่กาอึน เริ่มบดคลึงส่วนอ่อนไหวผ่านกางเกงชั้นใน พี่เค้าเองก็เริ่มลูบไปตามเนื้อตัวเธอเหมือนกัน พี่กาอึนสอดมือเข้ามาในเสื้อของเธอ มือซน ๆ ของพี่เค้าก็เริ่มลูบสูงขึ้นจากหน้าท้องของเธอมาถึงหน้าอกแล้ว

“อือ”

เธอเผลอครางตอนพี่เค้าคลึงยอดอกของเธอ คนถูกลงโทษนี่ท่าจะไม่เข้าใจ ว่าตอนนี้ทีของใคร เธอต้องทำให้พี่เค้ารู้.. 

อึนบีละออกจากหน้าอกของพี่กาอึน แล้วเลื่อนตัวขึ้นไปจัดการลำคอคอขาว ๆ นั่นแทน เธอจูบสูงขึ้นแล้วงับติ่งหูของพี่กาอึนไปพร้อมกับที่มือด้านล่างเริ่มลงน้ำหนักมากขึ้น พอพี่กาอึนเริ่มหายใจถี่กระชั้น เธอซึ่งคร่อมอยู่บนตัวเค้าก็เปลี่ยนมามองหน้าพี่เค้าแทน เธอจ้องตาที่มีความปรารถนาลุกโชนออกมาให้เห็นอย่างชัดเจนของพี่กาอึน พี่เค้าก็ไม่ได้หลบตาเธอแต่อย่างใด จ้องตอบกลับมาเหมือนอยากให้เธอรู้ไว้ว่าตอนนี้ต้องการเธอมากแค่ไหน

เธอรู้สึกได้ว่าชั้นในของพี่กาอึนเปียกชื้นมากขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนสายตาที่มีไฟปรารถนาแผดเผาอยู่ของพี่เค้าตอนนี้นั่นแหละ เธอลงน้ำหนักมือมากขึ้นและขยับให้เร็วขึ้น พอทำอย่างนั้นพี่กาอึนก็โน้มคอเธอลงไปจูบ เธอยังได้รสชาติของเยลลี่ที่ติดอยู่ปลายลิ้นของพี่กาอึน แล้วก็ได้ยินเสียงครางอื้อในลำคอที่กลั้นไว้ไม่ได้ของพี่เค้า เธอผละจูบออกมาเพราะอยากเห็นสีหน้าของพี่กาอึนเมื่อเวลานั้นมาถึง

“อื้อ~”

พี่กาอึนครางเบา ๆ พร้อมกับกอดรัดเธอแน่นจนเธอเกือบขยับไม่ได้ ตัวพี่กาอึนกระตุกนิดหน่อย เธอซบลงกับหน้าอกของพี่เค้าฟังเสียงหัวใจที่เต้นรัวจะเหมือนจะหลุดออกมา

เธอให้พี่เค้าพักแค่ครู่เดียว แบบที่รู้ว่ายังไงก็คงไม่หายเหนื่อย แล้วเริ่มจูบลูบตามตัวพี่เค้าอีกครั้ง เธอจูบไล่ต่ำลงเรื่อย ๆ จนถึงชั้นในที่ฉ่ำชื้น กดจูบย้ำ ๆ ก่อนถอดทั้งกางเกงทั้งชั้นในออกไปให้พ้นทาง แล้วเปลี่ยนท่าให้พี่กาอึนลุกมานั่งพิงโซฟา ส่วนเธอคุกเข่าลงกับพื้น ฝังหน้าหาส่วนอ่อนไหวของพี่กาอึน

“อา~ อึนบีอา”

กาอึนครางหวิวเมื่ออึนบีใช้ลิ้นกับเธอ เธอขยับตอบรับสัมผัสนั้นอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ ร่างกายบิดเร่าตามความรู้สึกที่ถูกกระตุ้น เธอสอดมือเข้าไปในกลุ่มผมยาวสลวยของอึนบีที่อยู่ตรงหว่างขาเธอเพื่อบอกน้องว่าเธอชอบให้ทำแบบนี้มาแค่ไหน ไม่ไหว.. จะไม่ไหวอยู่แล้ว..

“อึนบี.. อา.. พี่ ห๊ะ~”

เธอปลดปล่อยจนเลอะเปรอะเปื้อนใส่น้องไปหมด แต่น้องก็ไม่ได้ว่าอะไรแถมยังไล่เลียหยดหยาดร้อน ๆ นั่นอีก เธอดึงให้น้องยืนขึ้นมาจูบ เธอช่วยจัดการเสื้อผ้าที่ยังติดตัวน้องอยู่ แล้วโอบเอวให้น้องรู้ว่าถึงเวลาที่จะมาอยู่บนตักเธอได้แล้ว

เธอเริ่มจูบไปตามตัวของอึนบีที่คุกเข่าคร่อมอยู่บนตักเธอ ให้ความสนใจเป็นพิเศษกับหน้าอกอวบอิ่มของน้อง ใช้มือนึงลูบไล้ส่วนไวต่อความรู้สึก ส่วนอีกมือนึงโอบน้องไว้ให้อยู่บนตักเธอ อึนบีหลับตาตอนเธอสอดใส่เข้าไปในช่องทางร้อน ๆ นั่น ซึ่งข้างในนั้นก็ตอบรับตัวเธอเข้าไปเป็นอย่างดี เธอเริ่มจากขยับช้า ๆ ให้น้องปรับตัว ก่อนจะเริ่มขยับหาจุดที่จะทำให้น้องมีความสุขที่สุด

อึนบีดูสวยจัง.. ยิ่งอยู่ในที่สว่างแบบนี้ก็ยิ่งสวย แสงตอนกลางวันที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ทำให้เธอเห็นน้องได้ชัดเจน เธอซุกหน้าเข้าหาหน้าอกของอึนบีเพื่อหวังช่วยกระตุ้นความรู้สึก แต่เหมือนกับว่าอึนบีเลยจุดนั้นแล้ว น้องขยับสะโพกตอบรับเธอโอบรอบคอเธอไว้แล้วฝังหน้าลงกับไหล่ เธอได้ยินชัดทั้งเสียงครางและเสียงหายใจตอนที่ร่างกายของอึนบีกระตุกเกร็งบนตักเธอ

เธอปล่อยให้น้องเริ่มหายใจช้าลงหน่อย แล้วค่อย ๆ ประคองน้องลงจากตัก เธอให้อึนบีนั่งอยู่บนโซฟา ส่วนเธอคุกเข่าลงต่อหน้าเหมือนที่อึนบีทำให้เธอเมื่อกี้ ตอนแรกอึนบีก็จิกเล็บลงบนตัวเธอ แต่น้องคงกลัวเธอจะเจ็บ จึงเป็นไปจิกโซฟา จิกแรงจนกาอึนคิดว่ามันอาจจะขาดก็ได้ เมื่อจุดหมายมาถึงอึนบีหวีดครางได้หวานจนคนฟังอย่างเธอเหมือนจะเสร็จตามไปด้วยอีกครั้ง

“ไปที่เตียงไหวมั้ย”

อึนบีพยักหน้าให้แต่เธอก็เข้าไปช่วยประคองอยู่ดี เพราะก่อนหน้านี้อึนบีเอนลงบนโซฟาเหมือนว่าจะไม่ไหวแล้วจริง ๆ

“พี่อยากทำอีกเหรอ”

น้องถามเธอทั้งที่ตาปรือมาก ๆ น่ารักจังเลย

“ไม่หรอก นอนพักกันเถอะนะ เดี๋ยวพอเราตื่นมาพี่จะพาไปกินข้าว”

“อือ”

อึนบีรับคำแล้วซุกเข้าหาอ้อมกอดของเธออย่างเคยก่อนจะหลับไป กาอึนจูบหน้าผากน้องเบา ๆ แล้วมองน้องที่หลับในอ้อมกอดด้วยความเอ็นดู สงสัยอึนบีจะลืมไปแล้วว่าเรื่องเมื่อกี้เกิดขึ้นเพราะอะไร อา.. สงสัยต้องแย่งเยลลี่น้องบ่อย ๆ แล้วล่ะ





อึนบีตื่นอีกครั้งในตอนบ่ายแก่ ๆ พี่กาอึนยังหลับอยู่เธอจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงเบา ๆ หาเสื้อผ้ามาสวม เธอต้องตั้งสติอยู่ครู่นึงว่าจะเดินไปหาน้ำกินได้ตรงไหน เพราะห้องที่ย้ายมาอยู่ใหม่นี้เธอยังไม่คุ้น สงครามบนโซฟาทำให้เธอเพลียสุด ๆ ไปเลย ก็ไม่ใช่ว่าไม่ชอบหรอก แค่เหนื่อยเพราะไม่ได้ทำแบบนี้มาพักใหญ่ ช่วงนี้เรามัวแต่ยุ่งเรื่องย้ายบ้าน พี่กาอึนก็ทำงานเลิกดึกเกือบทุกวัน เพิ่งจะได้หยุดสบาย ๆ ก็วันนี้แหละ

“ตื่นแล้วทำไมไม่ปลุกพี่ล่ะคะ”

กาอึนที่ตื่นแล้วเดินมากอดอึนบีที่ดื่มน้ำอยู่จากด้านหลัง

“ก็ไม่อยากปลุกพี่หนิ เห็นกำลังหลับสบายไม่อยากกวน”

“พี่ตื่นมาแล้วไม่เจออึนบีตอนแรกพี่แอบตกใจแหละ เพราะพี่มึน พี่ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน”

“ฉันก็เหมือนกัน ตื่นมาก็งง ๆ นิดหน่อยเหมือนกันว่าต้องเดินไปหาน้ำกินที่ไหน”

“คงต้องอีกพักนึงเราถึงจะชิน”

“อืม คงอีกสักพัก”

“อึนบีหิวแล้วใช่มั้ย”

“อือ หิวมากเลย แต่ก็ขี้เกียจออกไปไหนแล้วล่ะ”

“งั้นเราสั่งอะไรมากินที่นี่ก่อนละกันเนอะ”

เราตกลงกันแบบนั้นก่อนจะหยิบใบปลิวร้านอาหารแถบนี้ที่คนดูแลอพาร์ทเม้นท์ทิ้งไว้ให้มาดูแล้วตกลงกันว่าจะเลือกไก่ทอด ไม่นานไก่ทอดหน้าตาดีก็มาส่งถึงที่พร้อมเบียร์ กาอึนเลือกดื่มเบียร์ตามปกติ แต่วันนี้อึนบีเลือกเปิดสปาร์คกลิ้งไวน์ที่เธอซื้อมานานแล้วแต่ยังไม่มีโอกาสดื่ม

หลังจากจัดการไก่กันด้วยความหิวโหย ทั้งคู่ก็มานั่งพักที่โซฟา กาอึนดื่มเบียร์หมดแล้วจึงดื่มสปาร์คกลิ้งไวน์ต่อ

กาอึนมองพระอาทิตย์ที่กำลังตกดินแล้วคิดว่า เธอรอคอยเวลานี้มานาน แต่วันแรกของการย้ายเข้าบ้านใหม่ช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วเหลือเกิน

“อึนบีอา อยากทำอะไรเป็นพิเศษมั้ยคะ”

“ทำอะไรอะพี่”

“ก็วันนี้เราย้ายเข้าบ้านใหม่นะ อยากทำอะไรมั้ย จะได้เก็บไว้เป็นความทรงจำไง”

“อืม.. ฉันว่าฉันคงไม่ลืมวันนี้ง่าย ๆ หรอก แต่อาจจะจำได้แค่ว่า ย้ายเข้าบ้านใหม่วันแรก เรามีอะไรกันบนโซฟาจนหมดแรงตั้งแต่บ่าย เหตุผลเพราะแย่งเยลลี่หมีสีแดงกัน ฉันจิกโซฟาแรงจนมันเป็นรอยตั้งแต่วันแรกที่ใช้ แล้วก็เพิ่งได้กินอะไรเป็นมื้อเป็นคราวตอนเย็น เห็นปะพี่มีสตอรี่ออก น่าจะลืมยาก”

“ฮ่า ๆ ๆ ก็คงอย่างนั้นแหละนะ แต่อึนบีอยากได้ความทรงจำเพิ่มมั้ยคะ เราลองทำอะไรที่ไม่เคยทำด้วยกันดีกว่า”

กาอึนลุกขึ้นเดินไปหยิบลำโพงตัวจิ๋วของมาจากห้องนอน อึนบีนั่งจิบสปาร์คกลิ้งไวน์มองพี่กาอึนที่โดนสาดด้วยแสงสีแสดของพระอาทิตย์ตกแล้วก็คิดว่าวิวห้องนี้ไม่เลวเลย.. กาอึนกดเปิดโคมไฟสีนวล และยืนกดโทรศัพท์มือถืออยู่พักนึงก่อนที่อึนบีจะได้ยินเสียงเพลงจากลำโพงที่มาพร้อมกับคำเชิญชวนของพี่กาอึน

“เต้นรำกันนะคะ”

พี่กาอึนพูดแล้วโค้งตัวลงนิดหน่อยผายมือซ้ายมาทางเธอ ซึ่งทำให้เธอขำแต่ก็ยอมวางแก้วไวน์เพื่อวางมือตัวเองบนมือของพี่กาอึนที่รออยู่ อึนบีลุกขึ้นควงแขนให้พี่เค้าเป็นคนนำไป แม้ว่าพื้นที่โล่งกลางห้องมันจะห่างจากโซฟาเพียงไม่กี่ก้าวก็ตาม เราอยู่ในท่าเต้นรำพื้นฐาน คือมือขวาของเธอและมือซ้ายของพี่กาอึนกุมกับสูงระดับไหล่ พี่กาอึนวางมือบนสะโพกของเธอ ในขณะที่เธอวางมือบนไหล่ของพี่กาอึนและเริ่มโยกตามจังหวะที่พี่กาอึนเป็นคนนำ

เธอมองใบหน้าของพี่กาอึนที่ยังคงยิ้มมาให้ แน่นอนว่าเธอเคยเต้นรำ แต่ไม่เคยเต้นรำกับพี่กาอึนมาก่อน เพราะถ้าไปออกงานสังคมเธอก็คงจะต้องรับคำเชิญของผู้ชายสักคน ถึงพี่กาอึนอยู่ในงานด้วยเธอเลือกคู่เต้นเป็นพี่กาอึนไม่ได้อยู่ดีแม้ว่าจะอยากทำแค่ไหนก็ตาม แต่ที่นี่.. ในห้องของเรา พื้นที่ที่ไม่มีใครคอยจับผิด เราได้ลองทำในสิ่งที่ไม่เคยได้ทำ เรามองตากันขณะที่ร่างกายขยับอย่างช้า ๆ ตามจังหวะเพลง

ความรู้สึกมันเป็นแบบนี้สินะ ตอนที่ได้เต้นรำกับคนที่เรารัก 

ครู่เดียวพี่กาอึนก็เปลี่ยนจากแตะสะโพกเป็นโอบสะโพกของเธอ ซึ่งนั่นทำให้เธอต้องโอบไหล่ของพี่กาอึนแทน พออยู่ท่านี้ใบหน้าของเธอกับพี่กาอึนก็ขยับเข้าหากันโดยอัตโนมัติ จูบของเราดำเนินไปท่ามกลางแสงไฟสลัว เพลงหวาน ๆ และไออุ่นที่ได้รับจากร่างกายอีกฝ่าย

“พี่รักอึนบีนะคะ”

อา.. เพราะบรรยากาศรึเปล่านะ ที่ทำให้คำว่ารักของพี่กาอึนฟังดูหวานเป็นพิเศษ เธอยิ้มและขยับใบหน้าเข้าหาพี่เค้าอีกครั้งแล้วมอบสัมผัสนุ่มนวลเพื่อบอกรักให้พี่เค้ารู้โดยไม่ใช่คำพูด เมื่อเราละริมฝีปากออกจากกันเธอก็ซบลงตรงไหล่ของพี่กาอึน คนที่เธอเลือกแล้วว่าอยากจะใช้ชีวิตคู่อยู่ไปกับเค้า เธอหลับตาซึมซับไออุ่นที่ได้รับแล้วคิดว่าเธอคงไม่มีวันลืมวันนี้ได้ ก็วันนี้น่ะเป็นวันที่เธอเริ่มใช้ชีวิตคู่กับคนที่เธอรักเป็นวันแรก


พี่กาอึน จากนี้ไปก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ




TBC






แฮปปี้วาเลนไทน์เดย์นะคะ 💖

ใครไม่ได้ไปเดทไหน ไม่อยากไปเหม็นความรักข้างนอกก็มาอ่านฟิคกันค่ะ แต่อาจจะต้องมาเหม็นความรักกันในนี้แทน 55555555


เราคิดมาตลอดเลยนะคะว่าการตัดใจนี่มันคล้าย ๆ กับการลดน้ำหนัก ความสุขที่ได้จากการแอบรักก็คือของหวานที่ล่อลวงเรา เหมือนกันแหละค่ะ เรามีความสุขทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเสพติดมันมากไปไม่ดี แล้วเราก็บอกตัวเองว่าพรุ่งนี้ค่อยเริ่มกันใหม่ ก็พรุ่งนี้กันต่อไปเรื่อย ๆ นี่แหละค่ะ 5555555555 ใครที่ทำได้ก็ภูมิในตัวเองไว้นะคะ คุณเก่งมากเลย




พาร์ทกาอึนบีเพลงที่กาอึนเปิดที่ห้องคือ

Sam Kim – Would You Believe

ไปลองหาฟังกันได้นะคะ



ตอนที่แล้วนี่มีแต่คนกรีดร้องผัวน้องมิ้นกันฉันเห็นนะ!! แต่ต้องเค้าก็น่ากรี๊ดอยู่หรอกค่ะ หน้าตาดี นิสัยขี้เล่น อบอุ่น ใจดี มีรถขับ แต่เข้าบ้านตัวเองไม่ได้นะคะ กลัวโดนแม่ตี 5555555


ขอบคุณทุก 🧡 แล้วก็ทุกคอมเมนต์ ด้วยนะคะ สนุกดีนะคะที่ได้อ่านความคิดเห็นของคนอ่าน ถือว่าแลกกันเนอะ ขอบคุณนะ ที่ไม่ปล่อยให้เราพูดอยู่คนเดียว 55555 คิดเห็นยังไงบอกกันได้ค่ะ ไม่ต้องเขินอาย



เหมือนเดิม อ่านก่อนเจอคำผิดก่อนนะคะ



ถ้าอยากคุยกันมาได้ค่ะที่

@705NCS

#กาอึนบีเชิ้ตสีขาว





ขอบคุณที่ติดตาม❤️

แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ💋



ป.ล. ขอไปกินเหล้าก่อนนะบาย~ 😂😂






SHARE
Written in this book
White Shirt
แพนเค้กก็อร่อยดี แต่อึนบีอร่อยกว่านะ
Writer
705NCS
Storyteller
วิชาการบางวัน ที่เหลือนั้นขี้ชิป #กาอึนบีเชิ้ตสีขาว

Comments

ykzr
3 months ago
ถึงน้องมิ้นจะเข้าบ้านตัวเองไม่ได้ แต่เข้าบ้านเราได้ค่ะ >////<

อ่านจบก็คือเขินตายไปเลย อยากมีกาอึนเป็นของตัวเอง ทำไมคุณเขาดีขนาดนี้คะ ดีทั้งตัวจริงและในฟิค ดีจนอยากจะเข้าไปแย่งเยลลี่หมีสีแดง ทำไมกาอึนต้องมีคนเดียวด้วยคะ

ชอบการเปรียบเทียบเยนาเป็นลูกเจี๊ยบ นึกภาพออกเลย เจ้าลูกเจี๊ยบตัวเล็กๆของยูจิน ใจนึงก็อยากให้เขาได้กันซะที อีกใจก็อยากให้มินจูมีบทบาท อยากเห็นเยนาหึง อยากเห็นเยนาเป็นฝ่ายไล่ตามยูจินดูบ้าง

และก็ชอบการเปรียบเทียบการตัดใจกับการลดน้ำหนักมากเลยค่ะ เพราะคนที่ทั้งตัดใจไม่ได้และยังลดน้ำหนักไม่ได้อีก มีอยู่จริง!!! 5555555

ชอบทัศนคติหลายๆอย่างของไรท์นะคะ มันทำให้เราเข้าถึงตัวละครได้มากขึ้น ตัวละครดูเหมือนมีอยู่จริงจับต้องได้ เป็นฟิคที่ดีมากๆค่ะ เป็นฟิคที่อ่านแล้วได้อะไรมากกว่าความบันเทิง อาจจะไม่เคยมาเม้นเลย แต่อ่านทุกเรื่องทุกตอนเลยนะคะ ที่ไรท์บอกว่ามีคนกดไลค์ย้อนหลังให้ด้วย แอบสะดุ้งเลยค่ะ แต่คงไม่ใช่เราคนเดียวรึป่าว วันนี้เลยรวบรวมความกล้ามาแสดงตัวซะหน่อย อยากให้ไรท์ได้รู้ว่า รออยู่นะคะ จะช้าหรือเร็วก็รอค่ะ รออ่านอยู่ตรงนี้เสมอ ไม่ไปไหน เพราะไม่มีคนแต่งกาอึนบีที่ไหนอีกแล้ว -..-
Reply
nocabhamchees
3 months ago
วังวนของเฟรงซง (เหมือนเรื่องเฟรนด์โซนเลยค่ะเพิ่งไปดูมา555555) ทุกๆครั้งที่คิดจะตัดใจเค้าก็ขยันกลับมาทำให้หวั่นไหวอีกจนได้ใช่มั้ยล่ะน้องยุจ อยากให้เยนารู้ใจตัวเองเร็วๆจังเลยค่ะ แบบนี้ต้องมีตัวช่วยกระตุ้นแล้วรึป่าว /ผายมือเชิญน้องมิ้น  อยากเห็นเยนาหึงยูจินบ้าง จะได้รู้ตัวสักที แง
Reply
PureBlood48
3 months ago
เอ็นดูเจ้าลูกเจี๊ยบจริงๆเลยค่ะ แต่ก็สงสารยูจิน ท่าทางจะหนีวังวนแอบรักเพื่อนไปไม่พ้นแน่ๆ รอดูว่าจะมีอะไรที่ทำให้เยนารู้ตัวสักที ขนาดมีสาวมาอยู่ในห้องเขาน้องยังไม่รู้จักคำว่าหวงเลย ตอกย้ำกันด้วยคำว่าเพื่อนอยู่ได้ แง้

ในส่วนของกาอึนบีนั้น ต้องตัดขาแล้วค่ะ เบาหวานกินนนน 555555
Reply
Pvmn
3 months ago
น้อนเยนน่ารักกกก ค่อยๆสังเกตเรียนรุ้เนอะ ถือว่ามีพัฒนาการอยากจะรู้สิ่งที่เค้าชอบใส่ใจเค้าบ้าง ส่วนพี่มิ้นเจษเค้าแค่แวะมาปลอบกันหรอ55555555555ทางนี้ก็ยุจเยนไปเนอะเดี๋ยวมินจูจะขอดูแลให้เอง ส่วนกาอึนบีนี่เหม็นความรักมากแงงงงอ่านแบบคนเหงาๆยิ่งอ่านยิ่งเหงาไปอี๊กกก รักกันมากใช่มั้ย5555555555555555555555
Reply
Shallot
3 months ago
จึ้กมากเลยค่ะ เป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้เสมอ เยนายืนหนึ่งมากๆ หวีดคุณมินจูแค่ไหนเค้าก็ไม่มาให้เห็นเลยในตอนนี้ ระหว่างให้เยนาคลำทางมาหายูจิน ขอมินจูมาคั่นเวลาแบบกรุบๆไปก่อนได้มั้ยคะ รู้สึกเป็นคนเลว แต่อร่อยจริงคู่นั้น พิกั้งกับเจ้าบี๋ เหมือนเป็นการแต่งงานเลยค่ะ เค้าพร้อมแต่งแล้ว สังคมบ้าบอทำให้ไม่ได้มีงานแต่งที่สมกับทั้งคู่เลย แย่จริงงง แต่ก็รู้สึกยินดีด้วยค่ะ ถึงจะเป็นฟิคแต่ผูกพันจนเหมือนเป็นสองสาวที่อยู่บ้านข้างๆไปแล้ว มาถึงตอนนี้ได้ต้องชื่นชมคุณไรเตอร์จริงๆค่า
Reply