อัมพิกุล
ผมอยากเขียนอะไรสักอย่างมอบให้คุณในวันพิเศษ
คุณพอจะจำวันนี้เมื่อเก้าปีก่อนได้ไหม
ตอนนั้นผมไม่ได้มองว่ามันเป็นวันพิเศษเหมือนใครอื่น
ขณะนั้นผมเป็นเด็กหนุ่มหัวขบถ ต่อต้านทุกอย่างที่คนส่วนใหญ่ในสังคมทำ
วัฒนธรรมจอมปลอม ความโรแมนติกกลวงเปล่า อุปทานหมู่
ผมไม่ได้ซื้อดอกไม้ให้คุณ และใช้คำพูดที่ฟังมาจากคนอื่นอีกต่อว่า
ดอกไม้จะเติบโตต่อไปได้ก็เมื่อมันคงอยู่กับต้น ไม่ใช่ตัดมันออกมาเพื่อแทนสัญลักษณ์ปลอมๆ
คุณน้อยใจผมไปเสียหลายวัน แต่นั่นไม่ได้ทำให้ผมตัดสินใจซื้อดอกไม้ให้คุณ
.
คิดถึงเรื่องในอดีตพวกนั้นแล้วผมก็รู้สึกสมเพชตัวเองแปลกๆ ในเวลานี้
เด็กหนุ่มขบถคนนั้นกลายเป็นชายหนุ่มวัยทำงานที่มานั่งพร่ำเพ้อถึงคนรักเก่า
ด้วยความสัตย์จริง ผมสมเพชตัวเองจริงๆ
แต่จะทำยังไงได้ ความผิดพลาดเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต
และทุกเรื่องในอดีตเราก็ไม่อาจย้อนกลับไปแก้ไขมันได้
ผมจำต้องมีชีวิตต่อไป พร้อมๆ กับยอมรับข้อบกพร่องในความทรงจำพวกนั้น
.
ในเมื่อผมไม่อาจย้อนเวลากลับไปแก้ไขเรื่องราวในครั้งนั้นได้
ผมตัดสินใจเริ่มทำอะไรบางอย่างในวันนี้แทน
เมื่อเช้าผมเดินเข้าไปในร้านขายดอกไม้ เพื่อหาซื้อดอกกุหลาบ
สุดท้ายผมได้ต้นกุหลาบขนาดเล็กที่เติบโตอยู่ในกระถางใบสวย
ผมเขียนชื่อและที่ทำงานของคุณเพื่อให้พวกเขาจัดส่งไปให้ที่นั่น
แน่นอนผมไม่ได้เขียนชื่อผู้ส่งลงไป
ผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเพราะอะไร ผมอาจไม่กล้าพอ ผมอาจกลัว
แต่ไม่เป็นไรหรอก นั่นไม่ใช่ประเด็น ความรู้สึกของผมไม่ได้สำคัญเท่าไร
มันสำคัญที่ว่าคุณรู้สึกยังไงเมื่อได้รับมันเสียมากกว่า
.
ผมปัดหน้าจอโทรศัพท์เพื่อดูว่าคุณจะป่าวประกาศถึงของขวัญปริศนาในสังคมออนไลน์ไหม
คุณโพสต์รูปมันในเวลาบ่ายสองกว่าๆ พร้อมข้อความว่า
'ขอบคุณนะไม่ว่าคุณจะเป็นใครก็ตาม'
ผมเผลอยิ้มออกมาจนเพื่อนร่วมงานข้างโต๊ะไถ่ถามถึงสาเหตุ
.
แค่นั้นก็พอแล้วล่ะสำหรับผมในวันนี้
ผมแก้ไขอดีตไม่ได้ แต่อย่างน้อยผมก็แก้ไขปัจจุบันได้
.
หลังเลิกงานคุณโพสต์รูปอาหารมื้อหรูกับแฟนหนุ่มนักเรียนนอกคนนั้น
บางทีคุณคงคิดว่าเป็นเขาผู้ส่งต้นกุหลาบกระถางนั้น หมายเพื่ออำคุณเล่นๆ
เขาอาจปฏิเสธแต่คุณคงไม่เชื่อ
หรือบางครั้งคุณอาจเชื่อเขา แต่คุณคงคิดไม่ออกว่าใครกันส่งมันให้คุณ
แน่นอนว่าชื่อของผมคงไม่มีทางปรากฏขึ้นในห้วงคำนึงของคุณ
.
ผมหวังเล็กๆ ว่าคุณอาจบังเอิญผ่านมาอ่านบล็อกนี้
เล็กจนไม่รู้จะเล็กยังไง เพราะผมรู้ว่าคุณไม่เคยอ่านสิ่งที่ผมเขียน
ผมไม่เคยส่งมันให้คุณ ผมไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร
ช่างมันเถอะ ผมบอกไปแล้วว่าความรู้สึกของผมไม่ได้สำคัญเท่าไร
.
แต่ในความหวังเล็กๆ นั้นผมอยากจะบอกว่า
ผมขอโทษสำหรับทุกอย่างในวันวาน ขอโทษสำหรับความโง่เง่าและหยิ่งผยองของตัวเอง
ผมดีใจที่เห็นคุณกำลังสร้างชีวิตที่มั่นคงและมีคนรักที่เฉลียวฉลาดและมีอารมณ์ขัน
ผมแอบมองคุณอยู่ตรงนี้และหวังดีกับคุณเสมอนะ
.
หากคุณไม่ใช่เธอคนนั้นก็ไม่เป็นไร
ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้
'ขอบคุณนะไม่ว่าคุณจะเป็นใครก็ตาม'
SHARE
Writer
Stardust1723
Learner and Dreamer
เราเขียนเพื่อเติมเต็มตัวเองและแบ่งปันกับใครสักคน

Comments