เมื่อไหร่กันนะใจ
เมื่อไหร่กันนะที่เราชินกับการมีคุณ

แล้วเมื่อไหร่กันนะที่เราจะชินกับการไม่มีคุณ
 เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เหมือนกันที่เรากลายเป็นคนแบบนี้
ใครๆก็มองเราเป็นคนเก่งเราพบเจอกับการจากลา
โดยไร้ซึ่งความกลัว เราจบความสัมพันธ์แบบง่ายดาย
แต่ที่จริงแล้วคุณควรเข้าใจว่าทุกๆคนก็มีความรู้สึก
ทุกความสันพันธ์จบลงด้วยความเสียใจเสมอ
และใช่ไม่มีใครหรอกไม่เสียใจกับการจากลาเราไม่ได้ตายด้านนะคุณ เราแค่เดินออกมาอย่างเข้มแข็ง
อย่างน้อยที่สุดคุณจะได้ไม่ต้องห่วงเรา 
ความห่วงใยนะแค่ที่เราให้คุณก็พอแล้ว 
เราเลือกจะเป็นคนเข้มแข็งเพื่อให้ทุกคนยังโอเคกับชีวิตของเขา โดยเฉพาะคุณเราห่วงคุณมากแต่คำถามในชีวิตตอนนี้คือ
เราแค่ยังหาคนที่ใช่ไม่เจอ

หรือเราแค่ยังไม่อยากให้ใครมาเป็นคนที่ใช่

เราไม่ปิดกั้นตัวเองแต่ลึกๆในใจมันยิ่งเหมือน
ไม่อยากมีใครตอนนี้
 ทุกๆคนที่เข้ามาดูดีไปหมดแต่นานไปเรากลับยิ่งปฏิเสธทุกๆคนมากขึ้นคุณคิดว่าเราชอบการจากลามากถึงขนาดนั้นเลยหรอ เราดูไร้หัวใจขนาดนั้นเลยหรอ ไม่ใช่หรอกเราเข้าข้างคุณตลอดว่าคุณคือคนที่เข้ากับเราได้ 
แต่เราไม่เคยรู้เลยว่าลึกๆในใจเรามันค่อยๆไล่คุณออกไปจากใจเราเรื่อยๆ และสุดท้ายแล้วก็ไม่มีพื้นที่ตรงนั้นให้คุณอีกต่อไป แต่น่าแปลกใจที่เราจัดการหัวใจตัวเองได้ แต่คุณยังอยู่ในทุกพื้นที่ของความทรงจำแล้วเมื่อไหร่กัน
เมื่อไหร่...ที่เราจะเคลียมันออกไป
เมื่อไหร่....ที่เราจะเลิกปฏิเสธคนอื่น
เมื่อไหร่กันนะที่คุณจะลบเลือนหายไป
หรือจริงๆแล้ว


มันก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเวลา

แต่มันขึ้นอยู่ว่าเราจะยังอยากมีคุณในความทรงจำ

ไปถึงเมื่อไหร่..  

SHARE
Writer
_AmericanoPls
นักท่องอวกาศ
ก้อนเมฆก้อนนั้นน่ากินจัง..

Comments