Hopeless Society part 2
เมื่อคุณดื่มน้ำแก้วสุดท้ายในมือ มันคงเป็นแก้วสุดท้ายที่เราคงได้เจอกัน หากต้องการแก้กระหายของวันพรุ่งนี้ คุณดื่ม คุณคิดถึง คุณสร้างความฝันนั้นขึ้นมาภายใต้อารมณ์และความรู้สึกที่แปรเปลี่ยนไป

ไม่มีระเบิดขวดที่เรียกว่าพรรคการเมืองต่างๆ ที่ทำให้ความรู้สึกนั้นเปลี่ยนไปได้ มันคงสิ้นหวังอย่างน่าอดสู่อย่างมากที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลง 
แล้วคุณต้องการเปลี่ยนแปลงอะไร? 

ท่ามกลางความสะดวกสบายของเงินและทุนที่หมุนวนอยูรอบกาย

หยิบยาแก้ภูมิแพ้และพ่นมันออกไปให้สังคมที่แพ้ทุกสิ่ง แพ้ความสุขของตัวตน แพ้ความหวังในวันข้างหน้า มันคงไม่ยากเย็นนักหากคุณมีทุน, เงิน ที่พอจะผลาญและเล่นสนุกไปกับชีวิต

คนไร้บ้านยังขอบุหรี่ที่ไม่ทำลายปอด ดูด และเสียงเพลงที่ทำให้รู้สึกไม่มีตัวตน ยังดังก้องในทุกโสตประสาทสัมผัส ในสังคมที่ไม่มีความจริง(ความแท้จริง) ของสิ่งรอบกาย

แต่ควันของบุหรี่ยังคงโกรธแค้นในโชคชะตาของชีวิต หน้าต่างยังคงร้องไห้ในฤดูหนาว และปลาที่ว่าย-วน ไม่รู้สึกถึงน้ำที่เข้าตาและกลอกกลับไปกับลูกตาของมัน ไม่มีความฝันร่วมกันของชาติและยิ่งไปกว่านั้น มีแต่เสียงกรีดร้องในความทุกข์ของคน/มนุษย์จนกว่าจะเลิกได้รับความสนใจ

ไม่มีความสุขนิรันดร์ และไม่มีความทุกข์ฉาบฉวย ไม่มีอะไรทั้งนั้นแม้คุณจะพยายามนิยามมันขนาดไหน 
เมื่อพรุ่งนี้คุณยังเดินไปสั่งผัดกระเพราะที่ต่ำต้อยเมื่อเทียบกับศักดินาของซากสัตว์อื่น ซากพืชอื่นที่เหนือกว่า 

คงจะแปลกสำหรับคุณเช่นกันหากผมจะแปรงฟันและแปลงฝันด้วยเหล้า เบียร์ น้ำมันโซล่า และสารเคมีอื่น ในยามตื่น และหลับไหลไม่สนสังคม, คิดถึงการปีนต้นไม้ของความสุขตลอดเวลา จมตัวเองกับแรงดัััน(แรงกดดัน) ของมวลความสุขในขณะที่มือและเท้ายังเล่นดนตรีอยู่

ไม่แปลกหรอกสำหรับความฝันที่เชื่อง แต่เมื่อมันพยศขึ้นมาแล้วนั้น คุณอาจจะ อยากจะเป็นตัวแทนแห่งความยุติธรรมของสังคม อยากทรมารสัตว์ที่ไม่มีทางสู้ อยากใช้ชีวิตอยู่ในป่าอันเงียบสงบพร้อมกับความยากลำบากของสมัยใหม่ หรือปลูกผักร็อคเก็ตรสฉุนขื่นหัวใจ
SHARE
Writer
Thanthakhat
Pseudointellectual
ทัณฑฆาต

Comments