ไม่ต้องเข้าใจแต่อยากให้รับรู้
ความรู้สึกเหมือนจมอยู่กลางมหาสมุทร... 🌊

      เราอยู่อย่างนั้นเพียงลำพังโดยที่ไม่้คนรู้เลยว่า แล้วมันลึกแค่ไหน? จะถึงก้นบึ้งเมื่อไหร่? แล้วต้้้้้้้องอยู่แบบอีกนานแค่ไหน? 


      แต่แล้วอยู่ๆก็มีวันนึงมีมือ “ใครสักคน” เขาพยายามยื่นเข้ามาเพื่ิอช่วย เรายอมรับนะว่่า ตอนนั้นเราดีใจนะที่มีคนพยายามจะช่วยดึึึึึงเราขึ้นไป อยากให้้เราหลุดพ้นจากตรงนั้น...

    แต่ความรู้สึกที่ตัวเราเพียงคนเดียวต้องดิ้นรนด้วยตัวอง พยายามตะเกียกตะกาย พยายามฝืนตัวเองทั้งที่รู้ว่าไม่ไหว..

" พยายามทุกทางทั้งๆที่รู้ว่า 
การทิ้งตัวองให้จมลงไป มันทรมารน้อยกกว่าการอยู่แบบทรมานอย่างนี้ " 

     พวกคุณรู้อะไรไหม.. บางทีเราก็ยังแอบหวังว่าว่าสักวันตัวเองจะหลุดพ้นจากตรงนั้น แต่เรารู้ว่ามันแทบจะไม่่่มีโอกาสเลย แต่.. 
" ทุกครั้งเรายังมีความหวัง เพราะยังมีคนเชื่อในตัวเราอยู่ เพราะเราไม่เคยเชื่อในตัวเราเลย"


     แต่ถึงตอนนั้นเราคงก็ได้แค่ยิ้มและขอบคุณใครคนนั้นแบบจริงใจ เพราะเราไม่รู้ว่ามันนานแค่ไหน พอมารู้สึกตัวอีกทีความหวังที่จะกลับไปยืนบนพื้นดินแบบคนปกติที่มีมันหายไปแล้ว.. 

เรารู้แค่ว่าเราต้องกลับมาเจอเรื่องแบบนี้อีกกี่ครั้งอยู่ดี เราไม่อยากรับรู้และไม่อยากให้ใครรับรู้กับสิ่งที่เราเจออยู่แบบนี้อีกแล้ว "




สุุุุุุดท้าย...
เราเลือกที่จะมองมือนั้นแล้วปล่อยให้ตัวเองจมลงไปทั้งอย่างนั้น..


SHARE
Written in this book
Story life .
Writer
Second_world
Reader
ไม่ได้จะให้ใครเข้าใจในสิ่งที่เป็นอยู่ แค่อยากได้คนคอยรับฟัง บอกเล่าความคิดและความรู้สึกที่ต้องอยู่กับสิ่งที่ไม่เคยอยากจะต้องการมัน

Comments