<SOLITON>

ฉันไม่ได้เบื่อโลกนี้,

เราต่างยืนราวนักโทษบนยอดภูเขาน้ำแข็ง - มองไปได้ไกลสุดฟ้า ทว่าไม่อาจสัมผัสสิ่งใด. รู้ว่ายังมีมุมสงัดของร้านหนังสือชานเมือง รอให้ฉันยิ้มได้, ยังมีราตรีประดับดาว คลื่นสมุทร ดอกไม้แดงกลางสายหมอก ร่ายมนตราในใจฉัน, ยังมีดนตรีที่คลายพลิ้วราวลมบาง ทำนองซึ่งแน่นอนว่าจะเรืองรองไปจนสิ้นฟ้า หากเพียงผู้ใดได้ฟังมัน - ได้ฟังมันเช่นที่ฉันได้ฟัง. ยังมีอีกมากที่รอให้พบ มากเกินกว่าใครรู้ได้, แต่ฉันอยู่ที่นี่, อยู่ที่นี่, อยู่ที่นี่. ช่างเหงาดาย. โลกกว้างเกินกว่าขอบฟ้า และเวลาก็เนิ่นนานมากแล้ว นางนวลขาวจับฝูงโบยบิน. เพียงเสียงหวูดเรือแล่นผ่านยังเตือนให้รู้ว่าโลกนี้มีคนอื่น. เขาไปที่ใด ไปที่ใด? เฝ้าฝันถึงยามที่มือคู่นี้ไม่สู้หนาวเหน็บนัก, แต่แม้เป็นเช่นนั้น ทว่าโลกนี้มีที่อื่นจริงหรือ? ยังมีที่อื่นพ้นจากตรวนตรึง, พ้นจากคืนหลงทางจริงหรือ?

ยังอยากก้าว - ยังไม่เห็นหนทางเดิน. โลกนี้ต้องการผู้กล้า โลดแล่นไปในแสงไฟและเรื่องราวมหัศจรรย์ - ฉันไม่ใช่ผู้กล้า. ดังนั้น ปัญหาของฉันอาจไม่ควรค่าแก่การถูกแก้ไข - จึงเก็บมันไว้ในใจอย่างเงียบงัน. ไม่มีใครจำเป็นต้องเห็น ไม่มีใครจำเป็นต่อคำอธิบาย. ก็เท่านั้น. หรือเพราะฉันเงียบงันจึงไร้ผู้ใด?

ตะวันขึ้นตกแล้วเล่า - วันคืนเดียวเดิมซ้ำเกินจดจำ.
ฉันยืนอยู่บนยอดภูเขาน้ำแข็ง,
ที่ตรงนี้
มองเห็นโลกได้ทั้งใบ.

ฉันไม่ได้เบื่อโลกนี้,

SHARE
Writer
Noetta
Stranger in the Night
★ โจรสลัดแห่งหมู่เกาะนับพัน ★ www.facebook.com/ytnos

Comments