คนที่เคยทำให้รู้สึก


ถึงเดือนแห่งความรักอีกแล้วสินะ... 

ผ่านมากี่ปีก็ยังเหมือนเคย ก็เพราะเลือกให้เป็นแบบนี้เองล่ะมั้ง ชอบจังนะกับการให้ชีวิตไม่มีใครเนี่ย


ไม่รู้... เพราะหวงพื้นที่ส่วนตัว... ชินกับการอยู่คนเดียว... หรืออันที่จริง... กลัวกันแน่ 

หึ เพ้อไปเรื่อย 

รู้อยู่แล้ว... ตั้งกำแพงสูงตระหง่านซะขนาดนั้น วางเขตแนวรั้วซะถี่ยิบ ใครเดินเฉี่ยวเข้ามาในเขตแดนนิดนึง ก็ตื่นตูมกลัวเข้ามาในบริเวณบ้าน ต้องรีบออกตัวไล่ ไม่เปิดประตูต้อนรับแขก พอจะมีใครแวะมาหน่อย รีบปักป้ายวางแนวเขตหวงห้ามไว้ก่อนเลย...

สภาพนี้ ถ้าไม่เรียกว่ากลัวการมีความสัมพันธ์แบบจริงจัง ก็คงเรียกว่าปิดตายตัวเองล่ะมั้ง 
แต่ก็นะ อยู่แบบนี้จนชินเป็นเนื้อเดียวซะแล้วสิ 

เอ... แต่บางเวลาก็อยากลุกขึ้นมาสังคายนาบ้านเหมืืืืืือนกันนะ ทั้งที่จริงบ้านก็ออกจะน่ารัก ดัันชอบทำให้บ้านโทรมๆดูซอมซ่อ ฮ่าๆๆ
... แล้ววันนั้น วันที่ระบบป้องกันแน่นหนาเริ่มสั่นคลอนก็มาถึง

มันเริ่มจากช่วงเวลานั้น สิ่งที่เคยมุ่งมั่นตั้งใจไม่ได้เป็นดังที่หวัััง ตอนที่เราไม่ค่อยเป็นตัวเอง มันเกิดความคิดที่อยากคุยกับใครสักคน... ทุกอย่างในตอนนั้นมันค่อนข้างสับสน คลำหาทางออกไม่เจอไม่รู้จะไปในทางไหนดี แค่อยากระบาย และมันก็ทำให้เราได้รู้จักกับคนๆหนึ่ง ผ่านตัวอัััััักษร...

แค่บทเริ่มต้นของการที่เราได้รู้จักกัน มันก็็แปลกดี


... เราโพสข้อความเป็นกระทู้หนึ่ง ที่บรรยายความรู้สึกในตอนนั้น มีหลายคนตอบกลับ แต่เราไม่ได้เลือกตอบกลับทั้งหมดทุกคน เราเลือกตอบคนที่โพสเป็นคนสุดท้ายในกระทู้ ตอนนั้นเราแค่รู้สึกว่า ไม่ได้อยากหาคนคุยหลายคน แค่อยากคุยกับใครสักคนแบบเป็นเพื่อนเท่านั้น ซึ่งคนสุุดท้ายที่เราตอบกลับ ก็คุยกันปกติแบบผิวเผิน... 

แต่มีอยู่วันนึง เขาบอกว่ามีอีกคนหนึ่งทักมาหาเขาจากในโพสของเรา ถามว่าได้คุยกับเจ้าของกระทู้หรือเปล่า ตอนนั้นเราก็รู้สึกผิดหน่อยๆ ที่ไม่ได้ตอบกลับทุกคน เพราะมันมาจากความรู้สึกที่ว่า เราไม่ได้อยากรู้จักใครหลายคนเพื่อสานสัมพันธ์ หรือคุยเพื่อพัฒนาความสัมพันธ์ ทำให้เราเลือกตอบเพื่อคุยเพียงคนเดียว 

ด้วยความรู้สึกผิด และเกรงใจถึึึึึึึึึึึึึึึึึงขนาดต้องให้มีคนตามหา...  เราจึงทักกลับไปหาเขา

พอนึกดู... อันที่จริงเรื่องมันก็ผ่านมานานแล้วเหมือนกันนะ แต่ทำไมเรายังรู้สึกเหมือนมันเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน 

ถึงตอนนี้เราจะขาดการติดต่อกันไปแล้ว ไม่ได้ถามไถ่อะไรกันอีก แต่อยากจะขอบคุณ ที่ทำให้เรายังรู้สึกว่า หัวใจมันสามารถเต้นได้แรงเกินกว่าที่เราคิดเสียอีก... 

ขอบคุณที่เข้ามาเตือนและทำให้รู้ว่า ไม่ว่าเราจะหนีหรือปฏิเสธความรู้สึกอย่างไร คิดว่าป้องกันดีแล้วขนาดไหน สุดท้าย... เราก็หลอกใจตัััวเองไม่ได้หรอก

ความรู้สึกนี่มันก็ตลกดีนะ ... ทั้งๆที่ไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยตั้งแต่แรก ดันกลายเป็นความผูกพันที่ไม่ทันรู้ตัวซะได้ 
กว่าจะรู้ตัวอีกที... ถูกความรักจู่โจมเข้าให้แล้วสิ
ให้ตายเถอะ... ดันชอบเค้าผ่านตััััััวอักษร... และยังไม่พร้อมจะให้อะไรมันเกินเลยไปกว่านั้น... 

แต่เค้า... มองหาความสัมพันธ์ที่จริงจัง และต้องการความชัดเจน...

แต่มันก็ทำให้เราลังเลอยู่หลายครั้ง... ไม่ว่าจะด้วยอาชีพการงาน อายุ ของเราที่มันออกจะต่างกันไม่น้อย

บางทีเราคงใช้สมองในเรื่องความรู้สึกมากไป...

ขอโทษที่ทำให้เสียเวลา ใจนึกอยากจะรั้งไว้ แต่ไม่อยากเป็นคนเห็นแก่ตัวไปมากกว่านี้


ยังคิดถึงอยู่เลย...
เกือบจะ 365 วันแล้วนะ...

ยินดีกับคุณด้วยทุกทาง และยังมีความห่วงใยดีๆให้เสมอ.

แด่วาเลนไทน์ที่ยังไม่เคยมีใครข้างกาย.

SHARE
Written in this book
บันทึกถึงคุณ
ความรู้สึก

Comments