ยังไงล่ะความรัก
         วันนี้มีลูกค้าคนเก่าๆมาที่ร้าน ซึ่งพี่เขาไม่ได้สักพักใหญ่ๆแล้วล่ะ แต่พอมองออกไปหน้าร้านเห็นคนที่รอเขาอยู่ ไม่ใช่พี่ผู้ชายคนเดิมอีกแล้ว ไม่ใช่คนเดิมที่เขาเคยมาด้วยกันบ่อยๆ อีกแล้ว เลยทำให้นึกถึงพี่ร้านข้าวแกงที่เราเคยเห็นแกกับสามีช่วยกันขายของให้ลูกค้าอย่างขะมักเขม้น น่ารักชะมัด เรียกสรรพนามกันมุ้งมิ้ง แต่แล้ววันนึงพี่ผู้ชายก็หายไป ไอ้เราก็ถามพี่ผู้หญิงด้วยความไม่รู้ แต่แกไม่ได้เอ่ยปากพูดคำใดออกมาก แค่ยิ้มเจื่อนๆกับสายตาที่แฝงความทุกข์นั้น ก็รู้ได้ทันที ว่ามันจบลงแล้ว  ไหนจะพี่ร้านเย็นตาโฟกับเฮียที่ครั้งนึงเคยมาปริ้นงานที่ร้านทำป้ายไปโรงทานที่กทม.ช่วงงานสวรรณคต ร.9 เราก็ได้แต่ปลื้มใจอิ่มใจไปกับเขาอนุโมทนาบุญกับเขาที่ได้ทำบุญใหญ่ร่วมกัน แต่ก็นั่นแระแล้ววันนึงเฮียก็หายไป แล้วยังมีกรณีของลูกค้าคนอื่นๆอีกเยอะมากที่มาเล่าให้ฟัง 

         ทำให้นึกปลงในใจว่า ยังไงล่ะความรัก สุดท้ายแล้วเราไม่รู้เลยว่า คนที่เราหวังจะอยู่ด้วยกันไปจนจะตายจาก เขาจะยังอยากอยู่กับเราจนถึงวันนั้นหรือเปล่า ถ้าถามความรู้สึกตอนนี้ กลัวไหมกับความรัก บอกตรงๆ เลยว่ากลัว เวลาเห็นคู่รักเดินผ่าน ในหัวจะเกิดคำถามขึ้นมาทันที เขาจะรักกันได้จนถึงเมื่อไหร่หรอ เห้อ 
หรือการใช้ชีวิตคนเดียวแบบนี้ อาจจะดีกว่าการเอาหัวใจไปฝากไว้ที่คนอื่นล่ะมั้ง
SHARE
Writer
Fangse
A Girl
เคยชอบเขียนไดอารี่ แต่บางอย่างทำให้มันหายไป อยากกลับมาเขียนได้ด้วยความรู้แบบนั้นอีกครั้ง เลยขอใช้พื้นที่นี้เขียนไดอารี่ บ่นๆไปวันๆ นะ

Comments