จุดที่ควรพอ
           เคยได้ยินประโยคนี้กันไหมครับพอถึงจุดๆนึง เราจะรู้เองว่าควรพอ

       ผมเฝ้าถามตัวเองมาตลอดว่าแล้วจุดไหนล่ะที่ควรพอ  

        ผมพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตัวเองลืมคนๆนึง แต่ไม่ว่าพยายามเท่าไหร่ ผมก็ไม่เคยลืมเขาเลย 

       อยู่ๆวันนึงเขาก็ชวนผมไปเที่ยวด้วยกัน ผมไม่รู้ว่าสำหรับคนอื่นแล้ว การไปเที่ยวกับแฟนเก่าสองต่อสองมันแปลกไหม แต่สำหรับผมมันแปลกมาก แต่การที่ผมลองเสี่ยงในครั้งนั้นมันทำให้ผมมองเขาในมุมที่เปลี่ยนไป
 

      เราเลิกกันมาเกือบสองปี มีคนเคยบอกไว้ว่าเวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน ใช่ครับ เขาเปลี่ยนไป เขาไม่เหมือนเดิม สำหรับผมแล้วผมว่าผมก็ไม่เหมือนเดิม แต่ผมยังรักเขาเหมือนเดิม 
       ผมจำได้ว่าวันนั้นผมมีความสุขมาก แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ มันทำให้ความรู้สึกเก่าๆ ภาพเก่าๆ ลอยกลับมาหาผม 


        ทุกอย่างในวันที่ไปเที่ยวด้วยกันมันดีมาก จนผมรู้สึกว่าถ้าเป็นกลับไปเป็นแฟนกันคงจะดี เมื่อผมถามเขาว่า “เรากลับไปคุยกันเหมือนเดิมได้ไหม” เขาตอบกลับมาว่า
                             .
                             .
                             .
                “เรายังไม่พร้อมจะมีใคร”


เวลาผ่านไปไม่นาน เขาเปิดตัวแฟนใหม่ ผมจึงคิดว่าคำตอบจริงๆของเขาวันนั้นคงจะไม่ใช่ยังไม่พร้อมจะมีใครหรอก แต่คำตอบของเขาจริงๆน่าจะเป็น “เราไม่ได้อยากมีคุณแล้ว” มากกว่า


จุดนี่แหละคำที่ผมคิดว่า มันควรพอได้แล้วสำหรับความรักในครั้งนี้ แต่หากถามว่าผมลืมเขาได้ไหมผมสามารถพูดได้เต็มปากเลยว่า “ผมไม่มีทางลืมเขาได้เลย”

สำหรับความรู้สึกที่ผมมีให้เขาในตอนนี้มันเป็นความรู้สึกคิดถึง ไม่ใช่ความรู้สึกคิดถึงเขา แต่เป็นความรู้สึกคิดถึงวันเวลาเก่าๆของที่เคยมีร่วมกัน  


     “คิดถึงนะ แต่ไม่คิดจะกลับไปอีกแล้ว”


                                           พอเถอะหัวใจ .
SHARE

Comments