To me
เคว้งคว้าง

เดียวดาย

และเงียบเหงา
หวังว่าสักวันจะมีใครมีฉุดดึงเราออกไป
จากวงโคจรของความเจ็บปวดนี้

แต่กลับปิดกั้นตัวเองจากทุกๆอย่าง
เพราะความกลัว

กลัวว่าจะกลับไปรู้สึกแบบนั้นอีก
กลัวว่าเริ่มต้นใหม่แล้วจะต้องจบใหม่
สุดท้ายคนที่เจ็บปวดก็เป็นเรา

แล้วเมื่อไหร่จะหลุดพ้นกันล่ะ?

คงต้องใช้เวลา
ให้ทุกๆอย่างมันดำเนินไปเรื่อยๆ
สักวันทุกอย่างก็จะกลายเป็นเพียงอดีต
สิบปีข้างหน้าฉันคงยิ้มได้และคิดถึง
เรื่องราวที่ผ่านมา
อย่าลืมเรื่องราวที่ผ่านที่เคยได้เจ็บช้ำ
ยังมีเรื่องราวที่ดีให้เราได้จดจำ
จำไว้เป็นบทเรียน
จำไว้ให้รู้ว่าครั้งนึงเราเคยรัก
เคยเจ็บปวดเพราะคนๆนึงมากแค่ไหน
ใช้เวลาในการเยียวยามากเท่าไหร่


ถึงฉันในอนาคต
ถ้าได้กลับมาอ่านมันอีก
อย่าลืมยิ้มให้กับเรื่องราวในอดีต
อย่าลืมว่าคุณเคยรักใคร และ..
ใครที่รักคุณจากใจจริง

SHARE
Written in this book
My pain
Writer
sol_tt31
I'm just a human.
We made these memories for ourselves 

Comments