I love him; therefore I let him go


ฉันอยากเปลี่ยนความเศร้าเป็นความกราดเกรี้ยว อยากจะโมโหเขาแล้วเผาเป็นจุณ พายุเฮอร์ริเคน ไฟผลาญป่า คลื่นยักษ์สึนามิ ต้องการเป็นสิ่งที่ทำร้ายเขาจนเจ็บสาหัสสากรรจ์ แต่สุดท้ายก็ทำไม่ลงอยู่ดี ยังคงอยู่ตรงนี้ ทุ่มเทให้เขาเท่าเดิม 



เมตตาฉันเถอะ เมตตาฉันที วอนขอเขาสักอย่าง— รักฉันจนโงหัวไม่ขึ้นแบบที่ฉันเป็นกับเขา หรือไม่ก็ปล่อยฉันไปแบบที่เขาไม่ต้องทรมาน เหมือนว่าเขาขาดฉันไม่ได้—ในฐานะอะไร? ไม่มีใครรู้หรอก แต่เขาขาดฉันไม่ได้— ความจริงคือคิดเข้าข้างตัวเอง (ตลกดี ว่าไหม) แต่ฉันต้องการเชื่อแบบนี้ ไม่อยากรับรู้ว่าเขาอึดอัดเพราะความรู้สึกท้นท่วมไหลหลากจากฉัน ไม่อยากรับรู้ว่าเขาขาดฉันได้โดยไม่รู้สึกอะไรสักนิด จึงดึงดันจะเชื่อแบบนี้ไปนานอีกสักหน่อย (นี่ไง ความรักทำให้คนยอมแทงตาตัวเองบอด)

คนเห็นแก่ตัวคือฉันเอง คว้าเสื้อสีเทาของเขา แล้วยึดเอาไว้สุดแรงที่มี หากเขาพยายามเดินต่อไปอีกสักนิดก็คงหลุดจากการเกาะกุมที่ไม่พึงปรารถนา แต่ติดที่กลัวเสื้อตัวโปรดนั้นยืดยาน เลยต้องทนทรมานเช่นนี้ต่อไป อยากสมน้ำหน้าเขา แต่ดูจากรูปการณ์ก็ควรจะสมน้ำหน้าตัวเองก่อน ที่ทำถึงขนาดนี้ก็ยังไม่ได้มาแม้แต่เศษความรัก (สมน้ำหน้า ยัยโง่)

เขาเบื่อหน่าย เอือมระอา ใช่ เคยรู้สึก แต่ตอนนี้ไม่รู้สึก ไม่มีเหตุผล มันแค่หายไป ง่าย ๆ แบบนั้น แต่ก็นั่นแหละ ฉันควรจะเข้าใจ ความรู้สึกของมนุษย์ช่างเบาหวิว ไร้น้ำหนัก โอนเอน เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ที่น่าเจ็บใจคือความรู้สึกของฉันที่มีให้เขามันมีแต่เพิ่มขึ้น ไม่มีแนวโน้มจะถดถอยลดลงจนติดลบแบบเขา

อาจเพราะความผูกพัน ความสงสาร ความสังเวช หรืออะไรก็ตามแต่ที่ทำให้เขายังทนอยู่ ฉันขอบคุณมัน ลำพังฉันน่ะ รั้งไว้ไม่ได้หรอก ในเมื่อเขารักฉันไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ฉันแค่จะต้องทำให้แน่ใจว่าเขาไปไหนไม่ได้ ห้ามหนีไปไหน ต้องอยู่กับฉันตรงนี้ ประณามตัวเองได้เลยว่าชั่วร้ายเลวทราม หึ ใครใช้ให้เขาเลิกรู้สึกกันเล่า ฉันถึงต้องประกาศสงครามกับเขาอย่างที่เป็นอยู่นี่


ใครทำตัวเฉยชามากกว่าชนะ


ไร้สาระ หมามาอ่านกติกายังรู้เลยว่าเขาชนะแน่ ในเมื่อฉันยังนอนคิดถึงเขา— ไม่สิ คิดถึงเรา— แล้วร้องไห้ฟูมฟายกับหมอนข้างตอนตีสองอยู่แบบนี้ พอเถอะ ไอ้อะไรแบบนี้น่ะ ฉันรักเขานะ โคตรรักเลย แล้วจะให้เล่นสงครามประสาทนี่ต่อไปได้ยังไง จะให้ทนเห็นเขาตอบข้อความกันแบบไม่ใส่ใจขนาดนี้ต่อไปได้ยังไง



คำสัญญาไม่เคยเกิดขึ้นระหว่างพวกเรา— พูดให้ถูกคือ เขาไม่เคยให้คำสัญญาใด ๆ กับฉันต่างหาก แต่เรียกร้องให้ฉันตกปากรับคำขอ ว่าจะอยู่ด้วยกันไปนาน ๆ — นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตอนนั้นไม่ได้ฉุกใจเลยสักนิด ว่าเขาให้ฉันสัญญาว่าจะอยู่ข้างเขา แต่ไม่ได้บอกว่าเราจะอยู่ข้างกัน ฉันตอบตกลง ทำตามนั้นไม่มีบิดพลิ้ว แต่เป็นเขาเอง ที่ตอนนี้อยากฉีกสัญญานั่นให้ขาดเพราะไม่อยากมีฉันอยู่ในชีวิต

ประมาท เลินเล่อ นึกว่าตัวเองจะเป็นฝ่ายคุมเกมความสัมพันธ์ได้แบบทุกครั้งที่ผ่านมา ที่สมองจะมีอำนาจเหนือหัวใจ หารู้ไม่ว่าเหตุผลมักจะแพ้ ถ้ามีกิเลสมากพอ (พวกความรู้สึกขยะที่เป็นอุปสรรคต่อตรรกะของชีวิตนั่นแหละ) สุดท้ายเกมพลิกกลายเป็นฝ่ายพ่ายตายอนาถ ไม่มีใครมาเห็นใจ เพราะแหลกเละเป็นก้อนเนื้อไปแล้ว

ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากเลิกรู้สึกหรอก ถ้าเลิกได้มันก็คงดี แต่ทุกครั้งที่จะตัดใจ ทุกความทรงจำที่มีก็จะคอยตอกย้ำว่าตอนที่อยู่ด้วยกันมันมีความสุขแค่ไหน ไปตายซะ ฉันเกลียดเขาไม่ลง แต่เกลียดตัวเองเป็นบ้าที่ยังจำทุกสิ่ง ในขณะที่เขาลืมทุกอย่าง เขาแค่ยื่นมีดมา ส่วนฉันเป็นคนลงมีดเฉือนเนื้อตัวเอง (แล่ให้บางเข้าไว้ล่ะ จะได้เหลือไว้รักเขานาน ๆ ) ฉันถึงขั้นขอให้เขาพูดว่าเกลียดกัน จะได้จากไปอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ แต่สิ่งที่เขาทำคือขอร้องชั้นกลับ ให้ฉันช่วยตะโกนคำนั้นใส่หน้าเขาที แล้วยังไงล่ะ ไร้สาระ ฉันรู้ว่าเขาไม่พูดหรอก เขาเป็นห่วงความรู้สึกฉันเกินที่จะทำอย่างนั้น และเขาก็รู้ว่าฉันพูดไม่ได้เหมือนกัน (หึ ทำเป็นรู้ดี ) ทำไงได้ เขาดันรู้จักฉันดีที่สุดในโลก



แต่กับความสัมพันธ์ที่เหมือนเดินทรงตัวอยู่บนเส้นด้ายแบบนี้ ท้ายที่สุดก็ต้องมีสักคนหมดแรง และคนคนนั้นไม่ใช่ฉัน— เขาไม่ไหวแล้ว 



พอ พอ พอ พอสักทีกับเรื่องบ้า ๆ นี่, เขาพร่ำพูด ฉันครวญคร่ำ สองตาแดงก่ำ น้ำตาคลอ รู้ตัวว่าอ่อนแอเกินไป แต่ไม่มีแรงเหลือพอจะเข้มแข็งต่อหน้าสีหน้าแบบนั้นของเขาจริง ๆ  ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่เขาไม่ยิ้มกับมุกตลกฝืดเฝื่อนของฉัน ที่เขาไม่ได้รู้สึกดีเวลาคุยกับฉัน ที่บทสนทนาของพวกเรามันแห้งแล้งทิ่มแทงกันขนาดนี้

เขาพูดออกมาว่าเขาจะไปเอง ในเมื่อฉันไม่ยอมเดินออกไปสักครึ่งก้าว เขาก็จะเป็นคนไป

“เคยคิดถึงกันบ้างมั้ย”
“ไม่รู้สิ คิดถึงเมื่อก่อนล่ะมั้ง ทุกอย่างมันเคยดีกว่านี้”

หัวใจฉัน หัวใจฉัน คิดว่าจะค่อย ๆ เฉือนเพื่อจะทำตามสัญญาหนึ่งเดียวนั้น ตอนนี้มีดปักลงตัดตรงที่ขั้ว นอนสิ้นลมหายใจแบบน้ำตานองหน้า

ต้องทำยังไงถึงจะตัดใจได้เร็ว ๆ กันล่ะ ไม่พบเขาแล้วความคิดถึงของฉันจะน้อยลงได้จริงเหรอ หรือมันจะเพิ่มมากขึ้นกันแน่ แล้วเวลาที่เขาไปต่อไม่ไหว เขาจะโทรหาใครกันล่ะ ถึงขั้นนี้แล้วฉันก็ยังกลัวว่าเขาจะเหงา จะปิดกั้นตัวเอง จะไม่มีความสุข แต่ที่ต้องปล่อยให้ไปก็เพราะกลัวว่าฉันจะทำให้เขาจมปลัก หงุดหงิด และยิ่งรู้สึกผิดไปกว่าเดิม

อา— แต่ในเมื่อเขายังอยู่ตรงนี้เพียงเพราะเห็นแก่ความทรงจำดีดีเมื่อก่อนนั้น ทั้ง ๆ ที่ความรู้สึกที่หายไปแล้วไม่มีวันหวนคืน ฉันก็ควรจะเลิกเห็นแก่ตัวสักทีใช่ไหม



Happy 5th Anniversary,

I let you go.

Forever love,
Just a stranger you used to know so well 











หัวใจเอ๋ยหัวใจแรกรักฉัน
พอผูกพันพบพานเพียงรักขม
โอ้อกเอยอ่อนแอจึ่งตรอมตรม
รักระบมร้าวรานระรอนรน
— Good luck, I want you to be happy :)












SHARE
Written in this book
หัวใจถูกสร้างมาเพื่อแตกสลาย
โปรดระมัดระวังการกระแทกของหัวใจในกล่องกระดาษ
Writer
cobaltblue
a well-wisher
I love the colour blue, as long as it reminds me of you.

Comments

R_nut
2 months ago
สู้ๆครับพยามอย่าไปนึกถึงสิ่งใดผ่านไปแล้วก็คงไม่อาจหวนย้อนกลับคืนมาได้ ผมก็เป็นอีกคนที่เคยผ่านพบเจอประสบการณ์เช่นนี้ สักพักเราจะชินไปเองครับ การเปลียนแปลงทำให้เราพัฒนาจริงๆทำให้เราเข้มแข็งขึ้น ใช้ความรู้สึกเป็นแรงผลักดัน
ที่ตรงไหนเป็นที่ของเรา ที่ตรงนั้นเราจะมีตัวตน
เธอเคยพูดกับผมเช่นนี้
Reply
cobaltblue
2 months ago
ขอบคุณมาก ๆ นะคะ คุณก็ขอให้สู้เช่นกันค่ะ :)
TheButcher0147
2 months ago
ถึง คุณ คนเขียน
เรื่องราวและเวลาของคุณ คล้ายกับเรามาก นี่คือสิ่งที่อยู่ในใจ ที่เราอยากจะสื่อออกมา แต่เราไม่แม้แต่จะหยิบปากกาลงมือเขียนได้ เราอยู่กับเรื่องนี้มา 8 เดือนแล้ว แล้วทุกๆ วันเราก็นึกถึงแต่เค้า แต่คุณเชื่อไหม เวลา มันช่วยได้ จริงๆ นะ มันไม่ได้ทำให้คุณหายเจ็บ แต่มันทำให้ความเจ็บปวดที่หัวใจคุณ ค่อยๆลดลง เรื่อยๆ ทุกวันๆ

เราก็ยังไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ เราเปลี่ยนไปเยอะมาก และ เราจะเป็นกำลังใจให้คุณนะ
Reply
cobaltblue
2 months ago
รอแผลหายดีไปด้วยกันนะคะ ;)
5003
2 months ago
แงง เหมือนกันมากเลย ของเรา 5 ปีวันที่ 26 กพ
Reply
cobaltblue
2 months ago
เสียดายตรงที่ของเราจะไม่มีปีที่ 6 แล้วล่ะค่ะ 😅
5003
2 months ago
เหมือนกันเลย ไม่มีอีกต่อไปแล้ว เขาไปเริ่มนับครบรอบกับคนใหม่ไปแล้ว
strawberrychoco
1 month ago
"แต่ดูจากรูปการณ์ก็ควรจะสมน้ำหน้าตัวเองก่อน ที่ทำถึงขนาดนี้ก็ยังไม่ได้มาแม้แต่เศษความรัก"


มันแบบ โห...



ขอบคุณสำหรับหน้านี้นะคะ ชอบจัง
Reply