ความตายอันเป็นที่รัก
"ชีวิตคนเรามีทั้งสุขและทุกข์ เป็นเรื่องธรรมดา” มีคนเคยกล่าวไว้
แต่ไม่มีคนเคยกล่าวว่าในยามที่เรามีทุกข์อย่างที่สุด ไม่มีหนทางให้ก้าวเดินต่อไปอีกแล้ว เราควรจะจัดการอย่างไร
คนบางคนเกิดมาบนโลก จนถึงจุดที่ไม่อาจจะเปิดรับความสุขใดๆได้อีกแล้ว
คนเหล่านั้นเขาต้องทำเช่นไร?
ไม่มีคนเคยบอก ไม่มีสอนในตำราเรียน
แต่สิ่งที่ฉันค้นพบในเวลานี้ก็คือ
ความสุขเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอนที่สุดเท่าที่โลกนี้เคยมีมา
เรานิยามมันขึ้นเพื่อให้รู้สึกดีกับชีวิต แต่วันหนึ่งความสุขอาจจะแปรเปลี่ยนไป ไม่เหมือนเดิม
สิ่งที่ยั่งยืนและแน่นอนที่สุดของโลก
นั่นก็คือ.. “ความตาย”
คนเราทุกคน สิ่งมีชีวิตทุกอย่างถือกำเนิดขึ้นแล้วก็ตายจากไป
ไม่มีใครหนีความตายได้
ไม่ว่าเร็วหรือช้า เมื่อเวลามาถึง ความตายจะโอบอุ้มเราไว้ ปลดเปลื้องเราออกจากความทุกข์ทั้งมวล
คืนเราสู่สิ่งที่เราเคยเป็น นั่นคือความว่างเปล่า
ความสุขเป็นสิ่งที่มนุษย์โหยหา ดิ้นรนเพื่อให้ได้มา
ส่วนความตาย รอคอยเราอย่างใจเย็นและดับความทุกข์ร้อนด้วยความสงบนิ่ง
ฉะนั้น สิ่งที่อ่อนโยนและเป็นมิตรที่สุดที่เราจะปราถนาได้ มิใช่ความตายหรอกหรือ?
เมื่อไร้ซึ่งความสุข.. ความตายจะเป็นมิตรแท้ที่ปลอบประโลมหัวใจอันอ่อนล้าได้เสมอ
เหล่านักเดินทางผู้ผ่านเส้นทางแห่งชีวิตที่โหดร้าย จะเป็นอะไรไปเล่า ถ้าจะเอนกายลงและปลดเปลื้องความเหนื่อยอ่อน
ให้ความตายดูแลหัวใจอันยับเยินของเรา

-แด่ความตายอันเป็นที่รัก-

(m.)
SHARE
Writer
moddest
a girl from the moon
I write something my mouth can't say

Comments